Less Means More

Περίεργα πράγματα συμβαίνουν τελευταία.
Περίεργες μέρες.
Τηλέφωνα που δεν περιμένεις.
Ειδήσεις αλλοπρόσαλες.
Αναστάτωση της καθημερινότητας, αϋπνία, ίωση,
Μετακομίσεις.
Έκτακτα έξοδα.
Κανένα δεδομένο για το μέλλον.

Και δεν μου αρέσει να περιμένω αλλαγές.
Με δυσκολεύει η προσαρμογή. (απροσάρμοστος γαρ)

Και πράγματα που είχα σκοπό να κάνω καθυστερούν.
Ή αναβάλλονται.
Και πράγματα που θα μου άρεσαν μπαίνουν στο σακούλι της υπομονής.

Και μη χειρότερα να λέμε, και μη χειρότερα...

Υ.γ. και μην ακούσω κανένα να μου πει τη φράση που μισώ.
Ότι : "και αυτό θα περάσει!".
Γιατί τη θεωρώ την πιο απογοητευτική φράση απ'όλες.
Γιατί νοιώθω ότι περιγράφει άλλη μια ανούσια εμπειρία.
Άλλη μια φάση της ζωής που "απλά θα περάσει".
Χωρίς να μας αφήσει μια γλυκιά γεύση.
Χωρίς να μας γεννήσει ένα καινούργιο όνειρο.
Χωρίς να μας προσθέσει άλλο ένα στίγμα στο βιωματικό τατουάζ της διαδρομής μας.
Και ας το ξέρω ότι "και αυτό θα περάσει".
Θέλω με όλη μου τη δύναμη να κατέβω σε απεργείες προσωπικές (που λέει και ο ποιητής),
να διεκδικήσω και να διαμαρτυρηθώ,
να τα σπάσω
και να φωνάξω ότι αυτό...: "ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!"

Άγγελος Τερζάκης, "Ελληνική Απαισιοδοξία"

   δεν  είναι και τόσο μακρυνός προορισμός!

 

Σήμερα των ...Φώτων επέλεξα να ζητήσω να μας δώσει τα φώτα του ο Δάσκαλος Λιαντίνης σχετικά με τις μεγάλες μορφές της νεοελληνικής ποίησης! Έτσι για να ξέρουμε από που ερχόμαστε και που θέλουμε να πάμε. Σαν φανάρι και σαν οδηγός. Για τους χαμένους διαβάτες της σύγχρονης άτεχνης Ελλάδας!

"Οι οχτώ, ο Κάλβος ο Μακρυγιάννης ο Μυριβήλης ο Βάρναλης ο Σεφέρης ο Παλαμάς ο Καζαντζάκης και ο Ελύτης, είναι οι φωνές που θα ακούγονται, και οι γραφές που θα γράφουνται, ένα μεγάλο μέρος τους και για πολλά χρόνια.

Ο Κάλβος, αετός κρουσταλιασμένος και κύκνος. Σώζεται ολόκληρος.

Ο Μακρυγιάννης, μάρμαρο ελληνικό Πεντελικού και Πάρου. Στ΄ Απομνημονεύματα η αξία του.

Ο Μυριβήλης, αλιφασκιά και ιώδιο.

Ο Βάρναλης, οι καμπάνες της Ελλάδας να κελαηδούν και να ξυπνάνε τους έλληνες.

Ο Σεφέρης, στην κύρια ροή πνευματικός νομοθέτης, στους παραπόταμους ποιητής.

Ο Παλαμάς, έγραψε τα πολλά, για να σώσει τα λίγα.

Ο Καζαντζάκης, μόνο ο Ζορμπάς θα γλυτώσει.

Ο Ελύτης, ο λυρισμός του ποταμός του Απρίλη, ή τα πρώιμα γέλια στο ακροθαλάσσι της Ναυσικάς. Όμως τα αγάλματα λείπουν.

Οι τρεις, ο Σολωμός, ο Καβάφης και ο Παπαδιαμάντης, είναι η αγία τριάδα των οδηγητών και των πρωτοπόρων της πνευματικής μας ζωής.

Ύστερα από χίλιους χρόνους, αν υπάρχει ακόμη ο άνθρωπος στον πλανήτη, και οι έλληνες στον τόπο τους, εκείνοι που θα ζουν θα τους βλέπουν, όπως περίπου βλέπουμε σήμερα εμείς τον Πίνδαρο, τον Επίκουρο, και τον Ηρόδοτο.

Όλο ψηλά, στον αιθέρα, πάνω από τα πρόσωπα και μοίρες, διατάζω το δημοτικό τραγούδι.

Για τη νέα Ελλάδα το δημοτικό τραγούδι σημαίνει ότι σημαίνουν τα ομηρικά έπη για την αρχαία Ελλάδα."

Πηγή

.

Με ωραία είδηση ξεκίνησε το Δέκα!
Η Αφροδίτη η πολυαγαπημένη μου θα εμφανιστεί ύστερα από 8 χρόνια ξανά, αυτή τη φορά στα τέλη Ιανουαρίου στο Ζυγό!
Το διάβασα στον Ταχυδρόμο όπου διάβασα και μια πολύ ωραία συνέντευξη της. Συνήθως βαριέμαι αφόρητα αυτές τις συνεντεύξεις, περνάω γρήγορα τα bold και πάω παρακάτω, αλλά η συγκεκριμένη ήταν από τις λίγες που διάβασα αχόρταγα ως το τέλος της. Ίσως επειδή ήταν τόσο αληθινή και τόσο ανθρώπινη.

Είπε λοιπόν:

-για την απουσία της

Στην τελευταία μου δουλειά, αισθάνθηκα σαν να μιλάω μόνη μου. Με δυο λόγια, το τραγούδι που είχα γράψει τότε με αφορμή τη Βούλα Πατουλίδου, το «Για ποια Ελλάδα ρε γαμώτο» είχε μια πολύ άτυχη υποδοχή από μια συγκεκριμένη δημοσιογράφο εφημερίδας μεγάλης κυκλοφορίας. Μ’ έπιασε από τα μούτρα ότι τάχα χρησιμοποιούσα την ιστορία της Πατουλίδου για να κάνω καριέρα. Και τότε, στο πρόσωπο εκείνης της κοπέλας προσωποποιήθηκαν διάφορα αρνητικά πράγματα και συμπεριφορές που είχα βιώσει μέχρι εκείνη την εποχή με αποτέλεσμα να πω στον εαυτό μου ότι δεν υπάρχει λόγος να μπαίνω πια σε τέτοια διαδικασία. Γιατί από τη στιγμή που με τη ζωή και τη δουλειά μου είχα κάνει απολύτως σαφές ότι δεν με αφορούν τέτοιου είδους πρακτικές , δεν ήταν δυνατόν να με «κράζουνε». Με πείραξε πολύ αυτό το γεγονός και με απομάκρυνε.


-για την ελληνική δισκογραφία

Τα καλά τραγούδια τα ψάχνεις με το «φανάρι» σαν τον Διογένη. Ωστόσο υπάρχουν ακόμα και μέσα στα σκουπίδια υπάρχουν. Από την άλλη σήμερα δεν υπάρχει οικονομικό κίνητρο. Είτε βγάζεις προς τα έξω μια δουλειά και δεν αρέσει, οπότε δεν πουλάει, είτε αρέσει πολύ και την άλλη μέρα την κατεβάζουν όλοι από το Internet.



-για την σχέση της με την πολιτική

Εξακολουθώ πάντα να είμαι «πολιτικό ζώον». Όμως υπήρξε μια εποχή , από τη Μεταπολίτευση μέχρι τις αρχές του ’80 που ήμουν τόσο κολλημένη με την πολιτική που παράτησα τη δουλεία μου. Ούσα στο χώρο της επαναστατικής Αριστεράς, πιο συχνά με έβρισκες να κολλάω αφίσες και να τραγουδάω σε συναυλίες συμπαράστασης απεργών, παρά να τραγουδάω σε κέντρα. Μετανιώνω για το ότι παράτησα τη μουσική μου για μια δεκαετία. Μετανιώνω για τη μονομέρεια. Το 75 γύρισα στην Ελλάδα μια ντίβα, με μια βαλίτσα γεμάτη διθυραμβικές κριτικές από όλες τις εφημερίδες του κόσμου και βρέθηκα να σκουπίζω τις σκάλες του ΕΚΚΕ. Αυτή η μονομέρεια, το φτύσιμο στη μουσική – που το πλήρωσα- ήταν λάθος. Αν μπορούσα να προσφέρω κάτι, έπρεπε να το κάνω μέσα από αυτό που ήμουν , όχι αλλάζοντας κοινωνική κι επαγγελματική υπόσταση.


-για τον έρωτα

Νομίζω είναι μια προβολή του καινούριο, καλύτερου εαυτού μας. Ότι ερωτευόμαστε μόνο όταν αγαπάμε πολύ τον εαυτό μας- άρα τον εγκρίνουμε και τον προξενεύουμε- κι είμαστε τόσο ευχαριστημένοι από αυτόν, που περιμένουμε την επιβράβευση από τον εκλεκτό ή την εκλεκτή της καρδιάς μας. Γι αυτό και αν εκείνη ακριβώς τη στιγμή μας απορρίψουν, εσωτερικά χάνουμε έναν κύκλο. Γιατί εκείνος ο καλύτερος εαυτός που τόσο καιρό ετοιμάζαμε ακυρώθηκε από τον εκλεκτό μας.

Περισσότερα επί σκηνής…