Less Means More

Πήγα χθες και είδα την πολυσυζητημένη ταινία του Παντελή Βούλγαρη: "Ψυχή Βαθιά".
Πολυσυζητημένη και αμφιλεγόμενη.
Αδίκως αμφιλεγόμενη όμως. Γιατί η ταινία είναι ξεκάθαρα κακή!
Ή για να μην είμαι σκληρός ...απλά περιττή.

Στις δύο ώρες τις ταινίες δεν συγκρατώ ούτε μια σκηνή, δεν παίρνω μαζί μου ούτε μια σκέψη (με τρανταχτή εξαίρεση το μοναδικό πέρασμα του Ηθοποιού Θανάση Βέγγου).

Η ιστορία κενή, η Ιστορία απούσα.

Ο νέος που επέλεξε να δει αυτή την ταινία (και να γυρίσει την πλάτη στο This is it-μας πρήξατε με τον συγχωρεμένο!) με την ελπίδα να γνωρίσει κάτι από την ιστορία του τόπου του πρέπει να έφυγε στο διάλλειμα. Ούτε ένα όνομα, ούτε μια αιτία, ούτε μια εξήγηση. Ούτε ένα συμπέρασμα.
Ο άνθρωπος που έζησε τα γεγονότα ή τα άκουσε να του τα διηγούνται από πρώτο χέρι πρέπει να βαρέθηκε ή να εκνευρίστηκε με τους χαρακτήρες-καρικατούρες που στήθηκαν για τους αντάρτες του δημοκρατικού στρατού και τους σεξομανείς στρατιώτες του εθνικού στρατού.

Και είναι κρίμα γιατί το υλικό που είχε να επεξεργαστεί ο Βούλγαρης ήταν σπουδαίο. Οι ανθρώπινες ιστορίες που ακόμα συνταρράσουν τον αναγνώστη,απλά υπαινίχθηκαν. Ο εθνικός σπαραγμός τελείωσε με ένα ατυχέστατο κολάζ από χαμογελαστές προσωπογραφίες.

Η ταινία μπορεί (μπορεί) να είχε καλές προθέσεις.
Δεν είχε όμως στόχο.
Δεν είχε ζητούμενο.
Δεν είχε ψυχή.

Εξήντα εννιά χρόνια από το πιο δοξασμένο Όχι. Το πιο μαζικό και πιο αυθόρμητο Όχι του σύγχρονου ελληνικού κράτους.



Αλλά δεν σταματούν να μας ζητούν την παράδοση.
Δεν σταματούν να μας ζητούν να απλώσουν πάνω από την πατρίδα μας τα πνιγερά σχέδιά τους.

Έστω και αν τώρα δεν είναι τόσο ξεκάθαρο.
Δεν έχουμε απέναντί μας τη σαφή πολεμική απειλή του φασισμού.
Έχουμε τις παραλλαγμένες φάλαγγες της πανκονσερβοποίησης και της ομογενοποίησης,
τα καρτέλ αφαίμαξης του καθημερινού μας μόχθου,
τα τραστ των ΜΜΕ,
τα βαμπίρ των μεγαλοτραπεζών,
την σαθρομετανάστευση να ροκανίζει τον εθνικό μας ιστό,
την ιστορία μας, τον πολιτισμό μας, τη γλώσσα μας, τη συλλογική μας πίστη, τη γειτονιά μας,
μέσα από συνδυασμένες επιθέσεις
απάνθρωπων "ανθρωπιστών" και
αρπακτικών "γειτόνων" και μειονοτήτων.

Και όλοι αυτοί νομίζουν πως δίνοντάς μας το τελεσίγραφό τους στο μέσον της Λαζοπούλιας-lifestyle νύχτας μας θα μας έπιαναν στον ύπνο.

Μόνο που και αυτή τη φορά είμαστε έτοιμοι!
Ξάγρυπνοι και Έτοιμοι για το Καινούργιο Όχι!

Γιατί αυτή τη φορά δεν έλαβαν υπόψιν τους τα blogs! Ναι τα blogs!
Που δίνουν τη δυνατότητα να ακουστούν φωνές που τα παραδοσιακά μέσα είχανε πνίξει.
Φωνές πατριωτικές.
Σκεπτόμενες.
Φωνές που αγαπούν την Ιστορία.
Την τέχνη και τον Πολιτισμό.
Την Ελλάδα.
Την φύση.
Τον άνθρωπο.
Φωνές που ψάχνονται για το δίκιο του καθενός μας. Του καταναλωτή, του μαθητή, του ανέργου, του αδύνατου, του απλού πολίτη.
Φωνές που ψάχνουν στον απόκοσμο κόσμο μας, τον συνάνθρωπο για να επικοινωνήσουν, να χαμογελάσουν, να μοιραστούν τα συναισθήματά τους ή τη μοναξιά τους.
Φωνές που ανατρέπουν τα σχέδιά τους!
Φωνές που δεν φοβούνται να σταθούν απέναντί Τους!

Και είμαι χαρούμενος που οι περισσότεροι φίλοι μου στον ιστοχώρο ανήκουν σε αυτές τις φωνές! Ή συντονίζονται μαζί τους.

Και βλέπω μια νέα εθνική, πατριωτική, ανθρώπινη αντίσταση να υπάρχει.
Για κάθε ψέμα τους, για κάθε πλάνη τους, για κάθε παράλογη απαίτησή τους υπάρχουν (αν θέλεις να τις δεις) δεκάδες απαντήσεις!

Και είναι για αυτούς τόσο τρομακτικό (αυτό που δεν το είδαν καν να έρχεται ή που νόμιζαν πως μπορούν να το κουμαντάρουν όπως θέλουν) που προσπαθούν έντρομοι να το φιμώσουν, να το περιορίσουν ή να το απαξιώσουν!

Αφιερώνω αυτή την ανάρτηση σε όλους εκείνους που θυσιάστηκαν τότε, και σε όλους εκείνους που επιμένουν σήμερα. Που επιμένουν να νιώθουν άνθρωποι και να ενεργούν ενάντια σε κάθε επιβολή!

Υ.γ.1 και αν νομίζεις ότι υπερβάλλω ή ότι αναγάγω ανούσιες αναρτήσεις με τραγουδάκια και εξιστορήσεις ημερολογίου σε πράξεις αντίστασης αναλογίσου:
-Πόσα από όσα έμαθες και πραγματικά σε άγγιξαν τον τελευταίο χρόνο τα διάβασες σε ιστολόγια
-Πόσες φορές μίλησες από τα βάθη της καρδιάς σου σε κάποιον, ανοίχτηκες, είπες τους Καημούς σου ή άκουσες με υπομονή και κατανόηση κάποιον συνάνθρωπό σου να σου εξομολογείται τους δικούς του και δεν ήταν μπροστά σε μια οθόνη;

Το μεγάλο στοίχημα (αυτό που θα ισοδυναμεί με τη ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου) είναι όλη αυτή η "παρέα" να εκφραστεί και να αποκτήσει πραγματική υπόσταση και στην καθημερινή μας -εκτός pc- ζωή!!!

Υ.γ.2 Αφιερώνω αυτή την ανάρτηση και το καινούργιο ακυκλοφόρητο τραγούδι της Χαρούλας σε όλους εκείνους που θυσιάστηκαν τότε, και σε όλους εκείνους που επιμένουν σήμερα. Που επιμένουν να νιώθουν άνθρωποι και να ενεργούν ενάντια σε κάθε επιβολή!

Του το κρατάω αυτού του κόσμου
που δε μου ανήκει ο εαυτός μου
Γι' αυτό τα δίχτυα που του ρίχνω
είναι όσα θέλω εγώ να δείχνω...


Εγώ είμαι κόμπος άλυτος,
στα θαύματά σας παράλυτος,
κρατάω τις νύχτες σε κουτί,
γραβάτα έχω λυτή...


Να 'μουν αλλού να 'μουν αλλιώς
να 'ξερα τι γυρεύω
και σαν τραγούδι σιγανό
στα χείλη σου ν' ανέβω

Να 'χα δυο ζωές
από την αρχή να ξαν' αρχίσω
αχ Kαημέ
κι όλα μου τα λάθη να τα σβήσω

Να 'χα δυο ζωές
όλα μου τα πάθη να τα ζήσω
αχ καημέ
κι από την αρχή να ξαν' αρχίσω...


Σ' αυτό τον τόπο πιάνεις πιο εύκολα το λόττο
από τη σκέψη του πλησίον
γιατί ο άλλος έγινε πρόσφατα μεγάλος
και δεν ακούει παρά μονάχα ό,τι θέλει
μ' όλα τα δάχτυλα στο μέλι
σ' αυτό τον τόπο

Σ' αυτό τον τόπο δε βρίσκω εύκολα το στόχο
να πιάσω κέντρο επιτέλους
γιατί το κέντρο δεν είναι ακίνητο σαν δέντρο
μετακινείται αλλάζει θέση κάθε λίγο
και προσπαθώ να τ' αποφύγω...

Θυμάσαι τότε ... που είχαμε τη δεξιότητα να ξανατυλίγουμε την ταινία μέσα στην κασσέτα με τη βοήθεια ενός bic...;



Θυμάσαι τότε ... που το ΙΚΕΑ το ήξεραν μόνο οι Σουηδοί και στην αυλή καθόμασταν πάνω σε τελάρα Ήβη (μάλιστα η επωνυμία είχε δώσει και το όνομα στο αντικείμενο, τύπου: "φέρε την 'Ηβη να κάτσω");



Θυμάσαι τότε ...που για να μιλήσουμε σε ένα φίλο μας έπρεπε να του τηλεφωνήσουμε στο σταθερό και να βγει η μαμά ή ο μπαμπάς του και να μας ζητήσει να "παρουσιαστούμε" μέχρι να μας δώσει το Θανασάκη (η καλύτερη περίπτωση βέβαια ήταν να το σηκώσει η αδελφή -με την πάντα υπέροχη φωνή- και έτσι να διευρυνθούν οι "κοινωνικοί μας ορίζοντές" );



Θυμάσαι τότε... που οι μεγάλες μας μάχες δίνονταν γύρω από αυτό...


και τα παιχνίδια μας είχαν υλική υπόσταση και όχι εικονική πραγματικότητα;

(παρακαλώ συνεχίστε...)

Θυμάσαι το ΄81 ...που είχαμε όλοι λίγα περισσότερα λεφτά...;
Θυμάσαι το ΄87 ...που είχαμε όλοι κατακτήσει την Ευρώπη...;
Θυμάσαι το ΄89 ...που είμασταν όλοι πιο "βρώμικοι"...;
Θυμάσαι το ΄96 ...που ματώσαμε την αξιοπρέπειά μας πάνω σε μια βραχονησίδα...;
Θυμάσαι το ΄99 ...που γίνανε τα πεντοχίλιαρα πετσετάκια (βλ. ευρώ...);
Θυμάσαι το 2004 ...που σε ένα καλοκαίρι ψήλωσαμε ίσαμε με τον Όλυμπο...;
Θυμάσαι ...
Τι σε έπιασε τώρα και τα θυμάσαι...;
Όχι πες...