Το φως, το αδυσώπητο φως, δεν κάνει τη ζωή ευτράπελη.
Κάνει ίσως τον κόσµο πιο περιπόθητο, και γι’ αυτό τη συνείδηση της εφήµερης ζωής µας πιο πικραµένη.
Κάνει ίσως τον κόσµο πιο περιπόθητο, και γι’ αυτό τη συνείδηση της εφήµερης ζωής µας πιο πικραµένη.
Το φως, στην αρχαία ψυχή, φαίνεται να έχει παίξει έναν ειδικό ρόλο. Της έχει παρουσιάσει τον κόσµο, γύρω, καθαρά σχεδιασµένον, µε σταθερά κι ευγενικά περιγράµµατα, χρώµατα χλωρά κι εξιδανικευµένα. Τίποτα από τα φασµατικά θαµπόφωτα του Βορρά, που έδωσαν εκεί λαβή στη δηµιουργία µύθων µε υπερβατικές καταξιώσεις.
Για τον Έλληνα, τον κοινόν, Έλληνα, ο κόσµος αυτός είναι αυτός που βλέπει, όχι άλλος⋅ κι αν υπάρχει κάποιος άλλος, όπου κατεβαίνουν οι νεκροί, αυτός εδώ είναι ο καλύτερος.
Σπαράζει η ψυχή στη σκέψη πως θα τον αποχωριστεί, ακριβώς επειδή είναι πολύ φωτεινός, πολύ στέρεος, πολύ πειστικός, πολύ φιλικός για τον άνθρωπο. ∆εν του χρειάζεται άλλος.
Για τον Έλληνα, τον κοινόν, Έλληνα, ο κόσµος αυτός είναι αυτός που βλέπει, όχι άλλος⋅ κι αν υπάρχει κάποιος άλλος, όπου κατεβαίνουν οι νεκροί, αυτός εδώ είναι ο καλύτερος.
Σπαράζει η ψυχή στη σκέψη πως θα τον αποχωριστεί, ακριβώς επειδή είναι πολύ φωτεινός, πολύ στέρεος, πολύ πειστικός, πολύ φιλικός για τον άνθρωπο. ∆εν του χρειάζεται άλλος.
Να η πηγή της ελληνικής απαισιοδοξίας: ο κόσµος του φωτός- ο εφήµερος, ο τραγικά ωραίος. Ένας κόσµος που τον ζεις έντονα και φευγαλέα σαν ερωτική στιγµή.
Άγγελος Τερζάκης, "Ελληνική Απαισιοδοξία"
.png)
