Less Means More

Για να θυμηθούμε τι έγινε τότε...



Και για να αναλογιστούμε πως όσα υπήρξαν τότε, έχουν "αλλάξει" τώρα

Έχω να απευθύνω μια πολλή σοβαρή απορία προς τα μέλη ΔΕΠ της Ιατρικής Σχολής Αθηνών (λόγω εντοπιότητας) ιδιαίτερα του Κλινικοεργαστηριακού τομέα, ιδιαίτερα δε του Βιοχημικού εργαστηρίου!

Μήπως θα έπρεπε να επανεξετασθούν οι φυσιολογικές τιμές των μικροβιολογικών εξετάσεων
και να επαναπροσδιοριστούν (προς τα άνω βεβαίως, βεβαίως) για όσους διαμένουν κοντά/δίπλα/απέναντι/άνωθεν/πλευρικά ή ακόμα και με θέα σε σουβλατζίδικο/ψητοπωλείο/κοτοπουλάδικο/deliverάδικο/χαμπουργκεράδικο κτλ κτλ ....



Και αν κάποιος βιαστεί να γελάσει και να κοροϊδέψει ας πάει να μείνει ο ίδιος πάνω από κανένα από αυτούς τους ναούς της γαστρονομίας (και γαστροοικονομίας μη σου πω γιατί τα υπόλοιπα ...δεν φτάνονται πια!) και μετά να έρθει να μου πει πόση είναι η χοληστερίνη του, πόσα τα τριγλυκερίδιά του και πόση η ...μαγκιά του να μπουκάρει το τσιγαρισμένο λίπος από το παράθυρο και αυτός να μου ψιλοκόβει νερόβραστα κωλοκυθάκια (δεν είναι ορθογραφικό, εντάξει;!!!) για σαλάτα με μπόλικο ξύδι!!!




Υ.γ. Θέλω να παραγγείλω τώρα!

Η ορμητική των μαλλιών σου η χίμαιρα,

τα πυρωμένα της ματιάς σου τα σίδερα,

και τ' αλμυρό των χειλιών σου τα χάιδεμα,

λούζουν με μύρο ξανθό από χρυσάνθεμα,

το πρωινό της Δευτέρας τ' ανάθεμα

Ναι φίλοι μου! Εγώ που έχω τόσο εκπεφρασμένη (!) άποψη κατά των μπλογκοπαίχνιδων σας προσκαλώ σε ένα και μάλιστα όχι από τα εύκολα.

Στα πλαίσια της τεράστιας προσπάθειας (της οποίας ηγούμαι καθώς είμαι και ο μοναδικός γνώστης και μέλος της) της αναζωπύρωσης του πραγματικού ενδιαφέροντος και της επικοινωνίας γύρω από το ιστοχωριό σας προ(σ)καλώ να κάνετε μια ανάρτηση παρουσιάσης ενός καινούργιου μπλογκ! Εννοώ δηλαδή ότι σας ζητώ να μπείτε στον γλυκό κόπο να μας συστησετε/γνωρίσετε/παρουσιάσετε ένα καινούργιο μπλογκ που σας φαίνεται ενδιαφέρον.


Οι όροι του παιχνιδιού:
- Να μην είναι μπλογκ κάποιου από τους ήδη φίλους σας
- Να σας αρέσει πραγματικά και να αρχίσετε να το παρακολουθείτε
- Να έχετε κάνει το πρώτο βήμα αφήνοντας ένα σχόλιο σε κάποια ανάρτησή του.


Και επειδή αν δεν το κάνω προσωπικό ξέρω ότι θα περάσει στο ντούκου (άσχετο, τι είναι το ντούκου;;;) προ(σ)καλώ, σεβόμενος το χρόνο και τη διάθεσή τους, όποιους από τους καλούς μου φίλους Χούλκ, Μελίτη, Μαλεράκο, Antoine, One Happy Dot, Jacki, Πρωτόπλαστη, και φυσικά την (πιο) παιχνιδιάρα Ζουζού!


Φυσικά θα κάνω ο ίδιος την αρχή παρουσιάζοντάς σας την Άλλη άποψη!


Και δεν νομίζω ότι υπάρχει καλύτερη περιγραφή από αυτή που επέλεξε ο ίδιος ο "συγγραφέας":

<<Δημιούργησα αυτό το blog με σκοπό να δημοσιεύω φιλοσοφικά κείμενα, επίκαιρα άρθρα , αφιερώματα , ιστορικά γεγονότα , θεωρίες συνομωσίας , όμορφες μουσικές , ποίηση , λογοτεχνία και γενικώς οτιδήποτε μπορεί να δώσει τροφή για σκέψη στο μυαλό του ανθρώπου.Πολλές φορές τα κείμενα που θα διαβάσετε εδώ πιθανόν να σας φανούν ανατρεπτικά, επαναστατικά , ακραία και διαφορετικά. Ξοδέψτε λίγο από τον πολύτιμο χρόνο σας για να διαβάσετε κάποιο απ΄τα κείμενα του blog , δεν έχετε να χάσετε και τίποτα !>>

Χωρίς να σημαίνει ότι συμφώνω πάντα με το περιεχόμενο των αναρτήσεων του, σας το προτείνω ανεπιφύλακτα, γιατί πάντα είναι σημαντικό και χρήσιμο στη ζωή μας να υπάρχει και ...η άλλη άποψη...!

Σειρά σας...

Πήγα χθες και είδα την πολυσυζητημένη ταινία του Παντελή Βούλγαρη: "Ψυχή Βαθιά".
Πολυσυζητημένη και αμφιλεγόμενη.
Αδίκως αμφιλεγόμενη όμως. Γιατί η ταινία είναι ξεκάθαρα κακή!
Ή για να μην είμαι σκληρός ...απλά περιττή.

Στις δύο ώρες τις ταινίες δεν συγκρατώ ούτε μια σκηνή, δεν παίρνω μαζί μου ούτε μια σκέψη (με τρανταχτή εξαίρεση το μοναδικό πέρασμα του Ηθοποιού Θανάση Βέγγου).

Η ιστορία κενή, η Ιστορία απούσα.

Ο νέος που επέλεξε να δει αυτή την ταινία (και να γυρίσει την πλάτη στο This is it-μας πρήξατε με τον συγχωρεμένο!) με την ελπίδα να γνωρίσει κάτι από την ιστορία του τόπου του πρέπει να έφυγε στο διάλλειμα. Ούτε ένα όνομα, ούτε μια αιτία, ούτε μια εξήγηση. Ούτε ένα συμπέρασμα.
Ο άνθρωπος που έζησε τα γεγονότα ή τα άκουσε να του τα διηγούνται από πρώτο χέρι πρέπει να βαρέθηκε ή να εκνευρίστηκε με τους χαρακτήρες-καρικατούρες που στήθηκαν για τους αντάρτες του δημοκρατικού στρατού και τους σεξομανείς στρατιώτες του εθνικού στρατού.

Και είναι κρίμα γιατί το υλικό που είχε να επεξεργαστεί ο Βούλγαρης ήταν σπουδαίο. Οι ανθρώπινες ιστορίες που ακόμα συνταρράσουν τον αναγνώστη,απλά υπαινίχθηκαν. Ο εθνικός σπαραγμός τελείωσε με ένα ατυχέστατο κολάζ από χαμογελαστές προσωπογραφίες.

Η ταινία μπορεί (μπορεί) να είχε καλές προθέσεις.
Δεν είχε όμως στόχο.
Δεν είχε ζητούμενο.
Δεν είχε ψυχή.