Less Means More

Ποια τρέλα!
Να παίρνουμε για τρελούς τους τρελούς,
γιατί η τρέλα τους μας εμποδίζει να σκεφθούμε πως οι τρελοί είμαστε εμείς.

Καταπληκτικές και οι τρεις,
σε μια υπέροχη συναυλία,
που κατάφερε να με κρατήσει όρθιο χωρίς να διαμαρτυρηθώ για σχεδόν 3 ώρες


Και αν θες και σχόλια αναλυτικότερα σου έχω...

-Η Ελεονώρα ροκ δύναμη, χορός και πολεμικές τέχνες


-Η Ρίτα, το καλύτερο "έντεχνο" σώμα που έχει ανέβει στην ελληνική σκηνή (αλλά θέλει οπωσδήποτε ρεπερτόριο...)


-Η Νατάσσα, η γλύκα, η έκρηξη και το χάδι του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού

Ξεκινάω παραδεχόμενος την γενικευμένη μου άγνοια (που δυστυχώς δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από κάποια ενδεχόμενη εξειδίκευση...;)
Συνεχίζω παραδεχόμενος την εγγενή μου περιέργεια (σε βαθμό που να προσωποποιώ το γνωστό ανέκδοτο με το γύφτο που έλεγε: "άσε το παιδί να ρωτάει για να μαθαίνει") για πράγματα που ο υπόλοιπος κόσμος γνωρίζει ή θεωρεί αυτονόητα.
Και ολοκληρώνω την απολογία μου με την παραδοχή ότι ενώ ακούω πολλές ειδήσεις συγκρατώ επιλεκτικά μόνο πράγματα που με ενδιαφέρουν (ενώ συνήθως αφήνουν παγερά ασυγκίνητους αρκετούς άλλους...)

Αυτές τις μέρες λοιπόν ακούω γύρω μου μια λέξη: Ζήτω!!!
Σε πολλές εκφάνσεις, σε διάφορες περιστάσεις και με ποικιλία στην ένταση και την ειλικρίνεια.

Και όπως είναι φυσικό (ναι φυσικό, τι εξομολογούμαι παραπάνω μετά;;;) αναρωτήθηκα τι σημαίνει! Πως ετυμολογείται δηλαδή, πόθεν προέρχεται, η λέξη ζήτω...

Σκέφτηκα (ω,ναι) ότι μάλλον θα μοιάζει με όλες αυτές τις προστακτικές τύπου "γεννηθήτω" που σημαίνουν να γίνει αυτό που λέει πριν το ...τω.
Και άρα εδώ έχουμε ζή...τω, δηλαδή μάλλον να ζήσει! Μου φάνηκε λίγο περίεργο αλλά καμιά φορά δεν ξέρεις...

Και το έψαξα. Με τη βοήθεια του πολύ καλού λεξικού κόμβου και βρήκα ότι τελικά είχα δίκιο!

ζήτω [zíto] : 1. ως επιφώνημα με το οποίο κάποιος ή, συνήθ., ένα πλήθος ατόμων δηλώνει ότι επιδοκιμάζει ή υποστηρίζει με θέρμη και ενθουσιασμό κτ. ή κπ.· η λέξη έχει σχεδόν χάσει την αρχική της σημασία (= να ζήσει). ANT κάτω, γιούχα. α. ως κραυγή: ~! φώναξαν όλοι μαζί. β. με ονομαστική ονόματος: ~ η Eλλάδα! ~ η Eλευθερία! ~ ο νέος αρχηγός! γ. με γενική: ~ μου, σου, του…, μπράβο. ΦP ~ που καήκαμε, ειρωνικά, σε περιπτώσεις ατυχίας ή αποτυχίας. 2. (ως ουσ.) το ζήτω, η ζητωκραυγή: Φτάνουν πια οι φανατισμοί και τα μίση, τα ~ και τα γιούχα. || (έκφρ.) ούτε για ~ δεν κάνει, δεν έχει καμιά απολύτως αξία. [λόγ. < ελνστ. ζήτω γ' πρόσ. προστ. του αρχ. ρ. ζῶ, σημδ. εβρ. jehi]
Και ηρέμησα...

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στην καλή μου φίλη Πρωτόπλαστη γιατί μόνο εκείνη έχω δει να πλέκει τόσο καλά τις σκέψεις της με τα τραγούδια σε ένα υφαντό ωμής αλήθειας, ευαισθησίας και τέχνης...

Το θέμα μας, η δύναμη των λέξεων. Πως ο κατάλληλος συνδυασμός τους μπορεί να προβάλει σαν τους μεγάλους προβολείς που φωτίζουν το νυχτερινό ουρανό, το βαθύτερο νόημά τους.
Αφορμή ένα τραγούδι, μια φράση. "Αδικαίωτοι Πόθοι"
Μέσο για αυτή την ανάλυση, ο Καημός (μέσο φτωχό, απλοϊκό ίσως όχι το καταλληλότερο για τέτοιες αναλύσεις αλλά ξέρω ότι οι φίλοι μου έχουν "ανοχή"...)

Αδικαίωτοι Πόθοι...
Πόθοι...
όχι επιθυμίες
όχι δίκαια αιτήματα,
όχι δικαιολογημένες απαιτήσεις,
όχι χρωστούμενα από τη ζωή και την ιστορία...
Αλλά κάτι πιο σημαντικό,
Πόθοι.

Ακόμα και εγωιστικοί,
ακόμα και παράλογοι,
ακόμα και ανεδαφικοί,
ακόμα και αδικαιολόγητοι...

Πόθοι ιεροί.

Πόθοι Αδικαίωτοι!

Γιατί ο Πόθος γεννιέται στην ψυχή και φλεγόμενος εντός της την κατατρώει.

Και δεν χρειάζεται νόμους,
ή τη γνώμη των άλλων,
ούτε αιτιολόγηση και λογική...

Η ύπαρξή του και μόνο,
η πρωτόλεια ανάγκη που δηλώνει,
η κυτταρική του διαύγεια,
η ψυχή που συμπυκνώνει,
η ενέργεια που τροφοδοτεί τις ζωές μας
αυτοδίκαια ζητούν ικανοποιήση!


Και αν δεν πραγματοποιηθεί
θα χάσκει πάντα σαν πληγή,
θα σέρνεται σαν ψυχή που δεν αναπαύθηκε,
σαν ξημέρωμα που δεν έρχεται.
σαν ανάμνηση που δεν ξεχνιέται...




Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας

Όσους γεννήθηκαν εδώ τους τυραννούσε πάντα
ένας πανάρχαιος πυρετός που ονόμαζαν φυγή
τριμμένο ρούχο η μνήμη τους κρυμμένο μες σε τσάντα
μαζί τους το ταξίδευαν παλιώνανε μαζί

Όσους γεννήθηκαν εδώ τους ξεγελάσαν τ' άστρα
της θάλασσας η μυρωδιά των βράχων οι γκρεμοί
κι οι αδικαίωτοι πόθοι τους στα ερειπωμένα κάστρα
αλαφροϊσκιωτα παιδιά γεννούν κάθε πρωί

Αυτή τη θάλασσα παλεύω ν' αρνηθώ
αυτό το φως που έχω πληρώσει να πληγώσω
από τον Έλληνα εαυτό μου να σωθώ
μήπως στο τέλος την Ελλάδα κι ανταμώσω

Όσοι γεννήθηκαν εδώ κάποτε θα επιστρέψουν
μέσα τους πάλι σκάβοντας θα δούνε την αρχή
στον κόσμο και στον ουρανό το πρόσωπο θα στρέψουν
να ξαναβρούν του ταξιδιού την πρώτη αφορμή

Αυτή τη θάλασσα παλεύω ν' αρνηθώ
αυτό το φως που έχω πληρώσει να πληγώσω
από τον Έλληνα εαυτό μου να σωθώ
μήπως στο τέλος την Ελλάδα κι ανταμώσω

ntalaras giorgos -...

Σε δυό μέρες παραμερίσεις την κουρτίνα και θα μπεις στο παραβάν για να ψηφίσεις. Το σκέφτηκες καλά; Έψαξες που θα δώσεις την επιδοκιμασία σου, ποιον θεωρείς άξιο να σε εκπροσωπήσει, ποιον θεωρείς ικανό να προσφέρει..;

Εγώ πάντως διάλεξα. Και για να μην ανησυχείς, διάλεξα τι θα ψήφιζα αν μπορούσα να διαλέξω έτσι όπως πραγματικά θα ήθελα, πέρα από κομματικά σύνορα και λίστες. Διάλεξα ανάμεσα σε ανθρώπους και θέσεις. Και (με σειρά τυπική και όχι προτίμησης) σου παρουσιάζω τους εκλεκτούς μου… (Β Αθηνών, 4 σταυροί προτίμησης)

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Άρη Σταθάκη γιατί είναι στοχοπροσηλωμένος στα θέματα οδικής ασφάλειας που γνωρίζει όσο κανείς άλλος, δραστήριος και κινητικός για τις επιδιώξεις του και επειδή τα καταφέρνει αυτά χωρίς να έχει εμπλακεί σε μικροπολιτικά παιγνίδια

ΠΑΣΟΚ

Σοφία Σακοράφα γιατί είναι Αριστερή, ακτιβίστρια, μαχόμενη και καθαρή. Θυμίζει το παλιό, “άλλο” ΠΑΣΟΚ.

ΚΚΕ

Εδώ δεν θα επιλέξω κανένα υποψήφιο γιατί και οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι δεν τους ενδιαφέρει (!) να εκλεγούν οι ίδιοι αλλά το κόμμα τους (και ότι όποιον και να επιλέξουμε είναι το ίδιο και το αυτό…)

ΣΥΡΙΖΑ

Φώτη Κουβέλη, γιατί είναι ένας με ήθος, με αρχές και πολιτική σκέψη και κυρίως με έναν πολιτικό πολιτισμό άξιο παραδειγματισμού και μίμησης από τους συναδέλφους του. Κάθε φορά που τον παρακολουθώ με εντυπωσιάζει με την εκφορά του λόγου του, με την ποιότητα της προσωπικότητάς του και την ηρεμία της σκέψης (τόσο που απορώ τι θέση έχει σε αυτό το σημερινό συνονθύλευμα που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ)

ΛΑΟΣ

Άδωνη Γεωργιάδη, γιατί παρά την υπερέκθεση του στη δημοσιότητα (ελέω συζύγου), την αντιτηλεοπτική του παρουσία, και τις ύβρεις που δέχεται πανταχόθεν δεν μπορώ παρά να το αναγνωρίσω την εμμονή του με την ιστορία, τον φανατικό του αγώνα για προβολή του διαχρονικού μας πολιτισμού, την συνέπεια των θέσεών του στα εθνικά μας θέματα. Εξαιτίας του έχω παρακινηθεί να ασχοληθώ περισσότερο με την ιστορία μας (είτε για να συμφωνήσω είτε για να διαφωνήσω μαζί του!). Και πιστεύω ότι για να μπορέσουμε να σταθούμε στο Κέντρο του τεντωμένου σχοινιού της πολιτικής μας πραγματικότητας, πρέπει να είναι δεμένο σε στέρεα και εμφανή Άκρα.

Καλή (και εύστοχη) ψήφο εύχομαι!

Και καλό ταξίδι για όσους ετεροδημότες μετακινηθούν στις ιδιαίτερές τους πατρίδες! (έχουν και τα θετικά τους οι εκλογές….;)