Less Means More

end of story

2010-05-14T18:33:00.006+03:00

Less means nothing ...more!
Βαρέθηκα εδώ!
Βάζω πλώρη για άλλα ταξίδια.
Ψάχνω πλήρωμα...
Είσαι;

Δεν μπόρεσα να κρατηθώ άλλο - update: 3 ΝΕΚΡΟΙ στην Μαρφίν στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ!

2010-05-04T10:42:00.011+03:00

update: 3 ΝΕΚΡΟΙ στην Μαρφίν στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ! Από ποιούς;
Οι πρώτες πληροφορίες λένε για πυρπολισμό της τράπεζας από τους αναρχικούς.
'Η καλύτερα να πούμε από "πράκτορες" πληρωμένους για προβοκάτσια;
Μήπως η πολυπληθής και ακομμάτιστη λαϊκή συγκέντρωση ενόχλησε πολύ;
Μήπως έπρεπε κάπως να δικαιολογηθεί μια πιο βίαιη επέμβαση των δυνάμεων καταστολής που δεν περίμεναν αυτό το λαϊκό ποτάμι;
Μήπως έτσι μπορούν πάψουν τις φωνές (τις αληθινές και όχι τις "επι συμβάσει έργου" Συριζολαζοπούλιες) που φώναζαν για λαϊκή κυριαρχία;
Θα περιμένουμε.
Νηφάλια.
Ψύχραιμα.
Δημοκρατικά.
Θα είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε δράσεις.
Χωρίς βία.
ΧΩΡΙΣ ΒΙΑ!
Να δούμε τι έχει συμβεί.
Και όχι από τα χουντοκάναλα και τα δελτία των 8.
Στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Και εγώ βλέπω τελευταία να ορθώνονται πολλά...

Τι καταχνιά έχει πλακώσει τις μέρες μας;
Αυτά τα μέτρα, αυτές οι σφαλιάρες που θα οδηγήσουν;
Κάποιος έλεγε πως πλέον είναι σαν να είμαστε σε κάποιο πολεμικό καταφύγιο και ακούμε από πάνω μας τις βόμβες να σκάνε και αναρωτιόμαστε πότε η επόμενη θα έχει εμάς για στόχο...
Κάνει λάθ0ς, νομίζω ότι οι περισσότεροι είμαστε ήδη όχι μόνο στόχος αλλά και θύματα!
Θύματα κάποιων λίγων (ή ίσως τελικά όχι και τόσο λίγων!)
κάποιων κερδοσκόπων (που κινούν τις μαριονέτες που μας κυβερνούν πίσω από τα πολυτελή τους σκοτάδια)
κάποιων λαμογιών που είναι στο payroll των ανωτέρω
και κάποιων αφελών που νομίζουν ότι όλα αυτά γίνονται για το καλό μας.

Εχώ σταματήσει από καιρό να ακούω τα δελτία ειδήσεων. Διαβάζω μόνο στο ίντερνετ, ψυχρά, τα μέτρα που μας παίρνουν. Και απορώ.
Απορώ αν ο βασικός μισθός που πήγε στα 520 € ήταν η αιτία (ή η λυση του προβλήματος),
αν η φορολογήση και η καθυστέρηση των αποζημιώσεων μας οδήγησε στο χείλος της αβύσσου,
αν η γιαγιά μου με τα πεντακόσια ευρώ σύνταξη αποτελεί τη σπατάλη αυτή της χώρας
και τελικά αναρωτιέμαι...
ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΕΡΑΤΑΣ;;;;

Ας ξεκινήσουν από τις αντιπροσωπείες πολυτελών αυτοκινήτων και σκαφών να δουν ποιοι τα αγόρασαν,
ας δουν ποιοι πήγαν στο Ντουμπάι και ποιοι στο Πουκέ και ποιοι πλήρωσαν 1000€ για ρομαντικά διήμερα στην ορεινή Αρκαδία,
ας μπουκάρουν ένα βράδυ στα δευτεροκλασσάτα μπουζούκια και clubs της παραλιακής να δουν πως φεύγουν τα λουλούδια και ποιοι τα ρίχνουν....
ας πάνε μια επίσκεψη στα χιλιάδες ινστιτούτα ομορφιάς και αισθητικής που στριμώχνονται οι κυράτσες για να χαρίσουν διακοσαριές € για θεραπείες και laser για να εξαφανίσουν τις πανάδες και το πόδι της χήνας,

ας πληρώσουν πρώτα όλοι αυτοί! (και οι υπόλοιποι που δεν αναφέρω για λόγους χώρου και προσωπικής μου ηρεμίας)

Και μετά ας τα πάρουν κι από εμάς! ΑΦΟΥ ΟΜΩΣ ΠΡΩΤΑ ΜΑΣ ΔΩΣΟΥΝ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΙ ΘΑ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ!

Γιατί δεν νομίζω ότι κανείς έχει πειστεί ότι υπάρχει πλάνο. Υπάρχει σίγουρα σχέδιο. Αλλά αυτό δεν είναι σχέδιο σωτηρίας, είναι σχέδιο εθνικής εξόντωσης.

Γιατί λεφτά υπάρχουν!
Υπάρχουν για να ταϊζουμε και να περιθάλπτουμε δωρεάν εκατομμύρια λαθρομετανάστες που δεν πληρώνουν σε αυτό το ρημάδι το κράτος δεκάρα τσακιστή.
Υπάρχουν για να χτίζουμε τζαμί στο Βοτανικό.
Υπάρχουν για να ανεχόμαστε το παρεμπόριο που έχει κατακλείσει τα φανάρια,τα πεζοδρόμια και τις πλατείες της χώρας.

Μήπως όμως δεν υπάρχει πολιτική βούληση;
Μπα, εγώ σε πολλά πράγματα βλέπω ότι υπάρχει και μάλιστα δεν καταλαβαίνει και από αντιδράσεις!
Δεν υπολογίζει ας πούμε τις αντιδράσεις των αξιωματικών. Τους απαγορεύει να αναχαιτίζουν ανάμεσα στα 6 και 12 μίλια την ημέρα της εθνικής εορτής των Τούρκων.
Δεν υπολογίζει τις αντιδράσεις των Πομάκων της Θράκης. Τους τραβάει ένα Καλλικράτη και μια Δραγώνα και τους αμπαλάρει πεσκέσι στην Αγκύρα.
Δεν υπολογίζει την ιστορική αλήθεια και ετοιμάζει Βόρειες Μακεδονίες και άλλα καραγκιοζιλίκια.
Και όλα αυτά γίνονται γρήγορα και βιαστικά λες και πρέπει να προλάβουμε, πριν λήξει η σύμβαση, το συμβόλαιο, να βγάλουμε τις υποχρεώσεις μας.
Πιο παραγωγική κυβέρνηση δεν έχω δει τις τελευταίες δεκαετίες. Πιο σφιχτό project και πιο στοχοπροσηλωμένο ούτε στους Ολυμπιακούς αγώνες...

Και ποια η λύση;

Όπου κι αν πάω ακούω ότι "να δούμε πόσο θα αντέξουμε μέχρι να πάρουμε τα καδρόνια και να τους αρχίσουμε στο κυνηγητό..." ή ότι "δεν μπορεί καπου θα ξεσπάσει αυτό και θα ξεσηκωθεί ο κόσμος..." και άλλα τέτοια επαναστατικά. Στο φούρνο, στο βενζινάδικο, στη δουλειά, στην καφετέρια η ίδια συζήτηση.
Όμως τελικά πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό;
Ποιο είναι το ιστορικό προηγούμενο που οι Έλληνες εναντιωθήκαμε μαζικά σε τέτοιες πιέσεις;
Πόσο μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού είναι αυτές οι συνειδητοποιημένες, ακηδεμόνευτες και ειλικρινείς λαϊκές εξεγέρσεις;
Και ποια τα αποτελέσματά τους σε βάθος χρόνου;
Θυμίζω ότι οι πρωταγωνιστές της πιο πρόσφατης είναι τώρα υπουργοί και πισινούχοι...
Δεν αισιοδοξώ...

Μήπως τότε η λύση έρθει από μια ομάδα φωτισμένων και ανιδιοτελών επαναστατών; Μια ομάδα που θα πάρει τις τύχες μας στα χέρια της; Που θα διώξει το σάπιο κατεστημένο και θα επαναφέρει τη πατρίδα μας στον ίσιο δρόμο;
Ωχ, χούντα θυμίζουν τα λεγόμενά μου!
Και σε αυτή εδώ την γειτονιά του κόσμου οι χούντες επιβάλλονται από τα Συμφέροντα. Και τα Συμφέροντα μας έχουν ήδη επιβάλει τη χούντα του ΔΝΤ, δεύτερη δεν χρειάζονται (τουλάχιστον όχι ακόμα)!

ΆΡΑ;

Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα, αυτό το άρα! Άρα δεν υπάρχει συλλογική ελπίδα. Ο Έλληνας θα κάνει αυτό που πάντα ήξερε καλύτερα. Θα κοιτάξει την πάρτη του. Πως θα επιβιώσει ατομικά, πως θα βολευτεί ο ίδιος και σκασίλα του για τους άλλους. Έτσι κατάφερε να μείνει ζωντανός. Κι ας ξέρει πως αυτό δεν τον τιμά. Πως δεν τον δοξάζει. Δεν θα κάνει τίποτα μόνος του. Παρά μονάχα όταν συγκεντρωθεί εκείνη η κρίσιμη μάζα, η μαγιά που θα βάλει τις πρώτες φωτιές,τότε μόνο μπορεί να ενωθεί με το ποτάμι των εξελίξεων. Τότε μόνο θα ξαναγίνει λαός. Μέχρι τότε θα ταξιδεύει με τα υπόγεια ρυάκια της αυτοσυντήρησης και της ατομικότητας.

Ουφ, τα 'πα! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΘΥΜΑΝΑ!

Υ.γ. Κι όμως είναι Μάιος! Κι όμως ανθίζουν!

Κι όμως ανθίζουν

2010-05-01T12:13:00.002+03:00

Spring Timelapse - Daffodils and a D90 from JC on Vimeo.

(δεξί κλικ εκεί που λέει Vimeo -> Watch this ion Vimeo και μετά HD is on για να ανοίξει για να ανθίσει όλη η οθόνη σου.
Καλό Μήνα)

Εσύ τι θα κάνεις μετά; (end of memory)

2010-04-28T18:42:00.004+03:00

Δε θα σου φαίνονταν τόσο ωραίο το χθες,
αν δε σε φόβιζε τόσο πολύ το αύριο...

Στον player ακούτε μια παλιότερη δική μου δημιουργία (από όταν ήμουν ανυποψίαστα δημιουργικός) με τίτλο The End Of Memory

Το τραγούδι του μήνα - Απρίλιος

2010-04-17T19:16:00.004+03:00

Δύσκολη αυτή τη φορά η επιλογή του τραγουδιού του μήνα.

Πρώτα μου ήρθε στο μυαλό το τραγούδι του Μπάμπη - Πυξ για να το αφιερώσω στην πρόωρη Βόλτα του Μάνου - Λαξ. Γιατί το δύσκολο πλέον είναι να βρεις...απλές κουβέντες...

Απλές κουβέντες πού να βρεις
που να τα λένε όλα
Λιώνει η αγάπη στη βροχή
κι εσύ είσαι μες στην μπόρα.

Στη συνέχεια δεν μπόρεσα να αγνοήσω την άνοιξη που πλέον μας ραμφίζει επίμονα το παράθυρο. Και στα αυτιά μου ταίριαξε με την ανοιξιάτικη και έτοιμη να ανθίσει φωνή της Αρετούλας στο τραγούδι του Δημήτρη Καρρά

Μετά πέρασε από το μυαλό μου ότι για τραγούδι του μήνα πρέπει να βάλω εκείνο που ακούω περισσότερο το τελευταίο διάστημα. Εκείνο που έχει διεισδύσει στο dna μου και το σιγοψιθυρίζω μέσα στη μέρα χωρίς καν να το καταλάβω.
Και δεν είναι άλλο από το Belle Reve!

Our life' s a dream
We all check in
Our life' s a dream
We all check in
We live alone
we never own
just borrow space
in this notorious silent place
Belle Rêve
Γραμμένο για την ομώνυμη, βασισμένη σε μονόπρακτα του Τένεσυ Ουίλιαμς θεατρική παράσταση της Ομάδας Τεχνικό, το τραγούδι αποτελεί ιδανικό επίλογο σ' ένα δίσκο γεμάτο αναφορές στο Jacques Demy, τη Nina Simone, το Gregory Crewdson ακόμα και τη Σοφία Βέμπο.

Αλλά τελικά ρε συ, δεν μπορώ...Θα βάλω αυτό που με ματώνει, αυτό με κάνει να δακρύζω ή να χαμογελό πικρά, αυτό που για μένα κάνει όλη την διαφορά...Venceremos!

Αποκομμένος απ' όλους κι απ' όλα
σε μαγεμένη τροχιά
πήρα το δρόμο να φύγω μα ήρθα
τίποτα δε μ' ακουμπά
στον παράξενο μου χρόνο

Ξέρουμε πως είναι ψέμα
μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
να σ' αγκαλιάσω να μ' αγκαλιάσεις
να ξεγελιέσαι να ξεγελιέμαι
να σ'αγαπήσω να μ'αγαπήσεις
έστω για λίγο για τοσοδούλι
Σα ζευγαρώνουν δυο βεγγαλικά
μοιάζουν με μηνύματα τηλεπαθητικά
στων προσώπων μας τις ζάρες

Με δίχως σημαίες και δίχως ιδέες
δίχως καβάντζα καμιά
ντύθηκε η μέρα τα γούστα της νύχτας
και η ψυχή μου πηδά
στου απέραντου τη ψύχρα

Θες ν' αγγίξεις την αλήθεια
για βγες απ' έξω απ' τη συνήθεια
σύρε κι έλα να με λούσεις
κι ας είμαι της καθαρευούσης
να σ' αγαπήσω να μ' αγαπήσεις
έστω για λίγο για τοσοδούλι
Δρεπανηφόρα άρματα περνάν
στις τσιμεντουπόλεις του θανάτου το συμβάν
ασυγκίνητο σ' αφήνει

Σου ξαναδίνω το είναι μου τώρα
θωρακισμένε καιρέ
με μια σκληρή παγερή τρυφεράδα
σε πλησιάζω ,μωρέ
μ' αυταπάτες πια δεν έχω

Ξέρουμε πως είναι ψέμα
μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
δες θα φτιάχνουμε στιχάκια
να περπατάν σαν καβουράκια
πλάγια κι ακριβά τα χάδια
φως αχνό μες στα σκοτάδια
Μ' ένα μου πήδο θα σε ξαναβρώ
στο μαγκανοπήγαδο της ήττας μου περνώ
Venceremos, Venceremos

Ευχαριστούμε Νικόλα που υπήρξες δίπλα μας,
που μίλησες και πόνεσες για μας,
που χάθηκες στους λαβύρινθους που έβλεπες γύρω σου,
που κουβάλησες το βάρος που ένιωθες στους ώμους σου,
με όλα τα λάθη σου,
κι όλα τα μαγικά σου,
ερήμην μας...
ερήμην σου...

Παρεμπόριο Stop! Η πρώτη σοβαρή αντίδραση

2010-04-11T12:47:00.007+03:00

Διάβασα την προηγούμενη Παρασκευή για αυτήν την πρωτοβουλία και χάρηκα! Επιτέλους κάποιοι Έλληνες να κάνουν κάτι για να βγούμε από αυτήν την ομηρία της Μαφίας, και του Παρεμπορίου. Την ομηρία της οικονομίας μας και την εκμετάλλευση της οικτρής οικονομικής μας κατάστασης για να θησαυρίζουν με την "μαύρη" και την παιδική εργασία κάποιοι κανάγιες!

Ανησύχησα βέβαια για το τι αντιδράσεις θα συναντούσε. Γιατί ξέρω ότι δεν πρόκειτα να εγκαταλείψουν έτσι εύκολα τα λαμόγια, την κότα που κάνει τα χρυσά αυγά! Με το ίδιο θράσος που εποικίζουν την πατρίδα μας, με το ίδιο θράσος θα απαιτήσουν την υποδούλωσή μας στις ορέξεις τους.
Και δεν έπεσα έξω.
Μάχες στο ιστορικό τρίγωνο εν έτει 2010 με την ανοχή της ΕΛ.ΑΣ.

Δείτε και την ανακοίνωση
Δείτε και το βίντεο -ντοκουμέντο:

Ελπίζω αυτή η κινητοποίηση να είναι η πρώτη από μια σειρά δράσεων που εμείς οι πολίτες θα αναλάβουμε για να θέσουμε την πόλη μας και πάλι σε καθεστώς ηρεμίας και ασφάλειας. Και εύχομαι αυτό να γίνει χωρίς να καπελωθεί από κανένα κομματικό μπαϊράκι, με δυναμισμό, λεβεντιά, παρρησία και αγάπη για την πατρίδα αλλά ταυτόχρονα χωρίς να να δώσουμε δικαίωμα σε κανένα να επικαλεστεί τραμπουκισμούς και βαναυσότητες για να σπιλώσει την δίκαια αντίδρασή μας.

Εκκλησίες των Ελλήνων του Κόσμου

2010-04-04T19:08:00.001+03:00

Αυτές τις μέρες όλοι λίγο πολύ βρεθήκαμε σε κάποια εκκλησία....
Μπααα χάλια εισαγωγή!

Ποτέ δεν ξέρεις που μπορεί να σε οδηγήσει το σερφάρισμα στο ίντερνετ. Για παράδειγμα έπεσε στα χέρια μου μια μελέτη...
Ακόμα χειρότερα!

Τελοσπάντων επειδή ακόμα το πασχαλινό αρνάκι δεν έχει επεξεργαστεί πλήρως απ΄τα εντός μου και επειδή στη βράση κολλάει το σίδερο (αυτό και αν δεν κολλάει πουθενά!) θα ήθελα επ αφορμή των ημερών να σας παρουσιάσω (σύντομα όμως,ε;) ένα μέρος από μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη για την ναοδομία (! ω,ναι!) στον σύγχρονο ορθόδοξο ελληνισμό.

Το θέμα που πραγματεύεται η μελέτη είναι η συντηρητικούρα και η προσκόλληση του σχεδιασμού των ναών που χτίζονται ακόμα και σήμερα σε πρότυπα του απώτατου παρελθόντος και η κακοποιητική αντιγραφή τους. Το κομμάτι όμως που εδώ θα σας παρουσιάσω αφορά τις προσπάθειες του ομογενειακού ελληνισμού να ξεκολλήσει από τον νεοβυζαντινισμό που προανέφερα και να χτίσει κάτι που να ταιριάζει περισσότερο στις ανάγκες και την αισθητική της εποχής μας.

Και θα σας το παρουσιάσω με την βοήθεια PowerPoint (!) έτσι για να τιμήσω την πολυδιαφημισμένη "Νίνα" (που είναι by far πιο αποδοτικιά) με την ελπίδα να μην έληξε η σύμβασή της και την κέρδισε η τέχνη της σουβλιστικής!

Σημείωση: Πριν δείτε την παρουσίαση βάλτε και το κάτωθι κομματάκι να παίζει που ταιριάζει ...ταμάμ!

Ναοδομία Ομογενών

Μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι

2010-03-28T12:27:00.006+03:00

Με αυτήν την ανάρτηση θα σας αφήσω για τις ημέρες του Πάσχα και θα σας ευχηθώ να περάσετε όσο πιο καλά μπορείτε γιατί όλοι (άλλος λίγο-άλλος πολύ) μας ερχόμαστε από μια δύσκολη περίοδο και πρέπει να πάρουμε δυνάμεις για να αντιμετωπίσουμε τη συνέχεια που δεν προβλέπεται και ιδιαίτερα ευκολότερη.

Όμως,

επειδή δεν μπορώ να αποδεχτούμε τις "ψυχολογικές επιχειρήσεις" και τα "τρομοκρατικά χτυπήματα" που η καθημερινότητα μας επιφυλάσσει,
επειδή δεν πρόκειται να καμφθούμε από τα όσα καθημερινά μας τριβελίζουνε το μυαλό τα Μέσα,
επειδή δεν υπάρχει περίπτωση να μην επωφεληθούμε από την ανάταση της Ανάστασης και της Ελληνικής Λαμπρής (φύγετε για το χωριό από σήμερα- δεν θα το μετανιώσετε!!!)
και επειδή έχει έρθει οριστικά και για τα καλά η Άνοιξη...

θα σας αφήσω με ένα μικρό κάτω απόσπασμα από τη συλλογή του Οδυσσέα Ελύτη, Mικρός Ναυτίλος που μιλάει για τα αγαπημένα μου θέματα: τα μαθηματικά, την ποίηση, την ζωή και την Ελλάδα:

T' ανώτερα μαθηματικά μου τα έκανα στο Σχολείο της θάλασσας. Iδού και μερικές πράξεις για παράδειγμα:
(1) Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.
(2) Tο γινόμενο των μυριστικών χόρτων επί την αθωότητα δίνει πάντοτε το σχήμα κάποιου Ιησού Xριστού.
(3) H ευτυχία είναι η ορθή σχέση ανάμεσα στις πράξεις (σχήματα) και στα αισθήματα (χρώματα). H ζωή μας κόβεται, και οφείλει να κόβεται, στα μέτρα που έκοψε τα χρωματιστά χαρτιά του ο Matisse.
(4) Όπου υπάρχουν συκιές υπάρχει Ελλάδα. Όπου προεξέχει το βουνό απ' τη λέξη του υπάρχει ποιητής. H ηδονή δεν είναι αφαιρετέα.
(5) Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις που δεν μένει στο τέλος παρά η αλήθεια.
(6) Κάθε πρόοδος στο ηθικό επίπεδο δεν μπορεί παρά να είναι αντιστρόφως ανάλογη προς την ικανότητα που έχουν η δύναμη κι ο αριθμός να καθορίζουν τα πεπρωμένα μας.
(7) Ένας «αναχωρητής» για τους μισούς είναι, αναγκαστικά, για τους άλλους μισούς, ένας «Ερχόμενος».

Αποπροσανατολίστηκα

2010-03-27T13:02:00.007+02:00

Πολύ περίεργο αυτό το θέμα με τα συνθήματα που (τάχα) είπαν τα ΟΥΚ (του Λιμενικού κιόλας) στην παρέλαση προχτές...Απ' όπου και να το πιάσεις βρωμάει προβοκάτσια!
(να και τα μεθεόρτια..!)
Όσο για την μη παρουσία μηχανοκίνητων και τεθωρακισμένων είναι καλύτερα να μη σχολιάσω γιατί δεν ξέρω αν μπορώ να διατηρηθώ σε κόσμια επίπεδα!

Σήμερα στις 8:30 ΑΝΑΒΟΥΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΦΩΤΑ! Κουραστήκαμε πια από αυτές τις απελπισμένες προσπάθειες κοινωνικής (αυθ)υποβολής. Δεν υπακούουμε σε βλακώδη παραγγέλματα ανθρώπων που γνωρίζουμε το παρελθόν τους και έχουμε καταλάβει πολύ καλά το σκοτεινό μέλλον στο οποίο θέλουν να μας οδηγήσουν!
Δεν κατεβάζουμε διακόπτες. Απαντάμε με το (υπεροκοστολογημένο έστω) ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΩΣ!

Χρέος, ΑΕΠ, Τρισέ, Ξεσκισέ, ευρωδραχμή... Από προχτές που μας ενέκρινε ο Τρισέ το χαρακίρι μας όλα βαίνουν πια καλώς!
Μπορούμε να υπερχρεωθούμε, καταστρέφοντας ταυτόχρονα τον κοινωνικό ιστό, τα εργασιακά δικαιώματα, τις ασφαλιστικές προσδοκίες και την ελπίδα ανάσας της εργατικής και υπαλληλικής τάξης...απρόσκοπτα! Και να πανηγυρίσουμε γιαυτό...
ΟΥΣΤ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!

Τελείως άσχετο, αλλά κοίταζα κάτι παλιά αποκόμματα εφημερίδων με τρομολαγνικά άρθρα για τις επιπτώσεις της κλωνοποίησης (τι θυμήθηκε τώρα...!).Τι θα είχαμε έναν ολόιδιο εαυτό, τι θα βγαίναν εταιρίες που θα μας κλωνοποιούσαν για να πηγαίνει ο κλώνος στη δουλειά και εμείς να καθόμαστε,τι θα φτιάχναν τον τέλειο άνθρωπο, τι θα ανέσταιναν τον Χίτλερ και τον Έλβις...Σενάρια επί σεναρίων. Και βέβαια οι φανατικοί πολέμιοι που θα αντιδρούσαν και θα μας γλίτωνων από όλα αυτά... Το μόνο που έχει γίνει μέχρι στιγμής είναι να τρώμε όλα τα κλωνοποιημένα και γενετικά κακοποιημένα σκατολοϊδια που αγοράζουμε από τα παγκόσμια υπερκαταστήματα και δεν έχουμε ιδέα τι είναι... Κατά τα άλλα καμιά βελτίωση και καμιά καταστροφή!

Άκουσα τον καινούργιο δίσκο της Μποφίλιου. Αν και θα ήθελα κάτι πιο βαθύ, πιο σπαρακτικό, πιο αληθινό ακόμα δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι ήταν πολυαναμενόμενος και ανταποκρίθηκε επάξια στις προσδοκίες μου.
Πάρε μια γεύση:

Α, διάβασα και αυτό και μου έκανε εντύπωση, ρίχτου μια ματιά! (Δικαίωση Λιακόπουλου πάλι,έτσι....) Το απώτατο Ελληνιστικό Ιστορικό παρελθόν της Κίνας

Και δεν άφησα την ευκαιρία να πάει χαμένη και χάζεψα την πόλη μου μέσα από την συλλογή του AthensVille

Υ.γ.1 χρόνια πολλά σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου ιστολόγια και σε μια από τις πιο πολύτιμες παρουσίες (για μενα τουλάχιστον) στην ιστοχώρα! Στη Μελίτη μας!

Υ.γ.2 αν υποψιαστώ οτι θα χάσουμε το νταμπλ από Ατρόμητο, Ηρακλή, ΠΑΣ και Άρη ....θα κλειστώ στο Βατοπέδι!

Περιρρέουσα Ατμόσφαιρα

2010-03-22T20:10:00.002+02:00

Όσο μεγαλώνω (δες και προηγούμενη ανάρτηση) νομίζω ότι παρατηρώ πράγματα και αλλαγές που πριν από κάποιο καιρό θα τις απέκλεια.
Νομίζω όμως ότι δεν είμαι εγώ που χάνω τον εαυτό μου. Απλά έχω μάθει να ξεχωρίζω καλύτερα την ουσία και να μην "μπερδεύομαι" από τα ..."παραπλέυρως"!

Και βρήκα και παράδειγμα για να σου δώσω να καταλάβεις.
Θα κάνω ανάρτηση το Billy Jean του Μιχαλάκη του Τζάκσον!
Χαρακτηριστικό παράδειγμα κομματιού που σιχαίνομαι ακόμα και το ρεφραίν. Ειδικά τόσο που έχει πολυπαιχτεί τελευταία το αλλάζω αμέσως μόλις μπει η εισαγωγή. (δεν τα πήγαινα ποτέ καλά με τον ...συχωρεμένο)

Δες το όμως έξω από όλον αυτόν τον συρφετό.
Άκουσε το σε μια άλλη εκτέλεση, με μια άλλη ματιά που του διώχνει την θολούρα και το υφάκι. Ξέχνα την περιρρέουσα ατμόσφαιρα...

Και ίσως αυτήν του την εκδοχή την αγαπήσεις κι εσύ όπως άρχισα να την αγαπώ κι εγώ.

Ποιητών Διαβούλευσις: Τελετές Ενηλικίωσης

2010-03-17T10:43:00.015+02:00

Για άλλη μια φορά σας προσκαλώ σε μια από τις πιο αγαπημένες μου στήλες σε αυτό το ιστολόγιο.
Στη στήλη που ανοίγουμε όλοι τις καρδιές και το μυαλό μας και γράφουμε λόγια χρωματιστά και σκέψεις, για δυό λέξεις ή μια φράση ζητάει όσα της αναλογούν...

Περιμένω λοιπόν τη συμβολή σας για να "εξημερώσουμε" τη φράση:

"Τελετές Ενηλικίωσης"

Γλυκές ή πικρές, απότομες ή πιο αργές από την βασανιστική κλεψύδρα της αναμονής, οριστικές ή περαστικές, "τελετές" που μας κάνουν να γυρίσουμε σελίδα ή απλά επιβεβαιώνουν τον αμετάκλητο δεσμό με το παιδί που υπάρχει μέσα μας...

Για να δούμε λοιπόν, τι έχετε εσείς να πείτε...
Παρακαλώ...

"Μικρούλι ήσουν μια σταλίτσα, όταν στην αγκαλιά μου σ΄έφεραν την άλλη μέρα που σε γέννησα. Με κοίταζες με μισάνοιχτα τα θολά ματάκια σου που προσπαθούσαν να γνωρίσουν την γυναίκα που 9 μήνες σε είχε μέσα της. Το ίδιο αναγνωριστικό ύφος είχε και η δική μου η ματιά πάνω σου! Ήταν η ημέρα που με ενηλικίωσες, και μούδωσες τον ρόλο της μητέρας!Ήμουν μόλις 23 χρονών..."

Kariatida 62

Ημέρα της ενηλικίωσης λοιπόν...
Είχα σταθεί ώρες πάνω από κάποια φιλοσοφική φράση που έλεγε: "Ενηλικιώνεται κάποιος πραγματικά, όταν χάσει τους γονείς του. Τότε συνειδητοποιεί ότι δεν είναι πια παιδί".
Πικρή φράση αλλά νομίζω απόλυτα αληθινή...
Εγώ θα πρόσθετα ότι, ένιωσα ενήλικη, όταν για πρώτη φορά, οι γονείς μου, χρειάστηκαν τη βοήθειά μου και τη στήριξή μου σε κάτι...

Μελίτη

Τελετή ενηλικίωσης, μια μετάβαση από το πριν στο "τώρα", το πιο πραγματικό...Μετάβαση στη γυμνή αλήθεια. Εκεί που είσαι μόνος. Το πρώτο συμβάν που αντιμέτωπίζεις μόνος, χωρίς να ξέρουν οι άλλοι, χωρίς να μπορείς να το μεταφέρεις. Πόδια που στέκονται χωρίς βοήθεια, ισορροπία που οφείλεις να βρεις και να κρατήσεις... Μεγαλώνεις, και για πρώτη φορά είσαι εσύ κι η ζωή σου, η ζωή σου κι εσύ, οι δυο σας, μόνο...

Πρωτόπλαστη

Τελετές ενηλικίωσης. Άλλοτε σπουδαίες και στομφώδεις, άλλοτε καθημερινές και αθόρυβες που χαράζουν όμως σαν σκληρό διαμάντι την ανυποψίαστη ψυχή μας.
Να ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου και να βρίσκεις λογαριασμούς στ' όνομά σου (που σου φαίνεται και βουνό να τους πληρώσεις),
να νοιάζεσαι μήπως τη νύχτα βρέξει για να μαζέψεις τα ρούχα,
να παίρνεις τηλέφωνο τους γονείς να δεις αν τους χάλασε τα φυτά η κακοκαιρία,
να σε παίρνουν εκείνοι και να βιάζεσαι να τους κλείσεις,
να μην κατεβάζεις τα σκουπίδια (ειδικά όταν σε πιάνει το παράπονο ότι δεν βρίσκεται άλλος να το κάνει αυτό για σένα)
να ακούς συζητήσεις στο γραφείο από συναδέλφους για τα μικρά τους και τα σχολειά τους και τα φροντιστήρια τους και να νιώθεις ακόμα πιο πολύ παιδί
να σε νοιάζουν τα φορολογικά και τα ασφαλιστικά
να έχεις αγοράσει καινούργιο παιχνίδι εδώ και μια βδομάδα για το Playstation και να μην το έχεις ακόμα ανοίξει...
(η λίστα δεν -θα μπορούσε να- είναι εξαντλητική, η ζωή καμιά φορά όμως είναι).
Το ερώτημα δεν είναι (πλέον) αν μπορούμε να το αποφύγουμε. Αυτό είναι το τίμημα. Το έπαθλο όμως...ποιό είναι;;;;

(plus) ...το να βλέπεις την ομάδα σου να ισοπεδώνει τον μεγάλο (κατ' ευφημισμό) αντίπαλό της, αλλά να χάνει και -ενώ θέλεις να τα σπάσεις όλα- να παραδέχεσαι ότι "έτσι είναι η μπάλα!"

Καημός

Να ξυπνάς με το άγχος οτι θα αργήσεις στο γραφείο, οτι πρέπει να πληρώσεις το λογαριασμό πριν να λήξει, οτι καλό είναι να περάσεις να πεις μια καλημέρα στη μαμά και το μπαμπά γιατί μεγαλώνουν και δεν ξέρεις ποτέ τι γίνεται και προχθές παραπονούνταν οτι πονάνε τα χέρια τους...
Μεγαλώνεις και όταν κοιτάς στον καθρέφτη βλέπεις το πρόσωπο του παιδικού σου ήρωα...όταν χρόνια πρίν μονολογούσες οτι θα κατακτήσεις τον κόσμο μεγαλώνοντας και τώρα αναρωτιέσαι αν έχεις ακόμα το χρόνο και την διάθεση και την ικανότητα...
Κι όμως πάντα μεγαλώνουμε και κάθε στιγμή είμαστε λίγο μικρότερο από οσο θα είμαστε λίγα δευτερόλεπτα μετά...

OneHappyDot

Αν και είχε προηγηθεί τελετή γάμου εντούτοις ένιωθα ακροατής στο γάμο μου.Νόμιζα δεν ήταν δικός μου κάποιο όνειρο ζούσα.Όταν μετά κάποιους μήνες κρατούσα το νεογέννητο γιο μου ένιωσα φοβερή ευθύνη απέναντι στ'αδύνατο πλάσμα που ζητούσε τα πάντα απο μένα και'γω μόνο 18χρονών ούτε καν ενήλικη!

Zoyzoy

Θα ήθελα να μείνω μικρή. Θα ήθελα να σταματήσω το χρόνο. Να μπορούσα να πάρω ένα μαγικό κατσαβιδάκι και να επέμβω λίγο στην μηχανή του χρόνου. Οι δείκτες του ρολογιού να πάψουν να γυρίζουν. Να τον γυρίσω σε παιδικές στιγμές, σε παραλίες ονειρικές, όταν η έννοια μου ήταν τα κουβαδάκια μου και το να χτίζω κόσμους στην άμμο, έπειτα να τους διαλύω μόνη μου και μετά να ξεκαρδίζομαι στα γέλια..
Η ενηλικίωση έρχεται και σε ταρακουνά. Σου φανερώνει πως η ζωή κάποιες φορές είναι ένα παιχνίδι με στημένους όρους, με προκαθορισμένες κινήσεις.. και εσύ αισθάνεσαι ως ένα απλό πιόνι.. που θέλοντας και μη, εντάσσεται… και αναγκάζεσαι να «πληρώσεις».. Η ενηλικίωση σχεδόν ποτέ δεν είναι πονόψυχη μαζί σου. Γεμάτη ευθύνες, υποχρεώσεις και όταν σκουραίνουν τα πράγματα, με αδιέξοδα, χρέη μαζεμένα, που άλλοι τα έφαγαν, εσύ όμως θα τα επωμιστείς..

Roadartist

Έχει καταντήσει αηδία αυτός ο Πλέσσας

2010-03-13T11:23:00.002+02:00

Φαντάζομαι την εξής σκηνή:

Ο Πλέσσας (ο Μίμης ντε) ταξιδεύει με το αεροπλάνο.
Το αεροπλάνο είναι γεμάτο από κόσμο που όμως -τι έκπληξη- δεν έχει πάει εκεί για τον Πλέσσα (!) αλλά για άλλη υπόθεση.
Ο Πλέσσας κάθεται ταπεινός και σεμνός σε μια ουράνια νιρβάνα στο κάθισμά του. Κάποια στιγμή η αεροσυνοδός αφού περάσει με τη σειρά από όλους τους επιβάτες φτάνει μπροστά στον Πλέσσα και τον ρωτάει: "Tea or coffee???"
Τότε ο μεγάλος μας μουσουργός ενώνει τις παλάμες σε μια στάση ικεσίας και ευγνωμοσύνης για την απέραντη τιμή (!!) και κοιτάζει εκστατικός την αεροσυνοδό.
Εκείνη έκπληκτη από το μονόπρακτο προσπαθεί να διατηρήσει ένα χαμόγελο ψυχραιμίας και τον ξαναρωταει: "Tea or coffee???"
Μετά την δεύτερη ερώτηση και με δάκρυα στα μάτια από τη συγκίνηση, ο μακάριος συνθέτης σηκώνεται με αργές κινήσεις απο το κάθισμά του και προχωράει κατά μήκος του διαδρόμου μέχρι το πιλοτήριο.
Εκεί στέκεται, γυρίζει προς το μέρος των επιβατών και κάνοντας μια αργή και βαθιά υπόκλιση (και με τις παλάμες πάντα ενωμένες σαν κινέζος μοναχός) μένει γερμένος όση ώρα χρειαστεί για να γευτεί την αναγνώριση, το χειροκρότημα, την υπέρτατη τιμή!!!
Στη συνέχεια και με φωνή τρεμάμενη από την ολύμπια δόξα, θα κάνει μια αναφορά στις γενιές που μεγάλωσαν με τα τραγούδια του και στην εξαιρετική ποιότητα της νέας γενιάς (η οποία του χαρίζει όλη αυτή την αναγνώριση φυσικά) και βέβαια θα συγχαρεί τους διοργανωτές αυτής της κοσμοϊστορικής εκδήλωσης της οποίας αναπόφευκτα και δικαιωματικά ήταν το επίκεντρο.

Τώρα αν η αεροσυνοδός επιμείνει στο ερώτημά της, ο Πλέσσας ο οποίος δεν έχει τα γυαλιά του μαζί, γιατί φυσικά δεν υπάρχει σκελετός που να μπορεί να αντέξει αυτά που έχουν δει αυτά τα μάτια(!), θα βγάλει ένα χαρτί από ένα φάκελο και θα ζητήσει από κάποιον από τους επιβάτες να ανακοινώσει το αποτέλεσμα!

Υ.γ.1 ...ψιλοκόβουμε τον μαϊντανό...
Υ.γ.2 ...αν και δεν χρειαζόνταν τόση προσπάθεια καθώς ο μεγάλος μας μουσουργός έλαβε την τιμή που απαιτούνταν βραβεύοντας τον ....Αλκαίο!!!
Υ.γ.3 ...ναι δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω χθες βράδυ από το να δω το καραγκιοζιλίκι για την γιουροβίζιον

Τοτέμ της πόλης

2010-03-09T09:38:00.015+02:00

Είσαι στο αυτοκίνητο. Οδηγείς. Περνάς από μπροστά τους. Άλλοι έρχονται κοντά σου και κάτι προσπαθούν να επικοινωνήσουν, άλλοι στέκουν απρόσιτοι -στον κόσμο τους- και τραβάνε το βλέμμα σου. Είναι οι άνθρωποι της πόλης, αυτοί που στέκαν σαν τοτέμ στα πεζοδρόμιά της πριν η μαφία των φαναριών αναλάβει το εμπόριο επαιτείας και τους διώξει από τα "στέκια" της.

Ο βιολιστής της Κατεχάκη.
Τον έβρισκες στο φανάρι που έπιανες την Κατεχάκη από Ηλιούπολη. Με τον μάλλινο σκούφο, τα άσπρα μακριά μαλλιά και τα κιτρινισμένα γένια. Και το βιολί του. Δεν έπαιζε καλά. Ερχόνταν όμως πάντα στο παράθυρό σου να γρατσουνίσει τις χορδές του. Που προοδευτικά μειώνονταν. Και κάθε χορδή που έσπαγε μετέτρεπε το βιολί σε μια ακόμα παραφωνία της φασαρίας της πρωινής αυτοκινητοπομπής που σκαρφάλωνε την ανηφόρα για τις γραφειομάντρες της Κηφισίας. Μέχρι που έσπασαν όλες οι χορδές και κρατούσε το βιολί του σαν Σταυρό. Και όταν του είπα κάποτε ότι αφού δεν έχει χορδές γιατί επιμένει μου απάντησε: "Πριν ζητιάνευα για φαϊ, τώρα ζητιανεύω για χορδές."

Ο προσκυνητής της Υμηττού.
Τον βλέπεις τα πρωινά της Κυριακής (νωρίς κατά τις 9) να στέκεται στη γωνία της Υμηττού μετά τη Φορμίωνος (ξέρεις εκεί στην καφετέρια). Στέκεται σε στάση δέησης, ακίνητος με τα χέρια ανοιχτά-αντικριστά στο ύψος του κεφαλιού και στραμμένα στον ουρανό. Στέκεται έτσι για ώρα σε αυτόν τον "ακλόνητο χορό της βροχής" απέναντι από τον Άγιο Νικόλαο και περιμένει... Περιμένει να εισακουστεί...

Ο δωρικός κίονας της Παναγίτσας
Τον βρίσκεις στο φανάρι της Παναγίτσας στο Μπραχάμι πριν βγεις στην Βουλιαγμένης. Απογεύματα, αργίες, μέρες με κρύο και βροχή. Όποτε δεν τον διώχνει η μαφία των ασεβών λαθροπωλητών. Ξερακιανός, αμίλητος διακριτικός. Με μια πορτοκαλί σακούλα Ατλάντικ που έχει μέσα χαρτομάντηλα. Στέκεται κοντά στο παράθυρο για να τον δεις, σου δείχνει την πραγμάτια του αλλά ποτέ δεν σε πιέζει. Μην προσπαθήσεις να του δώσεις περισσότερα από όσα έχει κοστολογήσει το εμπόρευμά του. Μην προσπαθήσεις να του αφήσεις λεφτά χωρίς να πάρεις χαρτομάντηλα. Δεν δέχεται. Δεν δέχεται να προσβάλλεις την αξιοπρέπειά του. Και έτσι δεν σε αφήνει να προσβάλλεις και την δική σου...

Ο κ.Μιγιάγκι του ΗΣΑΠ στα Κάτω Πατήσια
Από τις πιο περίεργες φιγούρες της πόλης. Δεν είναι ζητιάνος. Ούτε θέλει κάτι από σένα. Αλλά όποιος χρησιμοποιεί τον ΗΣΑΠ στα Κ. Πατήσια ξέρει ότι στην πλατειούλα από πάνω, πολλά πρωινά είναι ένας περίεργος γκριζομάλης, γύρω στα 60 που φοράει φόρμα γυμναστικής και συνήθως και καπελάκι και κάνει τις ασκήσεις του. Θα τον δεις πάντα να είναι απόλυτα συγκεντρωμένος, να κάνει ζέσταμα, διατάσεις, κινήσεις καράτε και ότι άλλο προστάζει η ρυθμική μουσική που (σίγουρα) θα παίζει στη διαπασών μέσα στο κεφάλι του. Και να αποτελεί παράξενο θέαμα για τους Πακιστανούς που ξημερώνουν στα παγκάκια της πλατείας.

Ο τροβαδούρος των ΚΤΕΛ
Τον έβρισκες πιο παλιά στα ΚΤΕΛ στη Λιοσίων. Ντυμμένος συνήθως με μια μακριά καμπαρντίνα και με μια μεγάλη τσάντα στον ώμο. Ερχόνταν με ένα cd στο χέρι και σου πρότεινε να αγοράσεις "καλό λαϊκό". "Για καλό λαϊκό" επαναλάμβανε και αν έστρεφες το βλέμμα σου προς αυτόν ερχόνταν πιο κοντά και σου ανέλυε πως ο ίδιος έβγαλε μόνος του αυτό το cd και πόσο παρότι είχε την φωνή την γνήσια τη λαϊκή, οι εταιρίες και τα κυκλώματα τον είχαν στην απέξω. Με 20€ στην αρχή 15 και 10€ προς το τέλος σου χάριζε ένα φάλτο άλλοθι απέναντι στην πλύση εγκεφάλου και τις playlist των ραδιοφώνων (και ας μην είχε ιδέα για όλα αυτά) και την αίσθηση του ανιχνευτή ταλέντων σε ένα ιδιότυπο greek idol. Ποτέ δεν υπέκυψα στον πειρασμό και ούτε είδα και κανέναν άλλον να αγοράζει. Μόνο κάποιοι επιβάτες (άντρες κυρίως, γύρω στα 50) του πιάναν την κουβέντα, παίρναν το δισκάκι στα χέρια τους και το περιεργάζονταν αλλά τελικά του το επέστρεφαν χτυπώντας τον συμπονετικά στον ώμο, λέγοντάς του φαντάζομαι δυό λόγια "κατανόησης" μεν αλλά δεν...

Δύσκολα Ταξίδια

2010-03-03T17:31:00.008+02:00

Δύσκολες μέρες...μέρες ταξιδιού

Ο παππούς Καημός "έφυγε"...
Μεγάλος στα χρόνια, μεγάλος σε όλα του.
Ήσυχος, με μόνη έγνοια τη γιαγιά που άφησε πίσω...

Ο παππούς Καημός "θα στέκεται πάντα πλάι μας".
Μου το υποσχέθηκε και τον εμπιστεύομαι..
Και τον χρειάζομαι...

Και εγώ υπόσχομαι να φροντίζω τη γιαγιά.
Γιατί ξέρω ότι σε εμάς πλέον την εμπιστεύτηκε .
Και μας χρειάζεται...

Στον πόλεμο του καθενός μας με τον θάνατο
μπορεί να κερδίσουμε πολλές μάχες,
αλλά στο τέλος θα είμαστε, αναπόφευκτα, χαμένοι.
Όσο χαμένος είναι άλλωστε και ο θάνατος στον πόλεμό του με τη Ζωή.
Όσες μάχες κι αν κερδίσει.

Επιτρέψτε μου να βάλω ένα link για τον παππού Καημό από τον Επαναστάτη. Πρόκειται για ένα μικρό διήγημα για εκείνον και την γιαγιά. Οι περισσότεροι από τους παλιούς φίλους θα το ξέρετε. Όμως είναι ο τρόπος μου να τον αποχαιρετίσω...:
ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΜΑΧΗ

Τραγούδι του Μήνα: Μάρτιος (οι υποψηφιότητες) (τώρα ελπίζω να ακούς)

2010-02-26T10:48:00.011+02:00

Επανέρχεται η αγαπημένη σας στήλη (!) "Τραγούδι του Μήνα"! Και μάλιστα αυτη τη φορά πιο διαδραστική από ποτέ! Αυτό το μήνα είστε εσείς που θα επιλέξετε ποιο τραγούδι θέλετε να είναι το τραγούδι του Μαρτίου. Έμπνευση για την προεπιλογή των υποψηφίων αποτέλεσε αυτή τη φορά η επικαιρότητα.
Ακούστε και επιλέξτε παρακαλώ, μαζικά!!!

Και οι υποψήφιοι είναι:

Ερωτεύομαι μονάχα στην Ελλάδα (Μαριανίνα Κριεζή - Μιχάλης Καπούλας) από την Ελένη Δήμου, γιατί πολλά μας τα 'πανε τελευταία για την Ελλαδίτσα μας και χρειάζεται να θυμόμαστε γιατί την αγαπάμε!
"Πως να το πεις,
το μια τσαχπίνα μαυρομάτα,
στα γαλλικά τα σαλονάτα,
δε μεταφράζεται ο Καημός γερμανικά..."

Καϊμακτσαλάν (Χρήστος Ραζάκος - Θεόδωρος Ανανιάδης), από τον (αφοπλιστικά ειλικρινή και ελεύθερου φρονήματος) δίσκο των Χειμερινών Κολυμβητών- 23 κόκκινα φώτα για τον επίκαιρο και στίχο:

«Άλλοι δεν έχουν που να παν’ – κι άλλοι τραβάν Καϊμακτσαλάν»

Η Παναγία των Πατησίων (Χατζηδάκης- Γκάτσος), σε εκτέλεση της Σοφίας Παπάζογλου από τον πολύ γλυκό δίσκο της "Ένα παράξενο Ταξίδι", για τον επίκαιρο στίχο:
Μα εμένα μού'δωσε η ζωή λαχταριστές καμπύλες
που για τους άντρες άνοιγαν των ουρανών τις πύλες
και μού'λεγαν στενάζοντας καθώς με παίρναν πρέφα

"Εσύ κερδίζεις μάνα μου και κύπελλο Ουέφα"

Πάμε για PhD στο σκί! (update)

2010-02-23T18:09:00.005+02:00

Αναδημοσιεύω ένα άρθρο που διάβασα στην ιστοχώρα και μου δημιούργησε σοβαρό προβληματισμό. Το θέμα είναι από αυτά που δεν πρόκειται να παρακολουθήσετε στα δελτία ειδήσεων των Μέσων Μαζικού Εφησυχασμού.
(κανονικά θα το έβαζα ως στην σύνδεσμο στη στήλη "Προσέξτε το" δεξιά αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι ...τα προσέχετε ή ότι έστω τα περισσότερα από αυτά τα διαβάζετε μιας και δεν έχει αναφερθεί ποτέ κανείς εδώ σε κάποιο από αυτά! ; )))

Χειμερινοί αγώνες ή χειμερία νάρκη: απλά μαθηματικά

Αρχίζουμε με την επικαιρότητα: σε λίγες μέρες τελειώνουν οι χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες που φέτος γίνονται στο μακρινό Βανκούβερ του Καναδά. Σε αυτούς τους αγώνες συμμετέχουν 82 χώρες, ενώ αξιοσημείωτο είναι ότι το Περού και η Σερβία συμμετέχουν για πρώτη φορά. Κάποιες χώρες δεν ήταν τόσο τυχερές: η ομάδα του luge από το Τόγκο δυστυχώς ...τράκαρε στον τελευταίο προκριματικό και δεν πήρε στον Καναδά, ενώ οι δύο υποψήφιοι από το Λουξεμβούργο ήταν και αυτοί άτυχοι, αφού ο ένας τραυματίστηκε λίγες μέρες πριν τους αγώνες, ενώ ο άλλος δεν πέρασε τα όρια της τοπικής Ολυμπιακής επιτροπής (ωιμέ!).

Στα καθ’ ημάς: στείλαμε 7 (επτά) αθλητές, εκ των οποίων δύο ανήκουν στην οικογένεια Τσακίρη, με τον πατέρα να προπονεί και την κόρη, και να αγωνίζονται και οι δύο στο δίαθλο, που νομίζω ότι συνίσταται σε πορεία με πέδιλα στο χιόνι και σκοποβολή σε σταθερούς στόχους (αλλά δεν παίρνω και όρκο). Θα μπορούσαμε να έχουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία εδώ, εφάμιλλη των αδελφών Ανδριανόπουλων στο ποδόσφαιρο ή του αείμνηστου Θανάση Σαραβάκου και του δοξασμένου γιου του, Δημήτρη. Για να δούμε λοιπόν πώς πήγαν οι Τσακιραίοι: ο πατέρας, Αθανάσιος Τσακίρης, ήρθε 80^ος σε σύνολο 88 αθλητών στα 20km, "μόλις" 9 λεπτά μετά τον πρώτο, και δεν τερμάτισε στα 10km, ενώ η 19χρονη Παναγιώτα τα πήγε εξίσου καλά, τερματίζοντας 85^η σε 86 αθλήτριες στα 15km και 86^η στις 88 στα 7.5km, ξεπερνώντας και στα δύο αθλήματα την ταλαίπωρη Victoria Padial Hernandez από την Ισπανία, η οποία πάντως φαίνεται να στηρίζεται αρκετά στους χορηγούς της. Σύμφωνα με το site της Ελληνικής Ομοσπονδίας Χιονοδρομίας (ναι, ναι, έχουμε και τέτοια), "η Γιώτα Τσακίρη έκανε αυτό που μπορούσε με τις δυνατότητες που είχε" (OMG!), ενώ ο "Σάκης δεν είχε καμία τύχη με 5 άστοχες βολές, τα έδωσε όλα, ήθελε μια μεγάλη επίδοση αλλά δε του έκατσε" - δεν του έκατσε!

"Τι σε νοιάζει εσένα;", θα μου πείτε. Προχωρώ δίχως χρονοτριβή: οι εν λόγω δραστηριότητες ανήκουν στην Ελληνική Ομοσπονδία Χιονοδρομίας, η οποία επιχορηγήθηκε το 2009 (επί Γιάννη Ιωαννίδη) με 700.000€ (ολογράφως επτακόσιες χιλιάδες ευρώ).

Πρόσφατα, ο νυν γενικός γραμματέας αθλητισμού, Πάνος Μπιτσαξής επεχείρησε να κάνει ένα συμμάζεμα της ΓΓΑ και κυρίως να βάλει φρένο στους πακτωλούς των χρημάτων που παίρνουν ομοσπονδίες εξωτικών σπορ, όπως το σόφτμπολ, το κέρλινγκ ή η τσιδαόμπα (ψάξτε το τελευταίο, είναι ενδιαφέρον). Μέρος αυτού του σχεδίου ήταν να χωριστούν τα επιδοτούμενα αθλήματα σε κατηγορίες, ανάλογα με τη σημασία τους και τις επιτυχίες που έχουν φέρει, με τη λογική ότι κάποια αθλήματα θα συνέχιζαν να επιδοτούνται όπως πριν, αλλά με λιγότερα λεφτά, ενώ κάποια, μικρότερου ενδιαφέροντος, θα έπρεπε να στηρίζονται περισσότερο στις δικές τους δυνάμεις, προσελκύοντας ίσως και κάποιους χορηγούς. Η Ελληνική Ομοσπονδία Χιονοδρομίας, λοιπόν, αντιτάχθηκε στην κατάταξη των αθλημάτων της στα «Αθλήματα Ιδιωτικής Πρωτοβουλίας» και «πρότεινε» (ευτυχώς που δεν «απαίτησε», όπως είναι της μόδας) στον υπουργό Π. Γερουλάνο, πολιτικό προϊστάμενο του κ. Μπιτσαξή, την ένταξη στα «Κρατικώς Ενισχυόμενα Αθλήματα» - και την πέτυχε, αναφέροντας ότι η ΕΟΧ «γίνεται μοχλός για την τοπική ανάπτυξη πολλών ορεινών περιοχών της χώρας συμβάλλοντας έτσι στην γενικότερη οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη» (υπάρχει και η κατηγορία των αθλημάτων με τοπική σημασία) και ότι «Εκατοντάδες Έλληνες αθλητές έχουν εκπροσωπήσει τη χώρα μας στις Χειμερινές Ολυμπιάδες από το 1936, τα Παγκόσμια πρωταθλήματα και τους αγώνες FIS & IBU (διεθνείς Ομοσπονδίες)»! Να τονίσω σε αυτό το σημείο, ότι σύμφωνα με την τελική κατάταξη των αθλημάτων, το χαντμπολ, ας πούμε, είναι «άθλημα εθνικής προτεραιότητας», ενώ η άρση βαρών, η πάλη, η πυγμαχία, η ποδηλασία και το τάε κβον ντο, αθλήματα που έχουν φέρει στη χώρα μας ένα σκασμό μετάλλια, κατηγοριοποιούνται απλά σαν «Αθλήματα Εθνικού Αθλητικού Ενδιαφέροντος», το οποίο σημαίνει ότι «η Ελληνική Πολιτεία αναλαμβάνει την υποχρέωση να παρακολουθεί και να διατηρεί το υπάρχον επίπεδο ανάπτυξης αυτών των αθλημάτων», αλλά «η περαιτέρω εμβάθυνση και διάδοσή τους με εφαλτήριο την κρατική χρηματοδότηση επαφίεται στις οργανώσεις των αθλημάτων αυτών». Αξίζει να σημειωθεί ότι το ΚΚΕ, που κατά τα άλλα κόπτεται για την ελλειπή χρηματοδότηση των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και απεχθάνεται μετά βδελυγμίας κάθε συζήτηση για ιδιωτική πρωτοβουλία, κατέθεσε ερώτηση προς τον υπουργό για το "πώς θα αντιμετωπίσει την όλη κατάσταση"!

Πού κολλάνε τα «απλά μαθηματικά» που αναφέρω στον τίτλο; Μα, στο τι θα μπορούσαμε να κάνουμε με τα 700 χιλιάρικα της ομοσπονδίας σκι στο βουνό, διάθλου, πατινάζ, κλπ. Σύμφωνα με τις υποτροφίες του προγράμματος ΠΕΝΕΔ, ο κάθε υποψήφιος διδάκτορας στα Ελληνικά πανεπιστήμια μπορεί να αμείβεται με 700€ μηνιαίως (και πληρώνει και την ασφάλισή του από αυτά) – οπότε θα μπορούσαμε μόνο με τα λεφτά αυτά να πληρώνουμε χίλιους μισθούς υποψηφίων διδακτόρων ή αλλιώς 83 (ογδοντα τριών) και κάτι ψιλά για ένα χρόνο. Και μη μου πείτε ότι τα λέω μπακαλίστικα, γιατί θα σας αρχίσω με το ρόπαλο του σόφτμπολ!

Τέλος πάντων, περί προτύπων τα έχω ξαναπεί. Όπως λοιπόν θα έλεγαν και οι μαθηματικοί, όπερ έδει δείξαι - ή αλλιώς, το παλιό, καλό «μάθε παιδί μου γράμματα» μάλλον αντικαθίσταται από κάτι σαν «πήγαινε παιδί μου Αράχωβα (για σκι)»!

ΠΗΓΗ

UPDATE:

Θα ήθελα επιπλέον να σημειώσω με αφορμή το πως διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα και την ΑΗΔΙΑ μου για την απαγόρευση (!) των στρατιωτικών παρελάσεων αρχής γενομένης από την εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου με δικαιολογία - προπέτασμα καπνού την εξοικονόμηση χρημάτων! Και σας παραπέμπω στους παρακάτω συνδέσμους για να πάρετε μια ιδέα για το πως το διαχειριζόμαστε και πως το "αξιοποιούμε" το χρήμα που κόβουμε από την πατρίδα, την παιδεία και την επιβίωση των μεσαίων και χαμηλών στρωμάτων.

ΜΚΟ: το χρώμα του χρήματος

Ο πακτωλός των ΜΚΟ

Πράσινη ψυχή βαθιά και Τούμπα

2010-02-19T08:53:00.005+02:00

Κόντρα σε όλα,
κόντρα στη δυναμικότητα του αντιπάλου (20 ματς αήττητοι οι Ρωμαίοι)
κόντρα στη ροή του αγώνα (μας "είχαν" τόσο πολύ που ...παραχαλάρωσαν)
κόντρα στις ελλείψεις του (αγωνιστικές και ...μεταγραφικές)
κόντρα στην απειρία του προπονητή του (αλώνιζαν από δεξιά για 70 λεπτά άσε που το γκόλ ήταν το τρίτο που τρώμε έτσι μέσα σε 4 μέρες)
κόντρα στις εξωαγωνιστικές συγκυρίες (πόσο χάρηκα για την τελευταία αγκαλιά, αν και ήθελα και όλε..!)
αυτή η ομάδα έδειξε το μοναδικό πράγμα που απαιτούμε να έχει και που τόσο πολύ μας έχει λείψει ...
ΨΥΧΑΡΑ!
Και τώρα μπορώ να πω ότι πιστεύω ότι έχει κάποιες ελπίδες πρόκρισης αφού πλέον θα παιχτεί στο ...δικό της γήπεδο. (ταμπούρι-Χάνι της Γραβιάς στη Ρώμη- και αν κάτσει κάτι στην κόντρα). Όσο και αν έδειξαν οι Ιταλοί ότι είναι δυό ..."ποιότητες" πάνω τουλάχιστον τώρα μπορούμε να ελπίσουμε!

Αν βέβαια μπορέσουμε να σταθούμε όρθιοι στην Τούμπα! (πόσο κλισέ λογοπαίγνιο πια...! Έλεος!)

Υ.γ. δεν θα μπω σε αγωνιστικές αναλύσεις (ξέρω, στεναχωριέσαι) γιατί είμαι ακόμα στη γλυκιά αγκαλιά της νίκης.
Υ.γ. 2
UPDATE (meta-toumpa): Πλέον μιλάμε για... αυτοκτονικό ιδεασμό...!

This is Athens! (ανάρτηση εν τω μέσω πυρών και χειροβομβίδων)

2010-02-16T19:26:00.003+02:00

Αυτές τις μέρες διαβάζω μετά μανίας, ακόμα και στα φανάρια (ξέρω θα προσέχω, μη φωνάζεις) το καταπληκτικό βιβλίο του Στίβεν Πρεσσφιλντ: "Άνεμοι Πολέμου" που αναφέρεται στον Αλκιβιάδη και τον Πελοποννησιακό Πόλεμο.

Και κάνω κάποιες σκόρπιες σκέψεις.

Πως για παράδειγμα για τον Πελοποννησιακό πόλεμο ποτέ δεν μας είπαν δυό κουβέντες παραπάνω σ' αυτά τα σχολεία που πηγαίναμε.
Δεν μας είπανε για αυτόν τον άντρα, τον Αλκιβιάδη. Για την προσωπικότητα και την ζωή του. Για την Αθήνα της Δημοκρατίας και της Ηγεμονίας, για τη Σπάρτη, για τα χρόνια μετά τα Μηδικά και πριν τον Αλέξανδρο.
Και νομίζω ότι μπορούσαμε πάρα πολλά να διδαχτούμε. Πάρα πολλά.
(το βιβλίο είναι θησαυρός το συστήνω ανεπιφύλακτα ίσως το καλύτερο από όλα του κορυφαίου Πρεσσφιλντ)

Σκέφτομαι ακόμα πόσο σημαντικό είναι που μπορεί ένα βιβλίο να μας ξεκολλήσει από αυτή τη ραχιτική στάση απέναντι στην οθόνη (τηλεόραση ή υπολογιστής) και να μπει με το έτσι θέλω (και επειδή το αξίζει) στην καθημερινότητά μας.

Από την άλλη πάλι μου έρχεται στο μυαλό η ταινία 300. Που αν τη συγκρίνουμε με τις υπόλοιπες χολιγουντιανές παραγωγές με "ελληνικό" θέμα μας φέρθηκε και καλά (ούτε μπάι Αλέξανδρος, ούτε ο Αχιλλέας στο Δούρειο Ίππο ούτε τίποτα. Με λάθη και υπερβολές βέβαια αλλά... ψιλοπράγματα)
Και σκέφτομαι ότι χάθηκε η ευκαιρία και αντί να μείνει ανεξίτηλη σε όλη την ανθρωπότητα η φράση: "Μολών Λαβέ" (δες, θες δε θες, το βίντεο για να καταλάβεις από γραμματικής συντακτικής και εννοιολογικής πλευράς την πολυπλοκότητα και τη σπουδαιότητά της) έμεινε η βλακώδης εικόνα με τον Leo να κλωτσάει τον απεσταλμένο και να του λέει: This is Sparta...(πόσο λίγο...)

Ταυτόχρονα ακούω ότι ένας συνάνθρωπός μου, υδραυλικός, πέθανε όταν ξεφόρτωνε υλικά οικοδομής.
Από ανταλλαγή πυρών μεταξύ αστυνομικών και κακοποιών οι οποίοι πέταξαν 6 (ναι έξι!) χειροβομβίδες. Και έχουμε και δύο αστυνομικούς τραυματίες.
Δεν θα σταθώ στις εθνικότητες. Όχι αυτή τη στιγμή.
Θα σταθώ στο ότι έγινε λίγο πιο πέρα από τη γειτονιά μου.
Στο οτι θα μπορούσα να είμαι εγώ, να είσαι εσύ.
Αλλά μιας και δεν ήμασταν εμείς...
Θα το δούμε το βράδυ στα δελτία, θα αηδιάσουμε, θα κατηγορήσουμε..
Και μετά θα αλλάξουμε κανάλι να δούμε κάτι πιο ελαφρύ γιατί, "μας ψυχοπλάκωσαν πάλι βρε παιδί μου..."
Γιατί η ζωή (για μας) συνεχίζεται. Και πως αλλιώς!

Στο mp3 παίζει ο "καινούργιος" δίσκος του Μίλτου Πασχαλίδη. Δεν θα πω περισσότερα για αυτόν τον ωραίο αλλά όχι καινούργιο δίσκο καθώς με κάλυψε ο φίλτατος Stepas στο καταπληκτικό ιστολόγιό του. Το μόνο που θα πω είναι ότι μου λείπει πλέον έντονα το γλυκό, μαχητικό, ελληνικό, διεισδυτικό ροκ του Μίλτου.
Πως; Και βέβαια σου έχω τραγουδάκι. Και μάλιστα το διαμάντι του δίσκου. Το "όσο βαρούν τα σίδερα" σε εκτέλεση Μίλτου και Ψαραντώνη. Άκουε και ταξίδευε...

Music">Playlist">Ringtones">
Music Playlist at MixPod.com

Καρναβάλλοθι και προτάσεις για μεταμφιέσεις

2010-02-11T20:18:00.018+02:00

Αντιπαθώ τις Απόκριες. Από κάθε άποψη!
Μου τη δίνει που πρέπει να γιορτάσουμε για το ότι τάχα θα στερηθούμε το κρέας!
Μου τη δίνει που θεωρείται γιορτή μια μέρα που παραδοσιακό φαγητό είναι η φασολάδα, η λαγάνα και τα νηστίσιμα.
Βαριέμαι πλέον τον χαρταετό!
Και σιχαίνομαι τα κομφετί.
Μην σου πω για αυτές τις παρελάσεις...
Περισσότερο όμως από όλα αντιδρώ στην ιδέα της μεταμφίεσης.
Γιατί δεν μου αρέσει να χρειάζομαι καρναβάλλοθι για να κάνω αυτό που θέλω.
Δεν μου αρέσει να περιμένω τρεις "μασκαρεμένες" μέρες το χρόνο για να πω ότι πιστεύω ή συμπεριφερθώ ελεύθερα.
Και δεν ψάχνω τέτοιες δικαιολογίες για γιορτή και ξεφάντωμα.

ΌΜΩΣ

Μιας και στους περισσότερους αρέσει αυτό το έθιμο σκέφτηκα να κάνω κάποιες πρωτότυπες προτάσεις μεταμφίεσης.
Να δανειστώ την πένα του Ανδρέα Λασκαράτου και να αντιγράψω τα σκαριφήματα των χαρακτήρων που διαχρονικά υπάρχουν στην ελληνική κοινωνία.
Και να σας προτείνω αντί για Μπάτμαν ή βασίλισσα του χιονιού, φέτος να "μεταμφιεστείτε" σε κάποια από όλες αυτές τις σπαρταριστές καρικατούρες. Σε κάποια που είναι τελείως κόντρα σε σας ή ακόμα καλύτερα σε κάποια που νιώθετε ότι σας προσεγγίζει αρκετά αλλά το κρατάτε κρυμμένο μέσα σας!
Άλλωστε είπαμε... τώρα στις Απόκριες είμαστε δικαιολογημένοι σε κάθε... ελευθεριότητα!

(και αν τολμάς στο σχόλιό σου πες μου και ποιόν διάλεξες...!)

Ξεκινάμε λοιπόν! (υπενθυμίζω, κάνεις κλικ πάνω στο κείμενο για να ανοίξει σε εικόνα που μπορείς να ζουμάρεις ΟΣΟ θέλεις! Αλλιώς... με βλαστημάς που τα κειμενάκια μου φαίνονται σαν ψείρες!)

Ο αδιάκριτος

Ο αποστομωτής

Η ευαίσθητη γυναίκα
Ο εν καλή πίστει απατημένος θρήσκος

Ο Καταφρονητής

Ο Κακόγλωσσος

Ο Μεμψίμοιρος

Ο Μακρήγορος

Ο Παινεσιάρης
Ο Παλιμπαίς
Αν θες να το χεις και σε pdf ορίστε: Ιδού ο άνθρωπος

Και για να κλείσουμε όπως αρχίσαμε ιδού και το πιο σιχαμένο κομμάτι των αποκριάτικων καρνιβαλιστικών πάρτυ:

Αλμανάκ : Το τραγούδι του μήνα, Φεβρουάριος

2010-02-05T10:24:00.013+02:00

Ξεκινάει μια καινούρια στήλη που ελπίζει να αγαπηθεί όσο της αξίζει. Και αυτό γιατί από τη στήλη αυτή κάθε μήνα θα συζητάμε για ένα αγαπημένο μας τραγούδι. Γνωστό ή όχι και τόσο. Καινούριο ή ξεχασμένο. Πολυπαιγμένο ή κρυμμένο διαμάντι. Αλλά σίγουρα ένα τραγούδι που κάτι έχει να πει. Άλλοτε σε ένα ολόκληρο έθνος και άλλοτε σε έναν μόνο άνθρωπο. Γιατί ακόμα και στην δεύτερη περίπτωση ...αξίζει τον κόπο!

Και ξεκινάμε με ένα τραγούδι που ανακάλυψα τελευταία.
Την Παράβαση του Σαββόπουλου.
Το 1975 το Εθνικό Θέατρο προγραμματίζει να ανεβάσει την αρχαία κωμωδία του Αριστοφάνη "Αχαρνής" και ζητά από τον Διονύση Σαββόπουλο να επενδύσει μουσικά την παράσταση.
O Σαββόπουλος καταπιάνεται με το έργο και μεταφράζοντάς το ο ίδιος, δίνει το δικό του στίγμα στην πλοκή...
Η παράσταση τελικά δεν ευτύχησε να ανέβει, αλλά ο ίδιος παρουσιάζει τη δουλειά αυτή το `76, σε ύφος "νούμερο για μπουάτ", ενώ το 1977 βγαίνει διασκευασμένο το έργο και σε δίσκο, με τον τίτλο: "ΑΧΑΡΝΗΣ"-"Ο Αριστοφάνης που γύρισε από τα θυμαράκια" - Τραγούδια για νέους κανταδόρους (όπως ο Σ. Μπουλάς, ο Ν. Παπάζογλου, η Μ. Τανάγρη, Ν. Ζιώγαλας, Η.Λιούγκος, Β. Ξύδης, Μ.Ρασούλης, Κ. Γεωργίου).

«Δεν επρόκειτο για αλαζονεία της νεότητος, αλλά», εξήγησε ο Σαββόπουλος χθες γι' αυτή την παλιά και πολυσυζητημένη ιστορία «αυτή είναι η φύση της εργασίας μου. Δεν μπορώ να γράψω τραγούδια χωρίς να γράψω και τους στίχους».

Θα το ακούσετε με την εξαιρετική ερμηνεία του πάντα αγαπημένου Ν. Παπάζογλου από το Σαββόραμα και με τον χορό να αποτελούν ο Σάκης Μπουλάς και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης.

Σε γιορτινό αγώνισμα παίζατε τις αμάδες
και δεν καταδεχόσασταν το κωμικό παιδί

Μα τώρα στον αγώνα νικούνε οι καρβουνάδες
που έχουν στη μεριά τους τον ίδιο τον ποιητή

Ζει τα ωραία πράματα μ' αίμα και με θυσίες
προς το συμφέρον όλων σας και το κοινό καλό

Δεν θα σας πει παινέματα, δεν ξέρει κολακείες
και για την ευτυχία σας πληρώνει τον καιρό

Μούσα καρβουναρού, θράκα μου πυρωμένη
σπιθίτσα φουντωμένη μ' αναπνοές τρελού

Βαρδάρη που φυσάς σαν ψάρι φαγωμένο
αχ πολλαπλασιασμένο και σαν καρβέλι να

Έλα την Κυριακή με το βαρύ σου τέμπο
κι οι δυο Σοφία Βέμπο ακούγαμε εκεί

Ποιος μας γηροκομεί, τη σήμερον ημέρα
ψηστιέρα καρβουνιέρα, μούσα Δεκεμβριανή;

Πολέμησα καιρό σε όλα τα πεδία
και με τυφλή μανία, ξέσκιζα τον εχθρό.

Τώρα με χειρουργεί, μια αλλήθωρη νεολαία
μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική.

Οι γέροι χωριστά, οι νέοι άλλο πράμα
όποιος τους θέλει αντάμα πληρώνει ακριβά

Πρόστιμο μιας ζωής στην κλεψύδρα και στα εφετεία
είναι μια κοροϊδία σκιά του δικαστή

Music Playlist at MixPod.com

Και το τραγούδι αυτό το αγάπησα και σας το παρουσιάζω για δύο λόγους.
Πρώτα για την υπέροχη ελληνικότητα της μουσικής του.

Και κυρίως γιατί στιχουργικά συναντιώνται δύο πολύ μεγάλοι ποιητές και χρονογράφοι της εποχής τους. Ο Αριστοφάνης και ο Νιόνιος. Και το αποτέλεσμα δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα λιγότερο από ένα αριστούργημα!

Υ.γΔιαβάστε και τη σχετική συνέντευξη του Δ. Σαββόπουλο στο Βήμα την Κυριακή 9 Ιουλίου 2000

"Ο Δικαιόπολις πάντα θα υπάρχει"

Επειτα από 24 χρόνια η μουσική που είχε γράψει ο Διονύσης Σαββόπουλος για την παράσταση «Αχαρνής» του Αριστοφάνη θα παρουσιαστεί πρώτη φορά ζωντανά στο κοινό της Επιδαύρου την προσεχή Παρασκευή και το προσεχές Σάββατο από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου. Ο συνθέτης θυμήθηκε, μιλώντας στο «Βήμα», τη συνεργασία του με τον Κάρολο Κουν. Και αναφέρθηκε στα στοιχεία εκείνα που κάνουν τη μουσική και τα τραγούδια των «Αχαρνέων» να αντέχουν στο πέρασμα του χρόνου.

 Πότε σας ζήτησε ο Κάρολος Κουν να γράψετε τη μουσική για τους «Αχαρνής» και πώς αισθανθήκατε;

«Μου το ζήτησε τον Φλεβάρη του 1976. Ηταν κάτι που ονειρευόμουν να συμβεί κάποτε. Μεγάλωσα ακούγοντας τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι από την παράσταση των "Ορνίθων". Ηταν κάτι αποκαλυπτικό για εμένα. Οταν ο Κουν μου ζήτησε συνεργασία, κυριολεκτικά πήδηξα από τη χαρά μου. Αφού μου εξήγησε τι θέλει από εμένα, κλείσαμε ραντεβού 10 ημέρες μετά για να μου δώσει τη μετάφραση και να αρχίσω να βλέπω τις πρόβες. Εγώ όμως πήγα στις πρόβες έχοντας μελοποιήσει όλα τα χορικά. Είχα σχεδόν τελειώσει τη μουσική μέσα σε 10 ημέρες. Δηλαδή προτού αρχίσουν οι πρόβες».

 Πώς υποδέχθηκαν τη μουσική που είχατε γράψει;

«Τους άρεσε πολύ, σε όλους άρεσε. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα: Δεν είχα απλώς μελοποιήσει, αλλά με τη φούρια μου είχα μεταφράσει τα χορικά, ενώ κανείς δεν μου είχε αναθέσει τέτοια αρμοδιότητα. Αν αρχίσει τις μεταφράσεις ο μουσικός, τότε τι θα κάνει ο μεταφραστής; Συναισθάνθηκα το πρόβλημα όταν τους είδα όλους, και τον μεταφραστή, να κοιτούν αμήχανα τους στίχους που είχα φέρει. Πώς να το κάνουμε; Υπήρχε ένα πρόβλημα δεοντολογίας. Αλλά και εγώ δεν ήξερα τότε ότι δεν μπορώ να γράψω μουσική αν δεν γράψω και τους στίχους. Δεν είμαι μουσικοσυνθέτης. Είμαι τραγουδοποιός. Αλλά τότε το έμαθα, δεν το ήξερα πριν».

 Να συμπεράνω ότι απορρίφθηκε η μουσική σας;

«Καθόλου. Οσον αφορά όμως τη μετάφραση των χορικών, ο Κουν μου ζήτησε να συνεργαστώ με τον μεταφραστή της παράστασης, που ήταν ο εξαίρετος κ. Λεωνίδας Ζενάκος. Ηταν πρόθυμος. Αλλά διαπίστωσα τότε ότι ήμουν, δυστυχώς ή ευτυχώς, ενθουσιασμένος με ό,τι είχα γράψει και δεν μπορούσα να αλλάξω τίποτε. Ετσι λοιπόν πήρα τα τραγούδια και έφυγα με αγκαλιές και φιλιά τόσο από τον Κουν όσο και από τους συνεργάτες του».

 Πώς και πότε πρωτοπαρουσιάστηκε ζωντανά αυτή σας η εργασία;

«Στο τέλος της ίδιας χρονιάς, το 1976, στο υπόγειο της μπουάτ "Ρήγας" στην Πλάκα. Ανεβαίναμε ευτυχισμένοι στο πάλκο, με τον Μπουλά, τον Παπάζογλου, τον Ζιώγαλα, τον Λιούγκο, τον Ρασούλη, τον Πάνο Κατσιμίχα και τη Μελίνα Τανάγρη, ως ευτυχισμένοι εικοσάρηδες. Στη σάλα επίσης γινόταν γλέντι διότι και εκεί οι αιώνιοι εικοσάρηδες μας περιστοίχιζαν θαρρείς για πάντα. Ηταν, νομίζω, καλή παράσταση».

 Ποια είναι τα στοιχεία που έχουν η μουσική και τα τραγούδια της συγκεκριμένης παράστασης που θεωρείτε εσείς ότι τα κάνουν να αντέχουν στο πέρασμα του χρόνου;

«Νομίζω η πλάκα και η καλή καρδιά. Ο Δικαιόπολις πάντα θα υπάρχει. Εκεί που όλοι τρέχουν σαν αφιονισμένοι για τα συμφέροντά τους ή γι' αυτό που νομίζουν συμφέρον τους γιατί έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου , ο Δικαιόπολις προσφέρει τον εαυτό του βάζοντας το κεφάλι του επάνω στον πάγκο του χασάπη για να τους συνεφέρει. Αλλά το κάνει με το μάτι της καρδιάς. Με χιούμορ».

 Είχατε δεχθεί στο παρελθόν προτάσεις για να ανέβει η παράσταση με τη δική σας μουσική;

«Το έργο το έπαιξαν κατά καιρούς σε σχολεία και σε κατασκηνώσεις. Τελείως ερασιτεχνικά και συμπαθέστατα. Μικρές ομάδες επίσης. Του Νικηφόρου Παπανδρέου παραδείγματος χάριν. Εδινα πάντα την άδεια».

Υ.γ. 2 Η ποιητών διαβούλευσις ανανεώθηκε αλλά δεν ...ολοκληρώθηκε! (όστις θέλει...)

Κερκίδα: Πράσινοι Ιδανικοί Αυτόχειρες

2010-02-01T09:07:00.002+02:00

Κλίκες (Ευρωμουντιαλικοί vs Σισέ-Λέτο)
Χέστηδες ("...καλύτερα το Χ κυρ' Νίκο,ε; Χίλιες φορές, χίλιες φορές!")
Κοκκόρια και Κατίνες (Πολυκομπλεξικοί)
Άμπαλοι (Βύντρα-Σάλπι, Βύντρα-Σέντρα...)
και τελικά Άξιοι της Μοίρας μας!

Υ.γ μη σοκάρεσαι αγαπημένε μου αναγνώστη που εντός του Ποιητή ενυπάρχει ο Χουλιγκάνος (ή και το ανάποδο). Εξάλλου η προηγούμενη ανάρτηση ... σε περιμένει!

Ποιητών Διαβούλευσις: Μοιραία Θαύματα

2010-01-29T20:08:00.007+02:00

Είναι καιρός που σκέφτομαι να ξεκινήσουμε κάτι καινούριο στο ιστολόγιο μου.
Κάτι που θα μας φέρει πιο κοντά.
Θα μας κάνει να μιλήσουμε πιο ανοιχτά και πιο αληθινά.

Και θα δώσει την αφορμή σε κάθε έναν από εμάς να μιλήσει και να γράψει για πράγματα που η καθημερινότητα δεν θέλει να προλαβαίνουν να μας απασχολούν.

Ξέρω, ίσως είναι δύσκολο.
Ίσως απαιτητικό.
Ίσως προσωπικότερο από όσο αρμόζει σε αυτή τη μορφή επικοινωνίας.
Και θέλει λίγο χρόνο, λίγη σκέψη και κυρίως συμμετοχή καρδιάς.

Σκέφτηκα όμως ότι αξίζει τον κόπο να το δοκιμάσουμε.

Η ιδέα είναι απλή.
Θα βρίσκουμε μια φράση - αφορμή και αντί σχολίου όποιος θέλει θα γράφει τις σκέψεις του για αυτή. Θα μας χαρίζει μια κλεφτή ματιά στα συναισθήματα που του προκαλεί. Θα μας προσφέρει ένα πιο καθαρό βλέμμα στην κατανόησή της. Θα συμμετέχει για λίγο στο αφανές τάγμα των ποιητών της ιστοχώρας.

Φυσικά στο τέλος όλα τα γραμμένα θα εντάσσονται στο κείμενο της ανάρτησης δημιουργώντας ένα ιδιότυπο λεύκωμα-λεξικό κατανόησης και αποδόμησης των πιο ενδόμυχων φωνών μας. Μια καταγραφή συναισθημάτων που ξεκλείδωσαν από δυό- τρεις λέξεις βαλμένες στη σειρά.

Και όπως αρμόζει στην ποίηση, δεν μπορεί να υπάρξει κανένας περιορισμός στην έκταση ή το περιεχόμενο. Στην έκφραση ή την δομή.

Ελπίζω να βρει ανταπόκριση και χώρο μέσα στα πολλά μας αυτή η ιδέα.
Αν κρίνω από όσα διαβάζω στα ιστολόγιά σας οι προϋποθέσεις να δημιουργηθεί κάτι πραγματικά ξεχωριστό υπάρχουν. Οι φίλοι μου είναι ποιητές. Και πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς...;

Η φράση που μου έχει καρφωθεί στο μυαλό και ζητάει την ματιά σας πρώτη είναι: τα "Μοιραία Θαύματα".

Τι μπορεί να σημαίνει;
Τι αναμνήσεις μπορεί να ξυπνάει και τι πόθους να αναστατώνει;
Να τα ελπίζω ή να τα φοβάμαι;

Σας περιμένω...

Πώς θα μπορούσε ένα θαύμα να είναι μοιραίο, αφού η μία έννοια, αίρει την άλλη;…
Το μοιραίο συνδέεται πάντα με το αναπόφευκτο, με τη μοίρα, με κάτι που δεν μπορείς να το αποτρέψεις.
Το θαύμα πάλι, δεν είναι μοιραίο, ούτε αναπόφευκτο. Το θαύμα είναι σπάνιο. Το μοιραίο είναι πιο συχνό.
Μόνο σε μία περίπτωση συναντάται το Μοιραίο Θαύμα. Στον κεραυνοβόλο έρωτα!
Μόνο εδώ, οι φαινομενικά (ίσως και ουσιαστικά) αντίθετες έννοιες συνυπάρχουν σε μία και μοναδική.
Θεωρώ πως μόνο ο κεραυνοβόλος έρωτας κρύβει εντός του, το μοιραίο και το θαύμα. Το μοιραίο της συνάντησης από τη μια, (όλα συνωμοτούν, ακόμα και ολόκληρο το σύμπαν – για να παραλλάξουμε λιγάκι τα λόγια του Πάολο Κοέλιο στον Αλχημιστή) και το θαύμα της ερωτικής αστραπής, της λάμψης του έρωτα που λούζει δύο ανθρώπινες υπάρξεις και τις κάνει να ανταμωθούν σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, καθορίζοντας έτσι τις ζωές τους.

Μελίτη

Λοιπόν...Μοιραία Θαύματα...
Μοιραία, γιατί αλλάζουν την πορεία μιας ζωής, ανατρέπουν τα πάντα, την ιστορία ενός λαού.
Αλλά όχι από αρνητική σκοπιά, γιατί δεν παύουν να ναι Θαύματα, δηλαδή πράγματα απρόσμενα, καθοδηγούμενα από θειικές δυνάμεις, πέρα απ τον ανθρώπινο έλεγχο, ευχάριστες κ αναπάντεχες ανατροπές.
Τι άλλο από έναν άνθρωπο που θεραπεύεται από μια βαριά ασθένεια ενώ οι γιατροί υποστήριζαν το αντίθετο- δεν αλλάζει αυτό δραματικά τη ζωή αυτού κ των δικών του;
Ένα άτεκνο ζευγάρι που αποκτά ένα παιδί σε μεγάλη ηλικία ενώ το είχε βγάλει ως ενδεχόμενο τελείως από το μυαλό του- δεν θα επηρεάσει καθοριστικά ο γονεικός τρόπος ζωής την πορεία των γονέων;
Ένας λαός καταφέρνει παρά τις ελάχιστες στρατιωτικές του δυνάμεις να αποτινάξει το ζυγό ενός κατακτητή που κανείς δεν θα περίμενε- δεν ανατρέπει αυτό την παγκόσμια ιστορία;
Σώζεσαι από ένα θανατηφόρο τροχαίο- πόσο αλλάζουν τα πράγματα μετά από κάτι τέτοιο; Δεν μπορεί παρά να είναι μοιραίο...

Γαία

Μοιραίο είναι το καρμικό γραφτό στη μοίρα μας στη πορεία της ζωής μας να το συναντήσουμε!
Τώρα θαύμα ένας έρωτας μια συνάντηση μοιραία που θα πυροδοτήσει ένα έρωτα κεραυνοβόλο αν καταλήξει στο "μεγάλο έρωτα" που πάντα περιμένεις να σε ταρακουνήσει και να ζήσεις μέσα απ'αυτόν ναι!
Θαύμα θα μπορούσε να είναι και μια σοβαρότατη εγχείρηση που κρέμεται η ζωή ενός ατόμου.
Η χρονική στιγμή αποφασίζει για το μοιραίο θαύμα όλες οι συγκυρίες συνωμοτούν για να μη γίνει το μοιραίο λάθος!

Ζουζού

Μοιραία θαύματα.
Τύχη ή μοίρα; Δε μ'αρέσει η λέξη τύχη και με τρομάζει η λέξη μοίρα. Πιστεύω όμως ότι το μονοπάτι, ο βασικός δρόμος, είναι μοιραίο, ενώ οι παράδρομοι είναι στο χέρι μας..
Θαύμα. Το πιστεύω, υπάρχουν, κάθε μέρα συμβαίνουν.. Μοιραία θαύματα είναι οι συναντήσεις, "συναντήσεις ζωής", άνθρωποι που τόσο "τυχαία" γνωρίζεις και απ'το "πουθενά", γίνονται μέρος της ζωής σου... Σαν να "έπρεπε" να τους γνωρίζεις, σαν να έπρεπε να ζήσεις το θαύμα...

Πρωτόπλαστη

Μοιραία θαύματα.
Το νίωθεις ότι σου επιβάλλεται από το μέλλον. Είναι η μόνη σου επιλογή. Η υποχρεωτική.
Αλλά τίποτα μέσα σου δεν σου δείχνει ότι θα μπορέσεις. Τίποτα δεν σε οδηγεί κοντά της. Τίποτα δε σου επιτρέπει να πιστέψεις για πραγματικότητα την εικόνα που δεν μπορείς να σβήσεις από τα μάτια σου.
Είναι το μοιραίο που βλέπεις μπροστά σου σαν ορίζοντα και που τρέχεις με όλη σου την ορμή κατά πάνω του αλλά δεν πλησιάζει σπιθαμή.
Και όταν τρακάρεις στο πιο ακλόνητο αδιέξοδο...
Και όταν χάσεις κάθε ικμάδα της δύναμής σου...
Και όταν πάψεις να κυνηγάς το αναπόφευκτο...
Τότε σαν απομηχανής θεός έρχεται το ...Θαύμα.
Έρχεται και απλώνει στα πόδια σου όλα όσα σου ανήκουν.
Όλα όσα ζήτησες και παραπάνω.
Και τότε βουρκώνεις για λίγο.
Και νιώθεις ευγνωμοσύνη για το δώρο.
Και τη δικαίωση.
Αλλά γρήγορα το ξεχνάς.
Γιατί ...άνθρωπος είσαι.
Και βάζεις πλώρη γι' άλλα

Καημός

«Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,
Μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει.

Πούθ' έρχεσαι; Απ' τη Βαβυλώνα.
Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.
Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.
Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.»

Mοιραίο θαύμα;
Θαύμα της μοίρας;
Αmor fati.
Αγάπησε, τη μοίρα σου, το ριζικό σου.
Πιο πέρα ακόμα :
Δημιούργησε ένα πεπρωμένο, άξιο να αγαπηθεί.
Αυτό είναι το μοιραίο θαύμα.
Mα προσοχή: η φάτα μοργκάνα παραμονεύει.
Ζήσε το πραγματικό και όχι το είδωλό του.

Χούλκ

Ωδή στο ποδόσφαιρο

2010-01-25T10:56:00.002+02:00

Οι μάστορες της πέτρας

2010-01-23T15:03:00.003+02:00

Έχτισαν κάστρα και πολιτείες, εκκλησίες με τρούλους και εξάγωνα κωδωνοστάσια σε ένα παιγνίδισμα της δαιμόνιας τέχνης τους.
Τζαμιά και υψηλούς μιναρέδες, παλάτια για τους μπέηδες και τους αγάδες. Αρχοντικά, βρύσες και δεξαμενές στεγανές. Μύλους, φούρνους, πέτρινα πηγάδια, πύργους και υδραγωγεία, γεφύρια μονότοξα και πολύτοξα που ο θεατής μένει έκθαμβος μπροστά στο κάλλος και τη μεγαλοπρέπεια των κτισμάτων ή έντρομος από την τόλμη των Μετεώρων όπου η λαϊκή αρχιτεκτονική μετεωρίστηκε σε δυσθεώρητα ύψη.

Κατασκεύασαν έργα ιδιωτικά, έργα δημόσια, ταπεινά και δοξασμένα στο χρόνο με μια γηγενή αρχιτεκτονική αισθητική και αξιώθηκαν να γίνουν μύθος και δημοτικό τραγούδι.

Όλα αυτά με λιθανάγλυφα κάθε είδους απόληξης, όπου εκφραζόταν ένας ολόκληρος κόσμος γούστου, καημού και τρυφερότητας των μαστόρων της Ηπείρου. Τα έργα τους, σκορπισμένα επί αιώνες σε τόπους κοντινούς, αλλά και σε χώρες μακρινές, μιλούν από μόνα τους για τις αρχιτεκτονικές τους αρετές και την καλλιτεχνική τους αξία.

Η τέχνη της πέτρας
Οπως σημειώνει ο λαογράφος Βασίλης Μάργαρης, στην Ήπειρο για ποικίλους λόγους, που συναρτώνται κυρίως με τις γεωγραφικές παραμέτρους της - την ορεινή και δασώδη της σύνθεση, το πέτρινο και άγονό της έδαφος -, "ο πληθυσμός στράφηκε κατά τους τελευταίους αιώνες σε συγκεκριμένη επαγγελματική τροχιά, διέπρεψε και συχνά πρώτευσε στη χώρα μας σε πολλούς τομείς των δημιουργικών εκείνων τεχνών που βρίσκονται στα κράσπεδα της καλλιτεχνικότητας και συγχρόνως ανήκουν στην παράδοση του τόπου μας".

Η χέρσα και άγονη γη τους ψηλά στον Γράμμο και τον Σμόλικα σε συνάρτηση με μια ποικιλία γεωγραφικών και κοινωνικών παραγόντων - συνεχείς πληθυσμιακές μετακινήσεις, επιδρομές, κλπ- στάθηκε η βασική αιτία να εγκαταλείψουν οι κάτοικοι των χωριών κατά τον 16ο αιώνα την κτηνοτροφία και τη γεωργική καλλιέργεια και να στραφούν σε άλλες, περισσότερο προσοδοφόρες απασχολήσεις, σε τεχνικές δραστηριότητες όπως η επεξεργασία της πέτρας, η ξυλογλυπτική και η αγιογραφία που μπορούσαν να εξασκήσουν μακριά από τα σπίτια τους και τα χωριά τους.

Οργανώνονταν, έτσι, σε συνεκτικές ομάδες με συγγενικό τις περισσότερες φορές βάθρο, (μπουλούκια, συνάφια, τσούρμο, ή νταϊφάδες) και με μια, συγχρόνως εξειδικευμένη βάση (χτίστες, ξυλουργοί, σιδεράδες, νταμαρτζήδες, κλπ) και ταξίδευαν στην Ήπειρο, τη Θεσσαλία, τη Μακεδονία και μετά έφταναν ως τα Βαλκάνια, την Περσία, την Ινδία και ως την Αφρική, ακόμη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι μάστορες
"Όλη τους η τέχνη ήταν μία λέξη: αργά. Όσο πιο αργά δούλευαν, τόσο πιο καλοί μάστοροι ήταν. Τραγουδούσαν και σφύριζαν στο πελέκημα για να ξεχνιούνται και να μη βιάζονται. Γλεντούσαν την αργάδα τους. Θυμάμαι τον πατέρα μου που 'λεγε: ``μια ζουρλοτσουκανιά, μια μέρα δουλειά``, μια άσχημη καλεμιά ήθελε παραπάνω ώρες δουλειά", διηγείται ο μάστορας Δήμος Φλίνδρης.

Αυτός ο ντόπιος λαϊκός τεχνίτης, ο κούδαρης, ο Ηπειρώτης τεχνίτης ταξιδευτής, υπήρξε ο σιωπηρός, αφανής δημιουργός του εθνικού οικοδομήματος και ακολούθησε, θαρρείς από ένστικτο, μια μέθοδο σοφή. Αντί να αγνοήσει τη φύση, να την κοντράρει, προτίμησε να συνδιαλέγεται μαζί της.

Οι τεχνίτες, οι "Φίλοι του Θεού" όπως τους αποκαλούσαν οι Τούρκοι, απολάμβαναν της υπόληψης και του σεβασμού και από τον λαό και από τον Τούρκο κυρίαρχο. Κινιόντουσαν ελεύθερα και την ευθύνη της ζωής τους την είχαν οι τοπικοί άρχοντες, μπέηδες και αγάδες, εξαιτίας της ιδιαίτερης ειδίκευσής τους. Το ωράριο εργασίας τους ήταν εξαντλητικό για αυτό και όλοι τους ήταν ξερακιανοί, αδύνατοι, ηλιοκαμένοι…σπαθάτοι.

Οι άνθρωποι αυτοί ήταν σκληραγωγημένοι ορεινοί πληθυσμοί με τροχισμένο το μυαλό τους από την έλλειψη αγαθών που με φειδώ τους παρείχε η άγονη πατρίδα τους Τους διάκρινε το οξύ πνεύμα, αλλά και η παρατηρητικότητα και η φιλεργία και υπομονή για να αντιμετωπίσουν τις ποικίλες αντιξοότητες της ζωής. Ήταν οικονόμοι, τίμιοι στις συναλλαγές τους, φιλήσυχοι και νομοταγείς. Ήταν φιλοσκώμμονες, φιλοπαίγμονες, ευφυολόγοι, που από την έλλειψη οποιασδήποτε μορφώσεως έφταναν στη χοντρή σάτιρα. Ασκούσαν σαν τεχνίτες την "τέχνη των τεχνών" την αρχιτεκτονική, που πλαισιώνεται στο φυσικό περιβάλλον, από όπου εμπνέεται ο λαϊκός τεχνίτης. Έκαναν, όπως είπαμε, την καταλληλότερη επεξεργασία και χρήση των υλικών, που συναντούσαν στους τόπους της εργασίας τους και σύμφωνα με τις τοπικές συνθήκες και τις ανάγκες φύτευαν εκεί τα αυθόρμητα αρχιτεκτονικά σχέδια, που γεννούσε η ιδιοφυία τους, βοηθούμενοι από τη μακρινή και ένδοξη παράδοση.

Τα μπουλούκια

Οι λαϊκοί οικοδόμοι ήταν οργανωμένοι σε συντεχνίες (συνάφια ή ισνάφια) - μπουλούκια (τούρκικα: Boluk = συντροφιά, λόχος). Οι ονομασίες των συντεχνιών των μαστόρων - χτιστάδων διαφέρουν από τόπο σε τόπο. Στην Ήπειρο ονομάζονται Κουδαραίοι. Οι χτίστες των πέτρινων γεφυριών ειδικά, ονομάζονται κιουπρουλήδες (τούρκικα: Kopru = γεφύρι).

Η μαθητεία στην οικοδομική τέχνη ξεκινούσε από την ηλικία των 15ετών περίπου. Περνούσε από γενιά σε γενιά, στον τόπο της δουλειάς, στα εργαστήρια και στα γιαπιά, υπό την επίβλεψη του αρχιτεχνίτη (πρωτομάστορα).

Οι ανειδίκευτοι εργάτες, τα τσιράκια του μπουλουκιού, έφτιαχναν τη λάσπη και κουβαλούσαν με το πηλοφόρι την ειδική ξύλινη σκάφη που λεγόταν γκοβάτ, γι' αυτό και λέγονταν γκοβατζήδες.
'Αλλη εργασία των μαθητευόμενων ήταν να σπάνε και να κουβαλούν με τα ζώα τις πέτρες, ασβέστη και άμμο, αγκωνάρια ή πρέκια (ανώφλια) και κατώφλια για πόρτες και παράθυρα, και να μαθαίνουν κοντά στους μαστόρους την τέχνη, το ζανάτι (ζανατζής=τεχνίτης).

Ιεραρχία και ειδικότητες τεχνιτών

Επικεφαλής του μπουλουκιού ήταν ο πρωτομάστορας. Αυτός είχε την ευθύνη όλης της ομάδας, της πληρωμής των μισθών, του κλεισίματος των συμφωνιών, των συμβολαίων, της εύρεσης δουλειών, κ.λ.π. Ο πρωτομάστορας ήταν εργολάβος και εργοδότης και συνέταιρος. Ήταν συνήθως και άριστος πελεκάνος - τεχνίτης της πέτρας. Οι πελεκάνοι ήξεραν τις ιδιοτροπίες του υλικού και πως να το χειριστούν, φτιάχνοντας αριστουργήματα.

Χρησιμοποιούσαν το τούβλο και το κεραμίδι στα βαλτώδη και τους κάμπους, τις πέτρες και τις πλάκες από μαρμαρυγιακό σχιστόλιθο στα ορεινά και τα πετρώδη, και τα άφθονα ξύλα των δασών, για τις ξυλοδεσιές, όπου έχτιζαν ξερολιθιά δίχως λάσπη. Και είναι να απορεί κανείς πως στέριωσαν τριώροφα αρχοντικά με ξερολιθιά. Η στερεότητα των τοίχων εξηγείται με τη σωστή κατασκευή τους, τη δυνατότερη έδραση και το καλύτερο συναρμολόγημα των λίθων. Ο πρωτομάστορας έδινε σε γενικές γραμμές το σχέδιο του σπιτιού σε συνεργασία με τις επιθυμίες του ιδιοκτήτη. Κυρίως όμως, έπρεπε να είναι καλός στο κουμάντο. Να είναι ευρηματικός, οργανωτικός, σχεδιαστής με καλλιτεχνικό ένστικτο και δημιουργική εικαστική εκφραστικότητα, να έχει τολμηρή φαντασία, να είναι καπάτσος στην εκτέλεση δύσκολων εργασιών, αλλά και στο παζάρεμα της δουλειάς. Τα έργα του χαράζονταν επί τόπου με μόνο μέτρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Το χρήσιμο, το απαραίτητο. Ο ίδιος φρόντιζε για την εξεύρεση εργασίας, την πληρωμή των μαστόρων και επιστατούσε γενικά στο μπουλούκι. Εργαζόταν και αυτός συχνά στα θεμέλια της οικοδομής, στις προσόψεις και στις γωνιές που "κλείδωναν" τα αγκωνάρια. Τα θεμέλια της οικοδομής, ο "μπινάς" στα τούρκικα, ήταν πολύ υψηλή υπόθεση για να την αφήσει στους άλλους μάστορες. Αν τα θεμέλια ήταν η βάση της ζωής του έργου του λαϊκού τεχνίτη, οι προσόψεις, οι γωνίες, ήταν η βιτρίνα, η δόξα της δουλειάς του.

Την ιεραρχία μπορούσε κάποιος να την διαβεί σταδιακά. Η προαγωγή από τη μία βαθμίδα στην επόμενη γινόταν πάντα υπό την αυστηρή επίβλεψη του πρωτομάστορα. Ένα μπουλούκι περιελάμβανε διάφορες ειδικότητες: Πελεκάνος, Χτίστης, Νταμαρτζής ή Μαντεμτζής, Ταβανατζής ή ταβαντζής (μαραγκός), Ασβεστάς, Σκαλιστής, Μπογιατζής, Τσιράκι (Λασποπαίδι). Οι μαραγκοί ήταν αυτοί οι οποίοι έφτιαχναν οποιαδήποτε ξύλινη κατασκευή του κτιρίου (πατώματα, ταβάνια, παράθυρα, πόρτες, έπιπλα, κ.λ.π.). Αν δεν υπήρχαν σκαλιστάδες έκαναν και τα σκαλίσματα. Οι σκαλιστάδες (ταλιαδόροι) έφτιαχναν ξυλόγλυπτα - ταβάνια και μεσάντρες κυρίως στα σπίτια, καθώς και τέμπλα εκκλησιών. Επιπλέον, υπήρχαν και οι ζωγράφοι, οι οποίοι ερχόταν όταν ολοκληρωνόταν η κατασκευή, για να διακοσμήσουν το εσωτερικό του σπιτιού (ξύλινες επιφάνειες, ταβάνια, ντουλάπια, τοίχους, κ.λ.π.). Σημαντικό στοιχείο του μπουλουκιού ήταν και τα ζώα (μουλάρια), τα οποία χρησίμευαν για τη μεταφορά των υλικών (πέτρες από το νταμάρι) και συνόδευαν την ομάδα. Επιπλέον, για τον εξοπλισμό και την κατασκευή των μύλων εργάζονταν ειδικοί μαστόροι, οι σκεπαρνάδες, οι οποίοι προέρχονταν από το Μέτσοβο ή τη Βελτσίστα.

Οι μαστόροι εκτός από τα εργαλεία τους έριχναν στο δερμάτινο σάκο τους το τσόκι, το σφυρί, που στα διαλείμματα της δουλειάς το περνούσαν στο ζωνάρι. Το τσόκι ήταν το πρώτο εργαλείο που κληροδοτείται από πατέρα σε παιδί, συμβολίζοντας τη μετάβαση της τέχνης από τη μια γενιά στην άλλη.

Ο μάστορας δεν μπορούσε να φύγει από το μπουλούκι. Δεν τον προσλάμβανε κανένα άλλο μπουλούκι, σύμφωνα με κρυφή συμφωνία των πρωτομαστόρων. Πολλές φορές υπήρχε κόντρα ανάμεσα στον πρωτομάστορα και τους μαστόρους, με αρνητική επίπτωση στην ποιότητα της δουλειάς. Όμως, πολλοί πρωτομάστορες δούλευαν μαζί με τους μαστόρους και είχαν καλές και δίκαιες σχέσεις μαζί τους. Γινόταν η κατανομή της δουλειάς με τη σύμφωνη γνώμη όλων και το χειμώνα γλεντούσαν όλοι μαζί. Παρά το ότι οι μαστόροι δεν κέρδιζαν ικανοποιητικά χρήματα και πολλοί ήθελαν να φύγουν από τη μαστορική, δεν το έκαναν. Ίσως λόγω της χαμηλής μόρφωσης ή από άλλη αιτία. Αυτοί που αμείβονταν καλύτερα ήταν οι σκαλιστάδες και οι ταλιαδόροι, γιατί δούλευαν σε πλουσιόσπιτα και δεν έμεναν χωρίς δουλειά. Οι ζωγράφοι επίσης αμείβονταν καλά αλλά είχαν λιγότερες δουλειές από τους ταλιαδόρους. Από τους μαστόρους το ψηλότερο μεροκάματο το είχαν οι πελεκάνοι. Φαίνεται ότι η ικανότητα στο χτίσιμο ήταν ως ένα βαθμό έμφυτη - μικρά παιδιά έχτιζαν καλύβες και εικονοστάσια. Οι μαστόροι δούλευαν και σε μεγάλη ηλικία, ακόμα και στα 80 τους χρόνια. Τα τεχνικά μέσα και τα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν ήταν πολύ απλά, γεγονός που τονίζει ακόμη περισσότερο την αξιοσύνη τους.

Ο θεσμός των συντεχνιών έχει πολύ παλιές ρίζες - και συνεχίστηκε και κάτω από τον τουρκικό ζυγό. Ο θεσμός εξυπηρετούσε τους Τούρκους, οι οποίοι είχαν να κάνουν με έναν υπεύθυνο για την είσπραξη φόρων ή την γρήγορη δημιουργία τεχνικών έργων (σπίτια, δρόμοι, γέφυρες, κ.λ.π.). Στις διάφορες πόλεις και τα χωριά υπήρχαν τα βιοτεχνικά συνάφια, τα οποία ενίοτε συνενώνονταν σε μεγαλύτερα (σε ευρύτερες περιοχές) έτσι ώστε να εκμεταλλεύονται πιο αποδοτικά και να μονοπωλούν τα έργα. Το ισνάφι των μαστόρων - χτιστάδων στα Γιάννενα ήταν το πιο πολυάριθμο της Ηπείρου. Αποτελούνταν από 450 περίπου μαστόρους (Χατζημιχάλη 1953).

Δούλευαν στους διατεταγμένους χώρους της εργασίας από την ανατολή του ήλιου μέχρι τη δύση, πότε χωρίς φαΐ, που ήταν πάντα υπολογισμένο στο μεροκάματό τους. Δούλευαν με τα υλικά που είχε κάθε τόπος και το αυτοσχέδιο λατομείο. Δούλευαν περιοδικά από τις αποκριές μέχρι το Νοέμβρη, οπότε και γύριζαν στο "μεμλεκέτι", την ιδιαίτερη πατρίδα τους.

Κατά τις απανωτές εξορμήσεις τους για δουλειά χρησιμοποιούσαν τη συνθηματική γλώσσα, τα κουδαρίτικα, για να μην τους καταλαβαίνουν οι εκάστοτε εργοδότες και γενικά οι τρίτοι. Έτσι "Κούφιο" ήταν η οικοδομή, "Κριτσέλης" το αποχωρητήριο, "Θοδώρα" το τσίπουρο, "Μαυρομάτες" οι ελιές και "Απαλό" το λάδι.

Ο αποχωρισμός
Η αναχώρηση των μπουλουκιών γινόταν συνήθως την άνοιξη και συγκεκριμένα Καθαροδευτέρα και η επιστροφή το φθινόπωρο. Την Τρίτη δεν ξεκινούσε κανένας γιατί το είχαν για γρουσουζιά. Ο τόπος του αποχωρισμού όπου γινόταν το ξεπροβόδισμα θύμιζε ατμόσφαιρα αρχαίας τραγωδίας. "Ντέρτι" και "μαντήλα" λεγόταν το σημείο του μισεμού. Γυναίκες που μοιρολογούσαν, άντρες που δάκρυζαν στη γωνία, μανάδες και πατεράδες - γέροι - με βαριά καρδιά, σχολιαρόπαιδα, συγγενείς και χωριανοί και ο παπάς που ευλογούσε το τελευταίο κολατσιό των ξενιτεμένων και το πολύμηνο ταξίδι, προσδοκούσαν όλοι και προσεύχονταν γοργά να διαβεί ο καιρός, να γυρίσουν οι άντρες καλά και "καζαντισμένοι" (ματσωμένοι). Μαντήλια που ανέμιζαν και έπειτα οι γυναίκες γύριζαν στο σπίτι τοποθετώντας πάνω στις εξώπορτες μικρά κλαριά από κρανιές και κέρδους και σταυροκοπούμενες με ευχές για τους ταξιδεμένους.

Τα Μαστοροχώρια
Η από πατέρα σε παιδί διαδοχή της τέχνης έκανε να μεταδοθεί αυτή σε χωριά και ευρύτερες περιφέρειες χωριών που φημίστηκαν ως Μαστοροχώρια. Αυτά είναι τα μαστοροχώρια στην περιφέρεια Δεβόλη - Κορυτσάς - Όπαρι, που μάστορες από εκεί έχτισαν μαζί με ντόπιους από το Πεντάλοφο της Κοζάνης και το Μπελκαμένι της Φλώρινας, κυρίως τη Δυτική Μακεδονία. Μαστοροχώρια της Κολιώνιας, πέρα από τον Αώο, την Μπόροβα, Ρεχόβα, Στίκα, Σκοροβότι, Γκοστιβίτσι, ορθόδοξοι αλβανόφωνοι που έχτισαν τα ψηλοκρεμαστά Μοναστήρια του Αγίου Όρους και των Μετεώρων. Μετά τα Μαστοροχώρια των Τζουμέρκων και τα Μαστοροχώρια των Χουλιαράδων.

Τέλος, τα ξακουστά Μαστοροχώρια της Κόνιτσας με τη Βούρμπιανη, την Πυρσόγιαννη, τη Στράτσανη, την Καστάνιανη, το Κεράσοβο, το Κάντσικο, τα Ζέρμα, τη Μόλιστα και τα τόσα άλλα χωριά με τους φημισμένους μαστόρους του που ξεσυνερίζονταν πως χτίσανε τον κόσμο όλο.

Δρόμοι και περάσματα στα Μαστοροχώρια
Μέχρι και τον εμφύλιο που έγιναν οι πρώτοι αυτοκινητόδρομοι, η συγκοινωνία στα Μαστοροχώρια της Κόνιτσας παρέμενε πρωτόγονη. Οι περισσότεροι δρόμοι ήταν μονοπάτια που είχαν δημιουργηθεί με το συχνό πέρασμα των ζώων. Τα μόνα μέσα συγκοινωνίας ήταν τα ζώα, γαϊδούρια και μουλάρια. Τα γεφύρια ήταν ελάχιστα και όταν οι χείμαρροι κατέβαζαν νερό, συνέβαιναν συχνά μοιραία δυστυχήματα. Η κατάσταση αυτή επέβαλε σχεδόν πλήρη απομόνωση στα χωριά και οικονομία αυτάρκειας με χαμηλό βιοτικό επίπεδο.

Τρόπος εργασίας - "μπαξίσια"
Όλες οι εργασίες οποιουδήποτε οικοδομήματος γίνονταν εξ ολοκλήρου από το μπουλούκι ή την παρέα: από την εξόρυξη της πέτρας μέχρι την αποπεράτωση του έργου. Ένα ολόκληρο μελισσολόι πηγαινοερχόταν ακατάπαυστα όλη μέρα. Βασικά υλικά τους ήταν η πέτρα, η λάσπη από νερό, άμμος και ασβέστης. Και για να "δένει" περισσότερο το υλικό, κυρίως στην κατασκευή γεφυριών, πρόσθεταν ασπράδι αυγού ή τρίχες ζώων. Τα απαραίτητα και χρήσιμα εργαλεία πολλά και ποικίλα: το καλέμι, το σφυρί, το αλφάδι, το τρίγωνο, η αρίδα, το μακόνι, η γωνιά, το τσοκαντήρι, το σκεπάρνι, ο κολαούζος, το ματσακόνι, η τσάπα, το πριόνι και το πηλοφόρι.

Σε κάθε έργο και ιδιαίτερα στην οικοδομή, δύο ήταν οι πιο σημαντικές στιγμές: τα θεμέλια και η στέγη. Στα θεμέλια διαβαζόταν από τον παπά αγιασμός. Στο πρώτο αγκωνάρι χάραζαν έναν σταυρό και κάτω από την πέτρα έβαζαν μεταλλικό νόμισμα. Ακουλουθούσαν κεράσματα από το νοικοκύρη και τους συγγενείς του, τα οποία ήταν "τυχερά" των μαστόρων. Επίσης, έκοβαν σφάγια και με το αίμα ράντιζαν τα θεμέλια. Το αφεντικό ετοίμαζε και το πρώτο "ζιαφέτι" (τραπέζι - γλέντι). Το δεύτερο "ζιαφέτι" προσφερόταν όταν το χτίσιμο έφτανε στο πάτωμα και το τρίτο στο τέλος της δουλειάς.

Η πιο συγκινητική στιγμή και για το νοικοκύρη και για τους μαστόρους ήταν όταν το σπίτι έφτανε στη σκεπή. Εδώ υπήρχε μια ολόκληρη τελετή που ονομαζόταν "μπαξίσια" ή "μαντιλώματα": Οι μαστόροι έστηναν δύο μεγάλους ξύλινους σταυρούς αντικριστά πάνω στη στέγη και έδεναν σκοινί τεντωμένο για να κρεμούν τα "μπαξίσια" (δώρα) του αφεντικού, των συγγενών και των φίλων. Αυτά ήταν συνήθως υφάσματα, πουκάμισα, πετσέτες, μαντίλια, όλα για τους μαστόρους που τα μοιράζονταν μεταξύ τους.

Ο πρωτομάστορας ή ένας άλλος βροντόφωνος τεχνίτης, παίρνοντας καθένα δώρο του, προσφωνούσε με τόνο μελωδικό, ενώ οι άλλοι μαστόροι χτυπούσαν με σκεπάρνια ή σφυριά πάνω στα ξύλα για να σιγοντάρουν αυτόν που έλεγε:

"Εεεε, καλώς όρισε το μπαξίσι του ….(το όνομα του δωρητή) που έφερε για την αγάπη του προς το αφεντικό και την εκτίμηση στους μαστόρους. Να ζήσει, να χαίρεται τα παιδιά του και ό,τι επιθυμεί.

Όσα λουλούδια του Μαγιού
Και φύλλα έχουν τα δέντρα,
Χόρταρα της γης, άμμος της θάλασσας,
Ψάρια του γιαλιού και ποταμοί μεγάλοι,
Τόσα καλά και αγαθά να του δώκει ο Θεός.
Ευχαριστούμε για το δώρο του…."

Έργα και ημέρες
Οι κατασκευές και τα έργα των μαστόρων της Κόνιτσας είναι τόσα πολλά και ποικίλα, ώστε δίκαια έμεινε η φράση ότι αυτοί "έχτισαν τον κόσμο".

Ύψωσαν λαμπρά μοναστήρια όπως: η μονή της Ζέρμας, η μονή Στομίου, η μονή της Παναγιάς Μολυβδοσκέπαστης, περίτεχνες εκκλησίες όπως: του Αγίου Νικολάου Πυρσόγιαννης και πλήθος άλλες, καμπαναριά όπως στη Φιλιππιάδα και στη Δημητσάνα, σεράγια πασάδων στο χώρο της Ηπείρου και της Αλβανίας, σπίτια αρχοντικά και απλά. Γεφύρια καταπληκτικά, αιωρούμενα πάνω από ορμητικά ποτάμια: μονότοξα όπως της Κόνιτσας, δίτοξα όπως του Κάντσικου και τρίτοξα όπως του Ζαγορίου. Πέτρινες βρύσες, συνήθως στο κέντρο του χωριού, τόπο συνάντησης των γυναικών για άντληση νερού ή για πλύσιμο των ρούχων. Έφτιαξαν μύλους, φούρνους και πέτρινα πηγάδια, αναγκαία στην καθημερινή τους ζωή. Ακόμα και φάρους έκτισαν όπως αυτός στο Λουτράκι στο Ηραίο ακρωτήριο, και από τις αρχές του 20ού αιώνα έβαλαν τη σφραγίδα τους σε πολλά έργα της Αθήνας, όπως η αποπεράτωση του ναού της Παναγιάς Χρυσοσπηλιώτισσης, η πρόσοψη της Εθνικής Τράπεζας, το νοσοκομείο "Ευαγγελισμός". Έργο Κονιτσιωτών μαστόρων είναι και το ρολόι της πλατείας των Ιωαννίνων, η Παρηγορήτισσα της 'Αρτας και άλλα. Στις ΗΠΑ (Ντιτρόιτ) και στην Περσία ηπειρώτες μαστόροι έκαναν εργασίες διάνοιξης σιδηροδρομικών γραμμών ή έκτισαν γέφυρες.

Γεφύρια
Δύο φόβους είχε πάντα ο Ηπειρώτης. Από τη μια τους ληστές και από την άλλη το κακό συναπάντημα με αδιάβατα ποτάμια. Και αν για τους πρώτους δεν μπορούσε να κάνει τίποτε, για τα δεύτερα, ονειρευότανε γεφύρια πέτρινα που έπρεπε βέβαια να στήσει μόνος τους.

Για τους Κουδαραίους μάστορες το χτίσιμο του γεφυριού αποτελούσε ξεχωριστή περίπτωση. Τα έργα τους δεν προέρχονταν από κανένα σχεδιαστήριο, αλλά χαράζονταν επί τόπου με μόνο μέτρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Τα έργα των λαϊκών αρχιτεκτόνων μαρτυρούν επιμέλεια, γνώση και πείρα στοχαστικού καλλιτέχνη. Και οι αρετές αυτές τους έδιναν το αίσθημα του μέτρου σε σημείο που η προσωπικότητά τους δεν επηρέασε αυτάρεσκα το δημιούργημά τους. Αν η αυταπάρνηση αυτή της προσωπικότητάς τους σβήνει τη μνήμη των λαϊκών αρχιτεκτόνων, δίνει ωστόσο στα έργα τους αξία ιστορική που ριζώνει και ταυτίζεται με την εθνική κληρονομιά.

Μονότοξα, δίτοξα, πολύτοξα, γεφύρια ηπειρώτικα, δημιουργήματα που βρίσκονται στην παράδοση του τόπου μας. Πέτρινα όλα τους και θολωτά, "καδραρισμένα στην αιωνιότητα του πλατάνου", λαϊκές κατασκευές από τους περίφημους μαστόρους, τους άρχοντες της πέτρας που βρήκαν το σωστό μέτρο, με αποτέλεσμα να μετουσιωθούν σε έργα τέχνης.

Αυτά τα γεφύρια απλωμένα στην Ελλάδα και ειδικά στην Ήπειρο με το τόσο άγριο και άγονο τόπο, εμπλούτισαν και προέκτειναν το ηπειρώτικο τοπίο. Επειδή ακριβώς δεν υπήρξαν ξένα πρότυπα και πειρασμός για μίμηση, αλλά και ούτε τα τεχνικά εκείνα μέσα, κρατήθηκε η σχέση χώρου και δημιουργημάτων του ανθρώπου, τοπίου και γεφυριού. Τα πετρογέφυρα τα χαρακτηρίζουν η ποικιλία μορφών και η ένδειξη φαντασίας του λαϊκού τεχνίτη.

"Τα έργα των λαϊκών αρχιτεκτόνων μαρτυρούν επιμέλεια, γνώση και πείρα στοχαστικού καλλιτέχνη. Φανερώνουν την πίστη, την αγάπη και το σεβασμό που έτρεφαν προς την τέχνη τους. Και οι αρετές αυτές τους έδιναν το αίσθημα του μέτρου σε σημείο που η προσωπικότητά τους δεν επηρέασε αυτάρεσκα το δημιούργημα τους, ούτε δέσποζε σε βάρος της ουσιαστικής αξίας του έργου", όπως σημειώνεται στη "Λαϊκή Ελληνική Αρχιτεκτονική" του Πάνου Νικολή Τζελέπη.

Σύμφωνα με το Αρχείο Ηπειρώτικων Γεφυριών, ο αριθμός γεφυριών που έχουν καταγραφεί και μελετηθεί στον ευρύτερο χώρο της Ηπείρου είναι 431, εκ των οποίων στον νομό Ιωαννίνων φτάνουν τα 295.

Tο γεφύρι της Αρτας και άλλα φημισμένα πέτρινα γεφύρια

Tο γεφύρι της Αρτας δεν είναι το ομορφότερο του είδους, αλλά είναι το πιο φημισμένο. Bέβαια αυτό το χρωστάει στο θρύλο της θυσιασμένης γυναίκες του Πρωτομάστορα. Tο συνολικό σημερινό μήκος φτάνει τα 145 μέτρα. Tο πλάτος του γεφυριού είναι 3,75 μέτρα.

Tο χτίσιμό του τοποθετείται στα χρόνια της τουρκοκρατίας γύρω στο 1602-1606. H αρχική κατασκευή (κατά μια εκδοχή) έγινε επί Πύρρου 3ο π.X. αιώνα ή στα χρόνια της Kλασικής Aμβρακίας 5ο έως 4ο αιώνα π.X. που είναι λιγότερο πιθανή. Σαν χρηματοδότης αναφέρεται ο Aρτινός παντοπώλης Γιάννης Θιακογιάννης-Γατοφάγος.

'Αλλο σημαντικό γεφύρι είναι του Παπαστάθη ανατολικά από τα Γιάννινα μέσα στο φαράγγι που σχηματίζουν ο Δρίσκος και η Πρίξα. Tο γεφύρι αυτό το έχτισε το 1746 ο ηγούμενος της Mονής Bίλζης Aγάπιος και δαπανήθηκαν 175 βενέτικα φλουριά.

Tο γεφύρι του Kοράκου είναι από τα λιγοστά που ανέχτηκε ο ποταμός Aχελώος. Tο μεγαλύτερο μονότοξο σε όλη την Ήπειρο. Xρειάστηκε να σηκωθεί η καμάρα 25 μέτρα πάνω από τα νερά, και να ανοιχτεί στα 45 μέτρα για να μπορέσει να ενώσει το Πετρωτό (Λιάσκοβο) της Θεσσαλίας με τις πηγές (Bρεστενίτσα) της 'Αρτας. Tο έχτισε το 1514-1515 ο αρχιεπίσκοπος της Λάρισας Bησσαρίωνας. Tο γεφύρι ανατινάχτηκε το 1949.

Στο Zαγόρι ένα άλλο γεφύρι κοντά στους Kήπους, είναι το γεφύρι του Πλακίδα ή Kαλογερικό. Aρχικά ήταν ξύλινο, το μετέτρεψε σε πέτρινο το 1814 με 20.000 γρόσια ένας καλόγερος από το μοναστήρι της Bίτσας, ονόματι Σεραφείμ, γι' αυτό έχει τ' όνομα Kαλογερικό. Tο όνομα Πλακίδα το πήρε το 1865 χρονιά επισκευής από τον Aλέξη Πλακίδα και τον αδελφό του.

'Αλλο σημαντικό γεφύρι είναι της Πλάκας. Eίναι το δυσκολότερο μονότοξο γεφύρι στην κατασκευή. Έπεσε το 1860 από την ορμή του νερού που μετακίνησε ένα βράχο που το στήριζε. Ξαναχτίστηκε το 1863 και το κόστος ανήλθε στα 187.000 γρόσια. Παρά τους κόπους και τις δαπάνες λίγοι χάρηκαν το γεφύρι από τα χωριά της περιοχής. Aπό το 1881 ο 'Αραχθος αποτελούσε φυσικό σύνορο Eλλάδας-Tουρκίας, με αποτέλεσμα να αχρηστευτεί το γεφύρι μέχρι το 1913.

Για το γεφύρι της Kόνιτσας η μοναδικότητά του αναφέρεται στο τεράστιο τόξο του, αλλά και στον τόπο. Tο γεφύρι της Kόνιτσας χτίστηκε το 1870 και κόστισε 120.000 γρόσια. Πρωτομάστοράς του ήταν ο Zιώγας Φρόντζος από την κοντινή Πυρσόγιαννη. Ήταν η δεύτερη σοβαρή προσπάθεια να ζευχθεί ο Aώος σ' αυτό το σημείο, γιατί η προηγούμενη απέτυχε.

"Όσα έμαθα να μάθεις και όσα έπαθα να πάθεις"
Οι έγγραφες μαρτυρίες για την καταγωγή των αείμνηστων κτητόρων - μαστόρων είναι ελάχιστες. Δεν κυνήγησαν την υστεροφημία και έτσι δεν διασώθηκε το "εποίει", εκτός κάποιας χρονολογίας που συνήθιζαν να σκαλίζουν στα υπέρθυρα των σπιτιών.

Αν όμως τα γραπτά τεκμήρια είναι ελάχιστα, άφθονες είναι οι παραδόσεις.
Τα παλαιότερα πέτρινα σπίτια της Στερεάς Ελλάδας, της Εύβοιας, της Θεσσαλίας, της Μακεδονίας, της Θράκης, της Μικράς Ασίας κτίσθηκαν κατά το πλείστον από Ηπειρώτες, τόνιζε ο ιστορικός Κώστας Φαλτάιτς. Οι Κουδαραίοι τεχνίτες από την Κόνιτσα καυχιόντουσαν ότι τα παλιότερα και τα καλύτερα σπίτια και τα δημόσια μέγαρα της Αθήνας και του Πειραιά τα έκτισαν αυτοί. Ο τύπος του στρερφογάλαρου σπιτιού, με τοξωτές αψίδες στις πόρτες και τα παράθυρα, είναι ασφαλώς Ηπειρώτικος.

"Τα μπουλούκια των μαστόρων κοντά στα 1935, είχαν λιγοστέψει. Είχε σπάσει το παλιό, δεν έβγαζαν λεφτά. Λιγόστεψαν και οι καλοί πελεκάνοι. Σα να πούμε στέρεψε η πηγή. Από εκεί και ύστερα κανένας δεν έμαθε πελέκημα. Μόνο μπετά και καλούπια ξέρουν οι καινούργιοι μάστοροι. Στα χαμένα, δεν είναι τέχνη τα τσιμέντα. Τότε που λες και με το Μεταξά ύστερα, χάλασαν τα μπουλούκια, χάλασε και η τέχνη και άρχισε ο καθένας να δουλεύει για πάρτη του…." ( διήγηση του μάστορα Τάκη Γκουντή, 1974).

"Ο μέλλων για να δημιουργήσει νεοελληνική αρχιτεκτονική ας ρωτήσει τους καλφάδες (Κάλφας= ο πρακτικός αρχιτέκτονας στα τουρκικά), ας συμβουλευτεί πρώτα αυτούς που στα χωριά και το σχέδιο δίνουν και χτίζουν σπίτια, ας τους ρωτήσει με ποιο τρόπο χτίζουν και έπειτα ας προσπαθήσει να τελειοποιήσει την τέχνη τους" (Ι. Δραγούμης, Νεοελληνικός πολιτισμός.)

Πηγές:
Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων
Περιοδικό "Αρμολόι¨
Περιοδικό ΤΕΕ
www.epirusnews.gr
http://gialina-giannena.blogspot.com/
http://anagogi.blogspot.com

57 απαντήσεις για την πολιτογράφηση των μεταναστών

2010-01-18T10:32:00.001+02:00

Αυξημένη εντροπία

2010-01-15T11:48:00.000+02:00

Περίεργα πράγματα συμβαίνουν τελευταία.
Περίεργες μέρες.
Τηλέφωνα που δεν περιμένεις.
Ειδήσεις αλλοπρόσαλες.
Αναστάτωση της καθημερινότητας, αϋπνία, ίωση,
Μετακομίσεις.
Έκτακτα έξοδα.
Κανένα δεδομένο για το μέλλον.

Και δεν μου αρέσει να περιμένω αλλαγές.
Με δυσκολεύει η προσαρμογή. (απροσάρμοστος γαρ)

Και πράγματα που είχα σκοπό να κάνω καθυστερούν.
Ή αναβάλλονται.
Και πράγματα που θα μου άρεσαν μπαίνουν στο σακούλι της υπομονής.

Και μη χειρότερα να λέμε, και μη χειρότερα...

Υ.γ. και μην ακούσω κανένα να μου πει τη φράση που μισώ.
Ότι : "και αυτό θα περάσει!".
Γιατί τη θεωρώ την πιο απογοητευτική φράση απ'όλες.
Γιατί νοιώθω ότι περιγράφει άλλη μια ανούσια εμπειρία.
Άλλη μια φάση της ζωής που "απλά θα περάσει".
Χωρίς να μας αφήσει μια γλυκιά γεύση.
Χωρίς να μας γεννήσει ένα καινούργιο όνειρο.
Χωρίς να μας προσθέσει άλλο ένα στίγμα στο βιωματικό τατουάζ της διαδρομής μας.
Και ας το ξέρω ότι "και αυτό θα περάσει".
Θέλω με όλη μου τη δύναμη να κατέβω σε απεργείες προσωπικές (που λέει και ο ποιητής),
να διεκδικήσω και να διαμαρτυρηθώ,
να τα σπάσω
και να φωνάξω ότι αυτό...: "ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!"

Ελληνική Απαισιοδοξία

2010-01-13T09:52:00.002+02:00

Το φως, το αδυσώπητο φως, δεν κάνει τη ζωή ευτράπελη.
Κάνει ίσως τον κόσµο πιο περιπόθητο, και γι’ αυτό τη συνείδηση της εφήµερης ζωής µας πιο πικραµένη.

Το φως, στην αρχαία ψυχή, φαίνεται να έχει παίξει έναν ειδικό ρόλο. Της έχει παρουσιάσει τον κόσµο, γύρω, καθαρά σχεδιασµένον, µε σταθερά κι ευγενικά περιγράµµατα, χρώµατα χλωρά κι εξιδανικευµένα. Τίποτα από τα φασµατικά θαµπόφωτα του Βορρά, που έδωσαν εκεί λαβή στη δηµιουργία µύθων µε υπερβατικές καταξιώσεις.
Για τον Έλληνα, τον κοινόν, Έλληνα, ο κόσµος αυτός είναι αυτός που βλέπει, όχι άλλος⋅ κι αν υπάρχει κάποιος άλλος, όπου κατεβαίνουν οι νεκροί, αυτός εδώ είναι ο καλύτερος.
Σπαράζει η ψυχή στη σκέψη πως θα τον αποχωριστεί, ακριβώς επειδή είναι πολύ φωτεινός, πολύ στέρεος, πολύ πειστικός, πολύ φιλικός για τον άνθρωπο. ∆εν του χρειάζεται άλλος.

Να η πηγή της ελληνικής απαισιοδοξίας: ο κόσµος του φωτός- ο εφήµερος, ο τραγικά ωραίος. Ένας κόσµος που τον ζεις έντονα και φευγαλέα σαν ερωτική στιγµή.

Άγγελος Τερζάκης, "Ελληνική Απαισιοδοξία"

Μικρές Αλήθειες

2010-01-08T09:02:00.001+02:00

Το να έρθεις στη θέση του άλλου...

δεν είναι και τόσο μακρυνός προορισμός!

Τα Φώτα των Δασκάλων

2010-01-06T11:28:00.001+02:00

Σήμερα των ...Φώτων επέλεξα να ζητήσω να μας δώσει τα φώτα του ο Δάσκαλος Λιαντίνης σχετικά με τις μεγάλες μορφές της νεοελληνικής ποίησης! Έτσι για να ξέρουμε από που ερχόμαστε και που θέλουμε να πάμε. Σαν φανάρι και σαν οδηγός. Για τους χαμένους διαβάτες της σύγχρονης άτεχνης Ελλάδας!

"Οι οχτώ, ο Κάλβος ο Μακρυγιάννης ο Μυριβήλης ο Βάρναλης ο Σεφέρης ο Παλαμάς ο Καζαντζάκης και ο Ελύτης, είναι οι φωνές που θα ακούγονται, και οι γραφές που θα γράφουνται, ένα μεγάλο μέρος τους και για πολλά χρόνια.

Ο Κάλβος, αετός κρουσταλιασμένος και κύκνος. Σώζεται ολόκληρος.

Ο Μακρυγιάννης, μάρμαρο ελληνικό Πεντελικού και Πάρου. Στ΄ Απομνημονεύματα η αξία του.

Ο Μυριβήλης, αλιφασκιά και ιώδιο.

Ο Βάρναλης, οι καμπάνες της Ελλάδας να κελαηδούν και να ξυπνάνε τους έλληνες.

Ο Σεφέρης, στην κύρια ροή πνευματικός νομοθέτης, στους παραπόταμους ποιητής.

Ο Παλαμάς, έγραψε τα πολλά, για να σώσει τα λίγα.

Ο Καζαντζάκης, μόνο ο Ζορμπάς θα γλυτώσει.

Ο Ελύτης, ο λυρισμός του ποταμός του Απρίλη, ή τα πρώιμα γέλια στο ακροθαλάσσι της Ναυσικάς. Όμως τα αγάλματα λείπουν.

Οι τρεις, ο Σολωμός, ο Καβάφης και ο Παπαδιαμάντης, είναι η αγία τριάδα των οδηγητών και των πρωτοπόρων της πνευματικής μας ζωής.

Ύστερα από χίλιους χρόνους, αν υπάρχει ακόμη ο άνθρωπος στον πλανήτη, και οι έλληνες στον τόπο τους, εκείνοι που θα ζουν θα τους βλέπουν, όπως περίπου βλέπουμε σήμερα εμείς τον Πίνδαρο, τον Επίκουρο, και τον Ηρόδοτο.

Όλο ψηλά, στον αιθέρα, πάνω από τα πρόσωπα και μοίρες, διατάζω το δημοτικό τραγούδι.

Για τη νέα Ελλάδα το δημοτικό τραγούδι σημαίνει ότι σημαίνουν τα ομηρικά έπη για την αρχαία Ελλάδα."

Πηγή

Η Αφροδίτη Μάνου στο ΖΥΓΟ μαζί με τον Λαυρέντη, τον Κότσιρα και τα Κίτρινα Ποδήλατα!

2010-01-02T19:59:00.010+02:00

.

Με ωραία είδηση ξεκίνησε το Δέκα!
Η Αφροδίτη η πολυαγαπημένη μου θα εμφανιστεί ύστερα από 8 χρόνια ξανά, αυτή τη φορά στα τέλη Ιανουαρίου στο Ζυγό!
Το διάβασα στον Ταχυδρόμο όπου διάβασα και μια πολύ ωραία συνέντευξη της. Συνήθως βαριέμαι αφόρητα αυτές τις συνεντεύξεις, περνάω γρήγορα τα bold και πάω παρακάτω, αλλά η συγκεκριμένη ήταν από τις λίγες που διάβασα αχόρταγα ως το τέλος της. Ίσως επειδή ήταν τόσο αληθινή και τόσο ανθρώπινη.

Είπε λοιπόν:

-για την απουσία της

Στην τελευταία μου δουλειά, αισθάνθηκα σαν να μιλάω μόνη μου. Με δυο λόγια, το τραγούδι που είχα γράψει τότε με αφορμή τη Βούλα Πατουλίδου, το «Για ποια Ελλάδα ρε γαμώτο» είχε μια πολύ άτυχη υποδοχή από μια συγκεκριμένη δημοσιογράφο εφημερίδας μεγάλης κυκλοφορίας. Μ’ έπιασε από τα μούτρα ότι τάχα χρησιμοποιούσα την ιστορία της Πατουλίδου για να κάνω καριέρα. Και τότε, στο πρόσωπο εκείνης της κοπέλας προσωποποιήθηκαν διάφορα αρνητικά πράγματα και συμπεριφορές που είχα βιώσει μέχρι εκείνη την εποχή με αποτέλεσμα να πω στον εαυτό μου ότι δεν υπάρχει λόγος να μπαίνω πια σε τέτοια διαδικασία. Γιατί από τη στιγμή που με τη ζωή και τη δουλειά μου είχα κάνει απολύτως σαφές ότι δεν με αφορούν τέτοιου είδους πρακτικές , δεν ήταν δυνατόν να με «κράζουνε». Με πείραξε πολύ αυτό το γεγονός και με απομάκρυνε.

-για την ελληνική δισκογραφία

Τα καλά τραγούδια τα ψάχνεις με το «φανάρι» σαν τον Διογένη. Ωστόσο υπάρχουν ακόμα και μέσα στα σκουπίδια υπάρχουν. Από την άλλη σήμερα δεν υπάρχει οικονομικό κίνητρο. Είτε βγάζεις προς τα έξω μια δουλειά και δεν αρέσει, οπότε δεν πουλάει, είτε αρέσει πολύ και την άλλη μέρα την κατεβάζουν όλοι από το Internet.

-για την σχέση της με την πολιτική

Εξακολουθώ πάντα να είμαι «πολιτικό ζώον». Όμως υπήρξε μια εποχή , από τη Μεταπολίτευση μέχρι τις αρχές του ’80 που ήμουν τόσο κολλημένη με την πολιτική που παράτησα τη δουλεία μου. Ούσα στο χώρο της επαναστατικής Αριστεράς, πιο συχνά με έβρισκες να κολλάω αφίσες και να τραγουδάω σε συναυλίες συμπαράστασης απεργών, παρά να τραγουδάω σε κέντρα. Μετανιώνω για το ότι παράτησα τη μουσική μου για μια δεκαετία. Μετανιώνω για τη μονομέρεια. Το 75 γύρισα στην Ελλάδα μια ντίβα, με μια βαλίτσα γεμάτη διθυραμβικές κριτικές από όλες τις εφημερίδες του κόσμου και βρέθηκα να σκουπίζω τις σκάλες του ΕΚΚΕ. Αυτή η μονομέρεια, το φτύσιμο στη μουσική – που το πλήρωσα- ήταν λάθος. Αν μπορούσα να προσφέρω κάτι, έπρεπε να το κάνω μέσα από αυτό που ήμουν , όχι αλλάζοντας κοινωνική κι επαγγελματική υπόσταση.

-για τον έρωτα

Νομίζω είναι μια προβολή του καινούριο, καλύτερου εαυτού μας. Ότι ερωτευόμαστε μόνο όταν αγαπάμε πολύ τον εαυτό μας- άρα τον εγκρίνουμε και τον προξενεύουμε- κι είμαστε τόσο ευχαριστημένοι από αυτόν, που περιμένουμε την επιβράβευση από τον εκλεκτό ή την εκλεκτή της καρδιάς μας. Γι αυτό και αν εκείνη ακριβώς τη στιγμή μας απορρίψουν, εσωτερικά χάνουμε έναν κύκλο. Γιατί εκείνος ο καλύτερος εαυτός που τόσο καιρό ετοιμάζαμε ακυρώθηκε από τον εκλεκτό μας.

Περισσότερα επί σκηνής…

Για να μπει ο καινούργιος χρόνος με χαμόγελο...!!!

2009-12-31T16:04:00.005+02:00

Για να μπει ο καινούργιος χρόνος με χαμόγελο...!!!

Ήρων ο Αλεξανδρινός

2009-12-29T09:31:00.001+02:00

Καλησπέρα φίλοι μου!

Συνεχίζω στο κλίμα των ημερών (που ο ελεύθερος χρόνος είναι κάτι όχι τόσο δυσεύρετο για τους περισσότερους από εμάς) να κάνω (σχετικά μακροσκελείς οφείλω να απολογηθώ) αναρτήσεις με αναφορές σε πράγματα που διαβάζω ή ψάχνω αυτό το διάστημα.

Σήμερα θα σας παρουσιάσω έναν από τους μεγάλους δασκάλους για την επιστημή του μηχανικού, και έναν σπουδαίο μαθηματικό τον Ήρωνα τον Αλεξανδρινό.

Ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς λοιπόν έζησε περίπου το 100 μ.Χ.
Ήταν μαθητής του Κτησίβιου και του Φίλωνα και εξελίχτηκε σ’ έναν από τους σημαντικότερους και πιο γνωστούς μηχανικούς και μαθηματικούς.

Υπήρξε διευθυντής της περίφημης Ανώτατης Τεχνικής Σχολής της Αλεξάνδρειας, του πρώτου Πολυτεχνείου.

Οι κατασκευές και οι αυτοματισμοί του τον κάνουν να βρίσκεται ανάμεσα στις μεγαλύτερες και πιο σημαντικές μορφές της επιστήμης στην αρχαιότητα και μάλιστα δικαίως θεωρείται από ορισμένους ως πνευματικός πρόγονος του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, ο οποίος φαίνεται να τον είχε μελετήσει διεξοδικά.

Γεωμέτρης, Γεωδαίτης και Μηχανικός αποτελεί μαζί με τον Κτησίβιο, τον Αρχιμήδη και τον Φίλωνα την ενδοξότερη ομάδα μηχανικών-εφευρετών της αρχαιότητας. Τα έργα του θεωρητικά, και μηχανικά περιέχουν πλήθος ιστορικών πληροφοριών και κατασκευές πρωτοτύπων μηχανημάτων.

Μερικά παραδείγματα αυτών των αυτόματων μηχανισμών είναι: η αυτόματη σπονδή, οι αυτόματες πύλες ναού, η ύδραυλις, το γνωστό μουσικό όργανο, υπολείμματα του οποίου έχουν βρεθεί, η σφαίρα του Αιόλου, που είναι ο πρόδρομος της ατμομηχανής, η αυτόματη κρήνη.

Επίσης αξίζει να αναφέρθουμε στα κλειστά συστήματα ελέγχου, τα οποία ρύθμιζαν αυτόματα τη λειτουργία τους, όπως είναι : ο αυτόματος έλεγχος στάθμης υγρού, ο αυτόματος έλεγχος ροής υγρού, ο αυτόματος έλεγχος βάρους.

Άλλο σημαντικό έργο του είναι η «Διόπτρα», που αναφέρεται στη γεωδαισία και είναι ίσως από τα τελειότερα στο είδος του. Στο έργο αυτό περιγράφεται η κατασκευή του αντίστοιχου ομώνυμου οργάνου, η εξέλιξη του οποίου είναι ο σημερινός θεοδόλιχος.

Εκτός από τα έργα του όμως σημαντική είναι η μαθηματική προσφορά του. Συγκεκριμένα:

Έλυσε το Δήλιο πρόβλημα με τη βοήθεια κύκλων (Ήρων, Πάππος).

Κατασκεύασε την τελική μορφή Διόπτρας της αρχαιότητας (πρόδρομος του Θεοδόλιχου) και περιέγραψε την επίλυση με τη βοήθειά της πλήθος γεωδαιτικών προβλημάτων.

Διέσωσε τον τύπο εμβαδού τριγώνου από τις πλευρές, που είχε ανακαλύψει ο Αρχιμήδης, και έδωσε απλούστερη απόδειξή του.

Διέσωσε την μέθοδο υπολογισμού τετραγωνικών ριζών του Αρχύτα, και ακόμα το μοναδικό παράδειγμα υπολογισμού κυβικής ρίζας.

Ένα από τα πιο σημαντικά του έργα που σώζεται ως τις μέρες μας είναι η Αυτοματοποιητική.
Η Αυτοματοποιητική είναι το αρχαιότερο κείμενο στο οποίο περιγράφονται αυτόματα μηχανικά συστήματα τα οποία μπορούν να εκτελέσουν προγραμματισμένες κινήσεις.
Σε αυτό το έργο, ο Ήρωνας περιγράφει τα μορφικά στοιχεία και αναλύει διεξοδικά τον τρόπο και την τέχνη κατασκευής αυτόματων θεάτρων, τα οποία χωρίζει σε 2 κατηγορίες: το σταθερό (στατόν ) και το κινητό (υπάγον).

Όλες οι κινήσεις γίνονταν με τη βοήθεια διαφόρων αντίβαρων, σχοινιών τυλιγμένων σε άξονες, τροχαλίες, τροχούς και έμβολα που έπαιρναν κίνηση από τη ροή υγρών ή την πίεση ατμού, αφού προηγουμένως είχαν λυθεί δύο βασικά προβλήματα: του κινητήριου μηχανισμού και του προγραμματισμού των κινήσεων, έτσι ώστε η όλη κατασκευή να είναι αισθητική αλλά και λειτουργική, για να μπορεί να παίξει θεατρικά έργα τα οποία πολλές φορές απαιτούσαν την εναλλαγή πολλών προσώπων με διάφορες κινήσεις, σπονδές, άναμμα φωτιάς, ήχους διαφόρων ζώων, πτηνών και τυμπάνων, βροντές και κεραυνούς και ήχους εργαλείων ανάλογα με τις κινήσεις των μηχανικών μορφών που έπαιρναν τη θέση των ηθοποιών. Σε ορισμένες περιπτώσεις τα έργα αυτά είχαν μέχρι 5 πράξεις. Όλη αυτή η αυτόματη κατασκευή μπορούσε να κινηθεί και να καλύψει κάποια απόσταση πάνω σε κατάλληλες ράγιες και τροχούς.

Για άλλη μια φορά ο Ήρωνας ο Αλεξανδρέας γίνεται προάγγελος των σημερινών ψηφιακών ρομποτικών, αφού η ποικιλία και η πληθώρα των κινήσεων, ακόμα και ταυτόχρονων, ήταν μεγάλη: ευθύγραμμη πορεία με επιστροφή, κυκλικές κινήσεις, κίνηση σε ορθογώνιο παραλληλόγραμμο, ελικοειδής κίνηση, ανεξάρτητη κίνηση 4 τροχών, αυτόματο άναμμα φωτιάς, εκροές γάλακτος και κρασιού για σπονδές και πολλές άλλες κινήσεις και ήχοι.

Τα αυτόματα του Ήρωνα εκτός από το υψηλό επίπεδο τεχνολογίας, τον προγραμματισμό, τον έλεγχο της ενέργειας και τη λειτουργικότητά τους, ήταν και πραγματικά έργα τέχνης, καλαισθησίας και αρμονίας, στοιχεία χαρακτηριστικά του αρχαιοελληνικού πνεύματος.

Στην συνέχεια σας παραθέτω την συνέντευξη που έδωσε ο ερευνητής των έργων του Ήρωνα του Αλεξανδρινού καθηγητής των Τ.Ε.Ι. Πειραιά κ. Δημήτριος Καλλιγερόπουλος.

Ο κ. Δημήτριος Καλλιγερόπουλος, ηλεκτρολόγος - μηχανολόγος του Ε.Μ.Π., δρ Τεχνικών Επιστημών στον Αυτόματο Έλεγχο και καθηγητής των Τ.Ε.Ι. Πειραιά, όπου διδάσκει και την Ιστορία της αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας, μετέφρασε στα Ελληνικά την «Αυτοματοποιητική», στην οποία περιγράφονται αυτόματα θέατρα, αυτοκίνητες μηχανές ικανές να παρουσιάζουν παραστάσεις και να προκαλούν θαυμασμό και ικανοποίηση στους θεατές..

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

ΤΟΥ ΔΡ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΛΛΙΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

- Κύριε Καλλιγερόπουλε, τί είναι το σταθερό αυτόματο θέατρο του Ήρωνα του Αλεξανδρινού;

- Τόσο το σταθερό, όσο και ιδιαίτερα, το κινητό αυτόματο θέατρο είναι αναμφισβήτητα εξαιρετικά σημαντικές επινοήσεις. Εντάσσονται όμως, στο σύνολο των αυτομάτων, που περιγράφει ο Ήρων ο Αλεξανδρινός (περί το 100 π.Χ.) στα έργα του «Αυτοματοποιητική» και «Πνευματικά». Και είναι επινοήσεις παλαιότερες του Ήρωνα. Στηρίζονται σε έργα του Φίλωνα (200 π.Χ.) και του Κτησίβιου (300 π.Χ.), που υπήρξαν οι μεγάλοι θεμελιωτές της Αλεξανδρινής Σχολής Μηχανικών και υλοποίησαν τα όνειρα των Ομηρικών αυτομάτων.

O δρ Τεχνικών Επιστημών στον Αυτόματο Έλεγχο κ. Δημ. Καλλιγερό-πουλος.

- Μοναδική μετάφραση του βιβλίου του Ήρωνα «Αυτοματοποιητική», είναι η δική σας;

- Νομίζω, πως θα εκπλαγείτε, αν σας πω, πως δεν υπάρχει ούτε καν Αγγλική μετάφραση της «Αυτοματοποιητικής» και των «Πνευματικών» του Ήρωνα. Έστειλα μάλιστα πριν από καιρό μία (από ξένο καθηγητή) μετάφραση στο Μουσείο Επιστημών του Λονδίνου και απάντηση δεν είχα. Δυστυχώς στα Ελληνικά δεν υπάρχει ούτε το αρχαίο Ελληνικό κείμενο, ούτε η νεοελληνική μετάφραση εκτός από αυτήν, που εγώ ο ίδιος επιμελήθηκα και εξέδωσα το 1996. (

- Ο Ήρων ήταν ο πρώτος, που εμφάνισε σκηνικά «εφφέ», όπως κινούμενα πλοία σε διάταξη στόλου, καταιγίδες, φωτιές και καταστροφές;

- Όχι. Ο Ήρων συνόψισε στα έργα του την πείρα των παλαιότερων, των «αρχαίων», όπως λέει. Τα έργα του, πιθανότατα εκπαιδευτικά βοηθήματα στο Μουσείο της Αλεξάνδρειας, διαδόθηκαν πλατιά και αργότερα μεταφράστηκαν στα Αραβικά και σε άλλες γλώσσες. Γι’ αυτό και σώθηκαν. Τέτοια αυτόματα θέατρα, με εξ ίσου σύνθετα η απλούστερα εφφέ όπως π.χ. το ανοιγοκλείσιμο των ματιών έχουμε από την αρχή των Ελληνιστικών Χρόνων, ιδιαίτερα από τον Φίλωνα, ίσως και παλαιότερα. Ο Ήρων όμως, όπως ο ίδιος αναφέρει, επέλεξε στο έργο του το πιο εντυπωσιακό, το πιο πλούσιο σε εικόνες παράδειγμα.

Στον πρόλογο του βιβλίου μου «Η Αυτοματοποιητική του Ήρωνα του Αλεξανδρινού» γράφω, ότι «τα αυτόματα θέατρα του Ήρωνα είναι ένα έργο Τέχνης και συνάμα μια υψηλή μορφή Τεχνολογίας. Με την Αυτοματοποιητική, ένα εξαιρετικά σύνθετο δημιούργημα της ελληνιστικής Τεχνολογίας, που, σε ο,τι αφορά στον προγραμματισμό, δεν διαφέρει σε τίποτε από ένα σύγχρονο λογικά προγραμματιζόμενο ρομπότ, γίνεται θέατρο, γλυπτική, ζωγραφική, ποίηση, τέχνη. Παρουσιάζεται σε παραστάσεις, γίνεται δημόσιο θέαμα, με αποκλειστικό στόχο το θαυμασμό, “το έκπληκτο της θεωρίας”. Η καινοτομία, που εισάγεται, δεν είναι μόνον τεχνολογική. Είναι μία καινοτομία στην Τέχνη. Είναι μία αυλαία, που ανοίγει στην νέα τέχνη του θεάματος. Εκεί που τη χαρά δεν την έχει μόνον ο θεατής, αλλά και ο δημιουργός, που μπόρεσε να πλάσει τον τεχνητό του κόσμο, έτσι “ως αν επί της αληθείας γίνοιτο”, σαν να γινόντουσαν όλα στην πραγματικότητα»

Πρόκειται για ένα θέατρο, που παρουσιαζόταν σε δημόσιες παραστάσεις. Ιδιαίτερα το σταθερό αυτόματο είχε διαστάσεις, που του επέτρεπαν και την ιδιωτική χρήση. Ήταν δηλαδή μία μορφή εκ του σύνεγγυς τηλεόρασης. Η σημασία της εικόνας όμως ήταν διαδεδομένη στην Aρχαιότητα. Μην ξεχνάμε το θέατρο και τα σκηνικά του, τις μεγάλες περιγραφικές ανάγλυφες παραστάσεις των μνημείων, τις αγγειογραφίες, την γεωμετρία και τα εμπλουτισμένα με σχέδια κείμενα των αρχαίων μηχανικών και μαθηματικών από τον Αρχιμήδη μέχρι τον Ήρωνα.

“ Πρόκειται για ένα θέατρο, που παρουσιαζόταν σε δημόσιες παραστάσεις. Tο σταθερό αυτόματο είχε διαστάσεις, που του επέτρεπαν και την ιδιωτική χρήση.”

- Ποιό ήταν το επίπεδο κατασκευής και λειτουργίας αυτού του θεάτρου;

- Όσοι έχουν επιχειρήσει να ανακατασκευάσουν τα αρχαία Ελληνικά όργανα και κυρίως τα αρχαία Ελληνικά αυτόματα βρίσκονται πάντοτε αντιμέτωποι με το βασανιστικό αυτό ερώτημα: «Μα πως είναι δυνατόν να είχαν τότε τέτοια ακρίβεια και τέτοια τελειότητα στην κατασκευή;»

Εσωτερική διάταξη μηχανισμών του αυτομάτου θεάτρου του Ήρωνα.

Από κατασκευαστική άποψη οι μηχανικοί των αρχαίων αυτόματων θεάτρων είχαν να αντιμετωπίσουν:

• Το πρόβλημα της τριβής. Έπρεπε δηλαδή οι μηχανισμοί να λειτουργούν με την ελάχιστη δυνατή τριβή, πράγμα που και σήμερα δύσκολα επιτυγχάνεται.

• Το πρόβλημα του χρόνου. Έπρεπε η παράσταση των τεχνητών αυτών θεάτρων να διαρκεί όσο το δυνατόν περισσότερο, πράγμα εξ ίσου δύσκολο.

• Το πρόβλημα του προγραμματισμού. Έπρεπε όλες οι κινήσεις να προγραμματιστούν με περιελίξεις νημάτων στους περιστρεφόμενους άξονες, και να εξασφαλιστεί ταυτόχρονα ο συγχρονισμός των κινήσεων.

• Το πρόβλημα του χώρου. Έπρεπε σε ένα μικρό σχετικά χώρο (συνειδητά μικρό κατά τον Ήρωνα, ώστε να μην δημιουργείται η υπόνοια, ότι κάποιος από μέσα κινεί τα νήματα), να στηθεί μηχανισμός ικανός να ανεβάσει με τεχνητά μέσα μία ολόκληρη θεατρική παράσταση πέντε πράξεων.

- Σήμερα έχει ανακατασκευασθεί αυτό το θέατρο κατ’ όψη και καθ’ ύλη;

Η νεοελληνική μετάφραση του αρχαίου κειμένου, καθώς και η σχεδιαστική ανάπλαση με κάθε δυνατή λεπτομέρεια των μηχανισμών, που περιέχουν τα αρχαία αυτόματα θέατρα του Ήρωνα, αποτελούν αρχικά μία «κατ’ όψη» ανακατασκευή. Το δε κινητό αυτόματο θέατρο του Ήρωνα ανακατασκευάστηκε από εμένα για πρώτη φορά το 1997, παρουσιάστηκε στην Έκθεση Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας στην Ρωμαϊκή αγορά της Θεσσαλονίκης και βρίσκεται σήμερα στο Κέντρο Διάδοσης Επιστημών (πρώην Τεχνικό Μουσείο) της Θεσσαλονίκης. Ανακατασκευάστηκε πάλι το έτος 2002 και παρουσιάστηκε στην Έκθεση Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας στην Τεχνόπολη των Αθηνών. Τώρα, όσον αφορά στο σταθερό αυτόματο θέατρο του Ήρωνα, ανακατασκευάστηκε από τον καθηγητή του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας Πύργου Ηλείας, κ. Κ. Κοτσανά, και παρουσιάστηκε στο Β΄ Συνέδριο της Εταιρείας Μελέτης Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών το έτος 2005.

Η Τεχνική Σκέψη είναι ο δρόμος της υλοποίησης των ιδεών, το μονοπάτι της εφαρμογής, της κατασκευής, της δημιουργίας του τεχνητού κόσμου, ενός κόσμου γεμάτου από τεχνολογικά επιτεύγματα, που χρησιμεύουν όχι μόνον για να διευκολύνουν την ζωή του ανθρώπου, αλλά και για να προκαλέσουν χαρά, έκπληξη και θαυμασμό.

“ Τόσο η εμπειρία από την εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου, όσο και η επιμελής συλλογή, μελέτη, ταξινόμηση της εμπει-ρίας από την Ελληνική παράδοση έγιναν τα θεμέλια μιας μεγάλης τεχνολογικής έκρηξης.”

- Στην Ελληνιστική Περίοδο σημειώθηκε στην Αλεξάνδρεια μια εκπληκτική τεχνολογική έκρηξη.

- Κατά την Ελληνιστική Περίοδο πραγματοποιείται στην Αλεξάνδρεια η πρώτη «Αναγέννηση» του αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος της Κλασικής Περιόδου. Ο Ήρων ο Αλεξανδρινός στην εισαγωγή των «Πνευματικών» του γράφει: «Θεωρούμε αναγκαίο να βάλουμε σε τάξη όσα μας άφησαν οι αρχαίοι (μηχανικοί) και να προσθέσουμε σ’ αυτά όσα εμείς καινούργια βρήκαμε.» Αυτή η «τάξη» πήρε την μορφή της μεγάλης Αλεξανδρινής Βιβλιοθήκης. Και αυτή η «καινοτομία» εκφράστηκε στο Μουσείο της Αλεξάνδρειας και την μεγάλη Σχολή των Αλεξανδρινών μηχανικών, που διεμόρφωσε. Τόσο η εμπειρία από την πολεμική εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου, όσο και η επιμελής συλλογή, μελέτη, ταξινόμηση της εμπειρίας από την ελληνική παράδοση έγιναν τα θεμέλια μιας μεγάλης πραγματικά τεχνολογικής έκρηξης.

Aυτόματοι μηχανισμοί, που παράγουν τον ήχο της βροντής.

Ο Ήρων περιέχει στο έργο του «Πνευματικά» τα δύο μεγάλα μυστικά, που oδήγησαν στην τεχνολογική επανάσταση της ατμομηχανής:

• Τὴν μετατροπή τής πίεσης του ατμού σε περιστροφική κίνηση, λύση του ενεργειακού προβλήματος της ατμομηχανής. (Αιολόσφαιρα, «Πνευματικά Β΄», Θεώρημα 11).

• Τὸν αυτόματο έλεγχο συστημάτων με ανάδραση, λύση του προβλήματος ελέγχου των στροφών της ατμομηχανής (έλεγχος στάθμης υγρού με μηχανική βαλβίδα, «Πνευματικά Β΄», Θεώρημα 31 με βάση παλαιότερες επινοήσεις του Φίλωνα και του Κτησίβιου).

Υ.Γ Αναζητήστε (έστω και διαδικτυακά, είναι εύκολο να το βρείτε) το βιβλίο του κ. Καλλιγερόπουλου και διαβάστε το. Θα εντυπωσιαστήτε!

(Μόνο μη το συγκρίνετε με κανένα από τα σύγχρονα "εγχειρίδια οδηγιών" ελληνιστί manual γιατί τότε θα ...απελπιστήτε!)

Χριστουγεννιάτικα θαύματα

2009-12-25T19:03:00.000+02:00

Για σήμερα που όλοι είμαστε λίγο πιο χαλαροί και έχουμε ίσως λίγο περισσότερο χρόνο και ηρεμία θα μου επιτρέψετε να αναφερθώ σε ένα γεγονός που κατά τη γνώμη μου αποδίδει το πνεύμα αυτής της (αλλοιωμένης πια) γιορτής.

Πέρασαν σχεδόν 95 χρόνια από τα Χριστούγεννα του 1914, αλλά τα γεγονότα των εορτών εκείνης της χρονιάς εξακολουθούν να συγκινούν και να μαγεύουν σαν παραμύθι. Το επεισόδιο ήταν γνωστό περισσότερο ως θρύλος και μόνο από την πλευρά των συμμάχων: εκατομμύρια στρατιωτών της Γερμανίας, της Αυστροουγγαρίας, της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας αψήφησαν τις εντολές των ανωτέρων τους, βγήκαν από τα χαρακώματα ευχόμενοι ο ένας στον άλλο «Καλά Χριστούγεννα» και έπαιξαν ποδόσφαιρο στην πιο αυθόρμητη ανακωχή της παγκόσμιας Ιστορίας.

Πριν από έξι χρόνια κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Bertelsmann το πρώτο βιβλίο από την πλευρά των Γερμανών, που επιβεβαιώνει τα γεγονότα και αποκαλύπτει ακόμη περισσότερες λεπτομέρειες για ένα από τα πλέον εντυπωσιακά επεισόδια που σημάδεψαν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ από την Πέμπτη θα παίζεται στους κινηματογράφους της χώρας μας η ταινία «Καλά Χριστούγεννα» με το ίδιο θέμα! Ο συγγραφέας του βιβλίου, το οποίο έχει τίτλο «Der Kleine Frieden im Grossen Krieg» (=Η Μικρή Ειρήνη στον Μεγάλο Πόλεμο), ιστορικός κ. Μίχαελ Γιουργκς χρησιμοποιεί αδημοσίευτες επιστολές και ημερολόγια Γερμανών που βρίσκονταν τότε στα χαρακώματα. Σύμφωνα με αυτές τις επιστολές οι μπάλες που χρησιμοποιήθηκαν για τους ποδοσφαιρικούς... αγώνες ήταν αυτοσχέδιες από άχυρο δεμένο με σπάγκο ή άδεια κονσερβοκούτια! Το ίδιο πρόχειρα ήταν και τα γκολπόστ για τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ξύλα, χλαίνες και κράνη. Αλλα ματς διεξάγονταν με 50 παίκτες και άλλα με 10. Τα περισσότερα ήταν διάρκειας περίπου μίας ώρας. Επειτα, οι παίκτες που για μέρες είχαν στερηθεί τον ύπνο, έπεφταν εξαντλημένοι στο παγωμένο έδαφος αναζητώντας λίγη ξεκούραση.

Ηταν μια εκεχειρία που ξεκίνησε πρόχειρα, από ένα σημείο, άγνωστο που. Προτού περάσουν λίγες ώρες όμως, είχε επεκταθεί με ταχύτητα σε ολόκληρο το Δυτικό Μέτωπο, όπου μάχονταν περισσότεροι από ένα εκατομμύριο στρατιώτες. Στο βιβλίο του Γιούργκς περιλαμβάνονται αποσπάσματα από το λεπτομερέστατο ημερολόγιο που κράτησε ένας γερμανός υπολογαχός, ο Κουρτ Τσέμις, και το οποίο ανακαλύφθηκε στη Λειψία πριν από έξι χρόνια από τον γιο του σε μια σοφίτα. «Αρχικά δεν μπορούσα να διαβάσω τα ημερολόγια του πατέρα μου» είπε στην αγγλική εφημερίδα «Guardian» ο 76χρονος κ. Ρούντολφ Τσέμις εξηγώντας ότι ο πατέρας του χρησιμοποιούσε μια αρχαϊκή μορφή στενογραφίας και χρειάστηκε τη βοήθεια ενός γηραιότερου καθηγητή για την... αποκρυπτογράφηση.

Ο Κουρτ Τσέμις, ήταν ένας δάσκαλος που μιλούσε αγγλικά και γαλλικά, αφηγείται στις 15 επιστολές του, πως την παραμονή των Χριστουγέννων όλα τα πυρά ξαφνικά σταμάτησαν. Από το γερμανικό τάγμα ακούστηκε ένα σφύριγμα. Η απάντηση των Βρετανών ήταν άμεση. «Ο στρατιώτης Μέκελ από τον λόχο μου, ο οποίος είχε ζήσει πολλά χρόνια στην Αγγλία, φώναξε στους Βρετανούς μιλώντας τους στα αγγλικά και σύντομα ξεκίνησε μια ζωηρή συζήτηση» έγραψε ο Τσέμις περιγράφοντας την πρώτη συνάντηση δύο αντιπάλων στρατιωτών που βγήκαν από τα χαρακώματα, έσφιξαν τα χέρια στην ουδέτερη ζώνη και αλληλοευχήθηκαν χαρούμενα Χριστούγεννα μιλώντας ο καθένας στη γλώσσα του.

Συμφωνήθηκε ότι την επόμενη ημέρα, ανήμερα της σημαντικότερης γιορτής των Καθολικών, κανείς δεν θα πυροβολούσε. «Βάλαμε ακόμη περισσότερα κεριά στο μήκους ενός χιλιομέτρου χαρακώματός μας, αλλά και χριστουγεννιάτικα δένδρα» συμπληρώνει ο Τσέμις στο ημερολόγιό του. «Οι Βρετανοί εξέφρασαν τη χαρά τους για τη φωταψία με σφυρίγματα και χειροκροτήματα. Πέρασα όλη τη νύκτα ξύπνιος, όπως και οι περισσότεροι. Αν και κάπως κρύα, η νύχτα εκείνη ήταν υπέροχη» κατέληξε ο γερμανός δάσκαλος, ο οποίος έχασε τη ζωή του στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κατά τη διάρκεια του οποίου είχε αιχμαλωτιστεί από ρώσους στρατιώτες.

Σύμφωνα με τον Γιούργκς, η «μικρή ειρήνη στον μεγάλο πόλεμο», κατέστη δυνατή μόνο και μόνο επειδή πολλοί από τους γερμανούς στρατιώτες μιλούσαν άπταιστα αγγλικά, καθώς εργάζονταν στη Βρετανία. «Είχαν δουλέψει ως οδηγοί ταξί και κουρείς σε μέρη όπως το Μπράιτον, το Μπλάκπουλ και το Λονδίνο» λέει ο συγγραφέας - ιστορικός στον «Guardian» και συμπληρώνει. «Οταν ξέσπασε ο πόλεμος, τον Αύγουστο του 1914, υποχρεώθηκαν να επιστρέψουν στην πατρίδα. Μερικοί είχαν αφήσει ακόμη και οικογένειες πίσω στην Αγγλία και αυτό έκανε πολύ πιο εύκολη την πρώτη επαφή».

Ενας από τους τελευταίους επιζώντες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν ο Μπέρτι Φέλσταντ, ο οποίος μέχρι τις τελευταίες ημέρες της ζωής του το φθινόπωρο του 2001 και σε ηλικία 106 ετών, θυμόταν με πολλές λεπτομέρειες την ιστορική ανακωχή. «Τα όπλα σίγησαν και οι στρατιώτες άρχισαν να βγαίνουν από τα χαρακώματά τους» είχε δηλώσει σε μια συνέντευξή του ο ουαλός που πολέμησε ως τυφεκιοφόρος κοντά στο γαλλικό χωριό Λαβεντί: «Αφήσαμε και εμείς τα όπλα μας και συναντήσαμε τον εχθρό. Απ' όσο θυμάμαι, οι Γερμανοί βγήκαν πρώτοι και άρχισαν να έρχονται προς το μέρος μας. Τους αντιγράψαμε αυθόρμητα. Χαιρετηθήκαμε και αρκετοί από εμάς άρχισαν να παίζουν ποδόσφαιρο. Μην φαντάζεστε τίποτα οργανωμένο. Μια αυτοσχέδια μπάλα βρέθηκε από το πουθενά και περίπου 50 άτομα αλλάζαμε πάσες».

Οταν οι στρατιώτες των δύο πλευρών είχαν βγει από τα χαρακώματα, ένας Βρετανός εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση και είχε στήσει ένα αυτοσχέδιο κουρείο στην ουδέτερη ζώνη. Ο κουρέας «αδιαφορούσε πλήρως τι εθνικότητας ήταν οι πελάτες του, απλώς χρέωνε δύο τσιγάρα το κάθε κούρεμα» περιγράφει το γεγονός στο ημερολόγιό του ο βαυαρός στρατιώτης Γιόζεφ Σέμπαλντ. «Μπορεί να ήταν πόλεμος, ωστόσο δεν υπήρχε ούτε ένα ίχνος εχθρότητας ανάμεσα στους στρατιώτες, οι οποίοι έπαιζαν ποδόσφαιρο μέχρι τελικής πτώσεως» συμπληρώνει θυμίζοντας ότι το ποδόσφαιρο ήταν αναπόσπαστο κομμάτι με εκείνα τα ιστορικά Χριστούγεννα του 1914. Στην σύντομη αλλά τόσο δυνατή έκρηξη αγάπης, ανθρωπιάς και ειρήνης στην καρδιά του Μεγάλου Πολέμου. Εκεί όπου έχασαν τη ζωή τους περισσότεροι από 9 εκατομμύρια άνθρωποι, ενώ τραυματίστηκαν 21 εκατομμύρια άνθρωποι...

Η άτυπη εκεχειρία των Χριστουγέννων του 1914 επεκτάθηκε κατά μήκος των 800 χιλιομέτρων του δυτικού μετώπου, όπου στρατοπέδευαν περισσότεροι από ένα εκατομμύριο στρατιώτες. Από τις βελγικές ακτές ως τα ελβετικά σύνορα, όλοι γιόρτασαν εκείνα τα Χριστούγεννα. Εκτός από έναν βρετανό ταγματάρχη που υποστήριζε ότι «τον Ούνο πρέπει να τον σκοτώνεις και όχι να κάνεις φιλίες» διατάζοντας τους πάντες να επιστρέψουν στις θέσεις τους, αλλά και έναν αυστριακό δεκανέα, σύμφωνα με τον οποίο «τέτοιες συνεννοήσεις μεταξύ απλών στρατιωτών θα έπρεπε να απαγορεύονται». Ο βρετανός ταγματάρχης έμεινε για πάντα ανώνυμος. Ο αυστριακός δεκανέας απέκτησε παγκόσμια... φήμη λίγα χρόνια αργότερα. Τον έλεγαν Αδόλφο Χίτλερ και προφανώς ούτε μπάλα ήξερε, ούτε καλά Χριστούγεννα πέρασε..

Υ.γ.Για όποιον ενδιαφέρεται σας έχω και ένα μικρό δωράκι!

Τα λινκς της ταινίας (πρέπει να είναι με ελληνικούς υπότιτλους- ελπίζουν να δουλεύουν).

Η ταινία είναι υπέροχη και πραγματικά αξίζει να τη δείτε.

cd1

http://rapidshare.com/files/178136554/JN2005CD1.backup.part1.rar

 http://rapidshare.com/files/178141086/JN2005CD1.backup.part2.rar

 http://rapidshare.com/files/178145821/JN2005CD1.backup.part3.rar

 http://rapidshare.com/files/178150495/JN2005CD1.backup.part4.rar

 http://rapidshare.com/files/178157029/JN2005CD1.backup.part5.rar

 http://rapidshare.com/files/178163517/JN2005CD1.backup.part6.rar

 http://rapidshare.com/files/178169600/JN2005CD1.backup.part7.rar

 http://rapidshare.com/files/178173679/JN2005CD1.backup.part8.rar

cd2
http://rapidshare.com/files/178181444/JN2005CD2.backup.part1.rar
http://rapidshare.com/files/178187001/JN2005CD2.backup.part2.rar

 http://rapidshare.com/files/178297886/JN2005CD2.backup.part3.rar

 http://rapidshare.com/files/178302695/JN2005CD2.backup.part4.rar

 http://rapidshare.com/files/178306720/JN2005CD2.backup.part5.rar

 http://rapidshare.com/files/178310794/JN2005CD2.backup.part6.rar

 http://rapidshare.com/files/178314656/JN2005CD2.backup.part7.rar

 http://rapidshare.com/files/178317084/JN2005CD2.backup.part8.rar

Πηγές:
Κείμενο
Ταινία
Άρθρα:
Καθημερινή,
Radar
Ανιχνεύσεις
History Channel

Στοπ-καρέ σε μια χρονιά που (πάρτο απόφαση) πέρασε

2009-12-22T23:33:00.000+02:00

20 Ιανουαρίου, ο πρώτος έγχρωμος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών ορκίζεται στη Βίβλο του Αβραάμ Λινκολν. Η κυρία Ομπάμα σκέφτηκε ότι θα ταίριαζει το λαχανί γοβάκι και το γάντι του Micky Mouse στην περίσταση. Έκτοτε δεν άλλαξε τίποτα στον κόσμο...

11 Μαίου 2009. Επαρχία Κουνάρ. Κοιλάδα Κορενγκαλ, Αφγανιστάν. Οι απολίτιστοι Αφγανοί τρομοκράτες κόψαν την μπουγάδα του παλικαριού στη μέση!

2 Ιουνίου, νοτιοδυτικό Μπαγκλαντές. Ο τυφώνας Aila στερεί από το κορίτσι της φωτογραφίας (και από χιλιάδες άλλα) την παιδική του αθωότητα.

23 Σεπτεμβρίου, Σίδνευ. Η σκόνη της ερήμου προκαλεί πορτοκαλί ασφυξία στην Αυστραλία

25 Ιουλίου, Γκραν Πρι Βουδαπέστης. Ο τραυματισμός του Φελίπε Μάσα μας κόβει την ανάσα.

23 Απριλίου, Ινδία. Η κυρία δείχνει το σημαδεμένο με μελάνι δάχτυλό της ως παράσημο από τη συμμετοχή της στις πολυπληθέστερες εκλογές του κόσμου!

1 Οκτωβρίου. Πλατεία Τιενανμεν, Πεκίνο. 60 χρόνια μετά την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας, οι Κινέζοι προελαύνουν να κατακτήσουν εμπορικά το σύμπαν.

13 Φεβρουαρίου. Περιοχή των φυλών Bajur,Πακιστάν. Το μέτωπο του 71χρονου Imran Zargul σκάφτηκε περιμένοντας την "ανθρωπιστική" βοήθεια, στο "ανθρωπιστικό" στρατόπεδο προσφύγων που "χορήγησε" η Δύση.

21 Μαΐου, Γκραν Πρι Μονακό. Κάποιες κυρίες της συγκινεί μόνο ο ήλιος...

15 Μαρτίου. Βορειανατολικό κρατίδιου του Ασάμ, Ινδία. Ο άνθρωπος συνεχίζει να παλεύει με τη φύση (μόνο που αυτή τη φορά με "καλύτερους όρους")

9 Νοεμβρίου. Πύλη του Βρανδεμβούργου. Βερολίνο. 20 χρόνια μετά ο κόσμος μετράει επι-Πτώσεις

21 Φεβρουαρίου. Σαμπαδρόμιο, Σάο Πάολο, Βραζιλία. Η φιέστα...

22 Οκτωβρίου. Συνοριακός έλεγχος. Μπανού, Πακιστάν. Το μικρό κορίτσι και ο σκύλος κοιτάζουν κατάματα τον πόλεμο Ταλιμπαν και Πακιστανικού στρατού.

2 Σεπτεμβρίου. Ροκφέλερ Σέντερ, Νέα Υόρκη. Η Miss USA, Kristen Dalton ενσαρκώνει (γοητευτικότα) το ξανθό, ζουμερό, αμερικάνικο όνειρο.

5 Δεκεμβρίου. Διαγωνισμός κυνηγίου. Καζακστάν. Βλέμματα, καθαρά, αποφασιστικά. Η μάχη θα είναι σκληρή...

Πηγή

Υ.γ.1 Να ζητήσω συγγνώμη για την πιθανή αταξία στο πλάτος της ανάρτησης αλλά θεωρώ ότι αυτές οι εικόνες αξίζουν κάθε pixel που μπορούν να καταλάβουν

Υ.γ.2 Επιτρέψτε μου να αφιερώσω αυτή την ανάρτηση σε δύο φίλες που έχω καιρό να ακούσω νέα τους. Την καλή μου Jacki και την σοφή μου Hulk. Μαζί με ένα φιλί και τις πιο ζεστές ευχές μου για το χρόνο που έρχεται.

ΜΑΓΙΚΟ

2009-12-21T08:46:00.005+02:00

Δεν έχει σημασία πόσο χρονών είσαι,
δεν έχει σημασία αν πιστεύεις στα παραμύθια
δεν έχει σημασία αν πιστεύεις στα παραμύθια,
δεν έχει σημασία αν έχεις κανονίσει για τα Χριστούγεννα,
δεν έχει σημασία αν έχεις χρόνο,
δεν έχει σημασία αν βλέπεις ή όχι τέτοιου είδους ταινίες,
δεν έχει σημασία τι κριτικές έχεις διαβάσει,
δεν έχει σημασία αν θα πας με παρέα ή μόνος

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟ τρισδιάστατο AVATAR!

Για να μπορείς μετά από χρόνια να λες: "ήμουν κι εγώ όταν πρωτοπαίζονταν αυτή η ταινία"
Γιατί η εμπειρία και το ταξίδι είναι μοναδικά.
Γιατί όταν θα αρχίσει δεν θα μπορείς να αντισταθείς και όταν τελειώσει δεν θα θες να φύγεις. Θα θες (και ίσως το κάνεις και εσύ όπως και όλη η αίθουσα χθες) να χειροκροτήσεις.
Γιατί δεν είναι μόνο η κινηματογραφική κοσμογονία που σου παρουσιάζει ο Κάμερον.
Είναι η υπέροχη ιστορία! Που θα θέλεις μόλις τελειώσει να το ξαναδείς απ΄την αρχή!

Θέλω να θέλω

2009-12-14T22:27:00.003+02:00

αλλά δεν θέλω...

Ή θέλω, αλλά φοβάμαι να θέλω...

Σε μπέρδεψα;
Δεν το 'θελα!

Υ.γ. Να τα μας πάλι...Χριστουγεννιάτικα!

Sex n the Κήπος

2009-12-09T20:08:00.001+02:00

Ένας μαθητής του Επίκουρου, ο Μητρόδωρος, γράφει στο νεαρό Πυθοκλή που βασανίζεται από έντονες φυσικές επιθυμίες:
"Μου λες πως τα κεντρίσματα της σάρκας σε κάνουν να υπερβάλλεις στις απολαύσεις του έρωτα.
Αν δεν παραβιάζεις τους νόμους
ή δεν προσβάλλεις τους γενικά αποδεκτούς καλούς τρόπους,
αν δεν ενοχλείς τους γείτονές σου,
δεν εξαντλείς τη δύναμή σου και δεν σπαταλάς την ουσία σου,
παραδώσου χωρίς ανησυχία στην κλίση σου.

Αλλά είναι αδύνατον να μην αναχαιτιστείς τουλάχιστον από ένα από αυτά τα εμπόδια.
Οι ερωτικές απολαύσεις δεν ωφέλησαν ποτέ κανέναν,
είναι πολύ σημαντικό αν τουλάχιστον δεν βλάπτουν".

Και επειδή με το τελευταίο (που θα μπορούσε να λείπει) σε στεναχώρησα πάρε δώρο ένα υπέροχο τραγούδι και ένα επίσης υπέροχο βίντεοκλιπ

Έλα! Δευτεριάτικο ...

2009-12-07T09:59:00.002+02:00

Άμα ξεκινάς την εβδομάδα σου με (αναποτελεσματική) επίσκεψη στη ΔΟΥ...

Υ.γ. Σε αυτά είναι πολύ καλός ο άτιμος!!

Πρωτιές

2009-12-04T18:42:00.005+02:00

Η πρώτη γουλιά καφέ ... στην πόρτα του ασανσέρ

Το πρώτο φιλί ...στο κάθισμα του συνοδηγού και έξω να βρέχει

Το πρώτο τσιγάρο ... στη σκοπιά στα σύνορα

Το πρώτο ψέμα ... αθώο

Η πρώτη στιγμή ελευθερίας ... βγαίνοντας από την πόρτα του γραφείου Παρασκευή απόγευμα

Το πρώτο σιντί ... αγοράστηκε χωρίς να υπάρχει cdplayer

Η πρώτη μπάλα ... για πάντα στο σπίτι της γεροπάραξενης της γειτονιάς (όταν μπήκε εκεί σπάζοντας το παράθυρο)

Το πρώτο ξύρισμα ...νωρίτερα από ότι έπρεπε (γιατί έπρεπε πια να γίνουμε άντρες)

Η πρώτη ματιά στην εφημερίδα ... στα αθλητικά

Η πρώτη μέρα ...πάντα δύσκολη

Ντέρμπυ

2009-12-02T20:11:00.002+02:00

Ούτε πυξίδα, ούτε προορισμός

2009-12-01T01:30:00.002+02:00

Σου γράφω πρώτη του Δεκέμβρη είναι μεσάνυχτα βαθιά
κοιμάται ο κόσμος τώρα πια μ' έναν καημό που να μη σε βρει

Βλέπεις θεάματα πληρώνεις φόρους
επιθυμώντας μ' όλους τους πόρους
να ζεις μονάχα με δικούς σου όρους
και να 'σαι ο ίδιος σου πομπός

Μα το παιδάκι κλαίει
Δεν ξέρει γιατί φταίει. Δεν έχει πού να πάει
Τα νύχια του μασάει και βρέχει τα σεντόνια
Αποσυρμένο χρόνια στης φάτνης του τα βάθη
‘’Καλά να πάθει – Καλά να πάθει - Καλά να πάθει’’

Αυτό είμαι, ό,τι κι αν κάνω, όσο αλλάζω χρόνο χάνω
είμαι αυτό, για τόσο φτάνω.

Μυαλό δε θα βάλει αυτό το κεφάλι
Και κλαίει, υποφέρει, πονά
Μα όσα κι αν πάθει
Τα ίδια τα λάθη
Θα κάνει ξανά και ξανά

Ψωνάρες

2009-11-28T16:16:00.004+02:00

Και λίγη συμπόνοια για όσους έχουν την κοινή γρίπη ρε παιδιά!!!

Γιατί άμα πεις ότι έχεις γρίπη, σε ρωτάνε όλοι με τρομερό ενδιαφέρον: "Μήπως έχεις την καινούργια, αυτήν την Η1Ν1;;;;;"

Και αν τους πεις όχι, τότε παίρνουν ένα απολύτως απαξιωτικό βλέμμα, και δείχνοντας όλη τους την απογοήτευση σου λένε κάτι τύπου: "αααα, ντάξει τότε, δεν είναι τίποτα" και αλλάζουν κουβέντα!

Γιατί ρε φίλε;

Πως δεν είναι τίποτα;

Δεν φταρνίζομαι εγώ δηλαδή,
δεν με πονάει ο λαιμός;

Δε βήχω;

Δεν έχω πυρετό;

Δεν έχω κομάρες;

Επειδή δηλαδή δεν είναι το Η1Ν1;;;;;;;

Ψωνάρες!!!!

Δε στα εξηγώ καλά;

2009-11-25T19:10:00.003+02:00

Καλοί μου φίλοι καλησπέρα!!!
Σήμερα η ανάρτησή μου είναι φουλ χρηστική!
Καθημερινά, διασχίζοντας την πόλη με το αυτοκίνητο βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να "αποκρούσω" τις ορδές των βαρβάρων!
Όπερ μεθερμηνευόμενον τα πλήθη των λαθρομεταναστών/τσιγγάνων/αναξιοπαθούντων salesmen που χώνουν το κεφάλι τους μέσα στο αμάξι και μου πασάρουν την πραμάτεια τους. Χαρτομάντιλα, φορτιστές, στυλό, αναπτήρες, cd/dvd,κουλούρια, ρολόγια τοίχου, βιολιά, καλύμματα τιμονιού, κομπολόγια, πίπες, μπανάνες.. αλλά και υπηρεσίες όπως καθάρισμα τζαμιών και φαναριών αλλά και άλλες υπηρεσίες πιο...βραδυνές είναι κάποια μόνο από όσα περιλαμβάνει το μενού!

Και αλίμονό σου αν δε θέλεις!!
Δεν ξεκολάνε οι βδέλλες από επάνω σου μέχρι να πάρεις κάτι. Και το όχι ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ!
Βρε τι κλείνεις το παράθυρο, τι κουνάς το κεφάλι, τι χτυπιέσαι, τι φωνάζεις, τι παίζεις τους υαλοκαθαριστήρες...αυτοί εκεί! Και αν επιμείνεις και τους νευριάσεις τότε σου πατάνε και ένα βρισίδι και σου τραβάνε και καμιά κλωτσιά στο αμάξι για να μάθεις εσύ!!!

Και μένεις εσύ να αναρωτιέσαι: ΤΙ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΠΛΗΡΩΝΩ; Και γιατί πρέπει να το περνάω αυτό κάθε μέρα; Ποια είναι η λύση; Τι μπορώ να κάνω για να μη μου κοστίζει η κάθε διαδρομή 15€ ή να μην μου σπάνε τα νεύρα από φανάρι σε φανάρι;

Απελπισμένε μου αναγνώστη μη στεναχωριέσαι και μην απελπίζεσαι. Σου έχω τη λύση!!!
Θα τυπώσεις τον παρακάτω κατάλογο και θα τον βάλεις σε ένα καρτελάκι στο παρμπρίζ!!!
Και μετά κανείς δεν μπορεί να σου πει ότι δεν κατάλαβε ότι ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ!!!!

Ελληνικά: Όχι, δεν θέλω
Afrikaans: Nee, ek nie wil
Albanian: Jo, unë nuk dua
Bulgarian: Не, аз не искам
Chinese: 不，我不想
Filipino: Hindi, hindi ko gusto
Hindi: नहीं, मैं नहीं चाहता
Persian: نه ، من نمی خواهم
Polish: Nie, nie chcę
Romanian: Nu, nu vreau
Russian: Нет, я не хочу
Swahiki: Hapana, sitaki
Thai: ไม่ ฉัน ไม่ ต้องการ
Turkish: Hayır, istemiyorum
Ukrainian: Ні, я не хочу
Vietnamese: Không, tôi không muốn

Υ.γ. Τώρα που χαμογέλασες δες παρακάτω στα link και την πραγματική (θλιβερή) κατάσταση
http://deltio11.blogspot.com/2009/11/blog-post_3507.html
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=102972
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=8476853
http://www.e-tipos.com/content/staticfiles/issues/2007/06/24/240607%2062.pdf

Tragoudi tou mina: Martios
	Erwteuomai monaxa stin Ellada
	Kaimaktsalan
	H Panagia twn Patisiwn

pollcode.com free polls