Less Means More

Ένας μαθητής του Επίκουρου, ο Μητρόδωρος, γράφει στο νεαρό Πυθοκλή που βασανίζεται από έντονες φυσικές επιθυμίες:
"Μου λες πως τα κεντρίσματα της σάρκας σε κάνουν να υπερβάλλεις στις απολαύσεις του έρωτα.
Αν δεν παραβιάζεις τους νόμους
ή δεν προσβάλλεις τους γενικά αποδεκτούς καλούς τρόπους,
αν δεν ενοχλείς τους γείτονές σου,
δεν εξαντλείς τη δύναμή σου και δεν σπαταλάς την ουσία σου,
παραδώσου χωρίς ανησυχία στην κλίση σου.



Αλλά είναι αδύνατον να μην αναχαιτιστείς τουλάχιστον από ένα από αυτά τα εμπόδια.
Οι ερωτικές απολαύσεις δεν ωφέλησαν ποτέ κανέναν,
είναι πολύ σημαντικό αν τουλάχιστον δεν βλάπτουν".


Και επειδή με το τελευταίο (που θα μπορούσε να λείπει) σε στεναχώρησα πάρε δώρο ένα υπέροχο τραγούδι και ένα επίσης υπέροχο βίντεοκλιπ

Άμα ξεκινάς την εβδομάδα σου με (αναποτελεσματική) επίσκεψη στη ΔΟΥ...



Υ.γ. Σε αυτά είναι πολύ καλός ο άτιμος!!

Η πρώτη γουλιά καφέ ... στην πόρτα του ασανσέρ

Το πρώτο φιλί ...στο κάθισμα του συνοδηγού και έξω να βρέχει

Το πρώτο τσιγάρο ... στη σκοπιά στα σύνορα

Το πρώτο ψέμα ... αθώο

Η πρώτη στιγμή ελευθερίας ... βγαίνοντας από την πόρτα του γραφείου Παρασκευή απόγευμα

Το πρώτο σιντί ... αγοράστηκε χωρίς να υπάρχει cdplayer

Η πρώτη μπάλα ... για πάντα στο σπίτι της γεροπάραξενης της γειτονιάς (όταν μπήκε εκεί σπάζοντας το παράθυρο)

Το πρώτο ξύρισμα ...νωρίτερα από ότι έπρεπε (γιατί έπρεπε πια να γίνουμε άντρες)

Η πρώτη ματιά στην εφημερίδα ... στα αθλητικά

Η πρώτη μέρα ...πάντα δύσκολη

Σου γράφω πρώτη του Δεκέμβρη είναι μεσάνυχτα βαθιά
κοιμάται ο κόσμος τώρα πια μ' έναν καημό που να μη σε βρει




Βλέπεις θεάματα πληρώνεις φόρους
επιθυμώντας μ' όλους τους πόρους
να ζεις μονάχα με δικούς σου όρους
και να 'σαι ο ίδιος σου πομπός



Μα το παιδάκι κλαίει
Δεν ξέρει γιατί φταίει. Δεν έχει πού να πάει
Τα νύχια του μασάει και βρέχει τα σεντόνια
Αποσυρμένο χρόνια στης φάτνης του τα βάθη
‘’Καλά να πάθει – Καλά να πάθει - Καλά να πάθει’’





Αυτό είμαι, ό,τι κι αν κάνω, όσο αλλάζω χρόνο χάνω
είμαι αυτό, για τόσο φτάνω.



Μυαλό δε θα βάλει αυτό το κεφάλι
Και κλαίει, υποφέρει, πονά
Μα όσα κι αν πάθει
Τα ίδια τα λάθη
Θα κάνει ξανά και ξανά