Less Means More

Και κάνω κάποιες σκόρπιες σκέψεις.

Πως για παράδειγμα για τον Πελοποννησιακό πόλεμο ποτέ δεν μας είπαν δυό κουβέντες παραπάνω σ' αυτά τα σχολεία που πηγαίναμε.
Δεν μας είπανε για αυτόν τον άντρα, τον Αλκιβιάδη. Για την προσωπικότητα και την ζωή του. Για την Αθήνα της Δημοκρατίας και της Ηγεμονίας, για τη Σπάρτη, για τα χρόνια μετά τα Μηδικά και πριν τον Αλέξανδρο.
Και νομίζω ότι μπορούσαμε πάρα πολλά να διδαχτούμε. Πάρα πολλά.
(το βιβλίο είναι θησαυρός το συστήνω ανεπιφύλακτα ίσως το καλύτερο από όλα του κορυφαίου Πρεσσφιλντ)

Σκέφτομαι ακόμα πόσο σημαντικό είναι που μπορεί ένα βιβλίο να μας ξεκολλήσει από αυτή τη ραχιτική στάση απέναντι στην οθόνη (τηλεόραση ή υπολογιστής) και να μπει με το έτσι θέλω (και επειδή το αξίζει) στην καθημερινότητά μας.

Από την άλλη πάλι μου έρχεται στο μυαλό η ταινία 300. Που αν τη συγκρίνουμε με τις υπόλοιπες χολιγουντιανές παραγωγές με "ελληνικό" θέμα μας φέρθηκε και καλά (ούτε μπάι Αλέξανδρος, ούτε ο Αχιλλέας στο Δούρειο Ίππο ούτε τίποτα. Με λάθη και υπερβολές βέβαια αλλά... ψιλοπράγματα)
Και σκέφτομαι ότι χάθηκε η ευκαιρία και αντί να μείνει ανεξίτηλη σε όλη την ανθρωπότητα η φράση: "Μολών Λαβέ" (δες, θες δε θες, το βίντεο για να καταλάβεις από γραμματικής συντακτικής και εννοιολογικής πλευράς την πολυπλοκότητα και τη σπουδαιότητά της) έμεινε η βλακώδης εικόνα με τον Leo να κλωτσάει τον απεσταλμένο και να του λέει: This is Sparta...(πόσο λίγο...)


Ταυτόχρονα ακούω ότι ένας συνάνθρωπός μου, υδραυλικός, πέθανε όταν ξεφόρτωνε υλικά οικοδομής.
Από ανταλλαγή πυρών μεταξύ αστυνομικών και κακοποιών οι οποίοι πέταξαν 6 (ναι έξι!) χειροβομβίδες. Και έχουμε και δύο αστυνομικούς τραυματίες.
Δεν θα σταθώ στις εθνικότητες. Όχι αυτή τη στιγμή.
Θα σταθώ στο ότι έγινε λίγο πιο πέρα από τη γειτονιά μου.
Στο οτι θα μπορούσα να είμαι εγώ, να είσαι εσύ.
Αλλά μιας και δεν ήμασταν εμείς...
Θα το δούμε το βράδυ στα δελτία, θα αηδιάσουμε, θα κατηγορήσουμε..
Και μετά θα αλλάξουμε κανάλι να δούμε κάτι πιο ελαφρύ γιατί, "μας ψυχοπλάκωσαν πάλι βρε παιδί μου..."
Γιατί η ζωή (για μας) συνεχίζεται. Και πως αλλιώς!

Στο mp3 παίζει ο "καινούργιος" δίσκος του Μίλτου Πασχαλίδη. Δεν θα πω περισσότερα για αυτόν τον ωραίο αλλά όχι καινούργιο δίσκο καθώς με κάλυψε ο φίλτατος Stepas στο καταπληκτικό ιστολόγιό του. Το μόνο που θα πω είναι ότι μου λείπει πλέον έντονα το γλυκό, μαχητικό, ελληνικό, διεισδυτικό ροκ του Μίλτου.
Πως; Και βέβαια σου έχω τραγουδάκι. Και μάλιστα το διαμάντι του δίσκου. Το "όσο βαρούν τα σίδερα" σε εκτέλεση Μίλτου και Ψαραντώνη. Άκουε και ταξίδευε...

Music">Playlist">Ringtones">
Music Playlist at MixPod.com

Αντιπαθώ τις Απόκριες. Από κάθε άποψη!
Μου τη δίνει που πρέπει να γιορτάσουμε για το ότι τάχα θα στερηθούμε το κρέας!
Μου τη δίνει που θεωρείται γιορτή μια μέρα που παραδοσιακό φαγητό είναι η φασολάδα, η λαγάνα και τα νηστίσιμα.
Βαριέμαι πλέον τον χαρταετό!
Και σιχαίνομαι τα κομφετί.
Μην σου πω για αυτές τις παρελάσεις...
Περισσότερο όμως από όλα αντιδρώ στην ιδέα της μεταμφίεσης.
Γιατί δεν μου αρέσει να χρειάζομαι καρναβάλλοθι για να κάνω αυτό που θέλω.
Δεν μου αρέσει να περιμένω τρεις "μασκαρεμένες" μέρες το χρόνο για να πω ότι πιστεύω ή συμπεριφερθώ ελεύθερα.
Και δεν ψάχνω τέτοιες δικαιολογίες για γιορτή και ξεφάντωμα.

ΌΜΩΣ

Μιας και στους περισσότερους αρέσει αυτό το έθιμο σκέφτηκα να κάνω κάποιες πρωτότυπες προτάσεις μεταμφίεσης.
Να δανειστώ την πένα του Ανδρέα Λασκαράτου και να αντιγράψω τα σκαριφήματα των χαρακτήρων που διαχρονικά υπάρχουν στην ελληνική κοινωνία.
Και να σας προτείνω αντί για Μπάτμαν ή βασίλισσα του χιονιού, φέτος να "μεταμφιεστείτε" σε κάποια από όλες αυτές τις σπαρταριστές καρικατούρες. Σε κάποια που είναι τελείως κόντρα σε σας ή ακόμα καλύτερα σε κάποια που νιώθετε ότι σας προσεγγίζει αρκετά αλλά το κρατάτε κρυμμένο μέσα σας!
Άλλωστε είπαμε... τώρα στις Απόκριες είμαστε δικαιολογημένοι σε κάθε... ελευθεριότητα!

(και αν τολμάς στο σχόλιό σου πες μου και ποιόν διάλεξες...!)

Ξεκινάμε λοιπόν! (υπενθυμίζω, κάνεις κλικ πάνω στο κείμενο για να ανοίξει σε εικόνα που μπορείς να ζουμάρεις ΟΣΟ θέλεις! Αλλιώς... με βλαστημάς που τα κειμενάκια μου φαίνονται σαν ψείρες!)

Ο αδιάκριτος

Ο αποστομωτής


Η ευαίσθητη γυναίκα
Ο εν καλή πίστει απατημένος θρήσκος




Ο Καταφρονητής



Ο Κακόγλωσσος

Ο Μεμψίμοιρος


Ο Μακρήγορος

Ο Παινεσιάρης
Ο Παλιμπαίς
Αν θες να το χεις και σε pdf ορίστε: Ιδού ο άνθρωπος

Και για να κλείσουμε όπως αρχίσαμε ιδού και το πιο σιχαμένο κομμάτι των αποκριάτικων καρνιβαλιστικών πάρτυ:

Ξεκινάει μια καινούρια στήλη που ελπίζει να αγαπηθεί όσο της αξίζει. Και αυτό γιατί από τη στήλη αυτή κάθε μήνα θα συζητάμε για ένα αγαπημένο μας τραγούδι. Γνωστό ή όχι και τόσο. Καινούριο ή ξεχασμένο. Πολυπαιγμένο ή κρυμμένο διαμάντι. Αλλά σίγουρα ένα τραγούδι που κάτι έχει να πει. Άλλοτε σε ένα ολόκληρο έθνος και άλλοτε σε έναν μόνο άνθρωπο. Γιατί ακόμα και στην δεύτερη περίπτωση ...αξίζει τον κόπο!

Και ξεκινάμε με ένα τραγούδι που ανακάλυψα τελευταία.
Την Παράβαση του Σαββόπουλου.
Το 1975 το Εθνικό Θέατρο προγραμματίζει να ανεβάσει την αρχαία κωμωδία του Αριστοφάνη "Αχαρνής" και ζητά από τον Διονύση Σαββόπουλο να επενδύσει μουσικά την παράσταση.
O Σαββόπουλος καταπιάνεται με το έργο και μεταφράζοντάς το ο ίδιος, δίνει το δικό του στίγμα στην πλοκή...
Η παράσταση τελικά δεν ευτύχησε να ανέβει, αλλά ο ίδιος παρουσιάζει τη δουλειά αυτή το `76, σε ύφος "νούμερο για μπουάτ", ενώ το 1977 βγαίνει διασκευασμένο το έργο και σε δίσκο, με τον τίτλο: "ΑΧΑΡΝΗΣ"-"Ο Αριστοφάνης που γύρισε από τα θυμαράκια" - Τραγούδια για νέους κανταδόρους (όπως ο Σ. Μπουλάς, ο Ν. Παπάζογλου, η Μ. Τανάγρη, Ν. Ζιώγαλας, Η.Λιούγκος, Β. Ξύδης, Μ.Ρασούλης, Κ. Γεωργίου).
«Δεν επρόκειτο για αλαζονεία της νεότητος, αλλά», εξήγησε ο Σαββόπουλος χθες γι' αυτή την παλιά και πολυσυζητημένη ιστορία «αυτή είναι η φύση της εργασίας μου. Δεν μπορώ να γράψω τραγούδια χωρίς να γράψω και τους στίχους».

Θα το ακούσετε με την εξαιρετική ερμηνεία του πάντα αγαπημένου Ν. Παπάζογλου από το Σαββόραμα και με τον χορό να αποτελούν ο Σάκης Μπουλάς και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης.

Σε γιορτινό αγώνισμα παίζατε τις αμάδες
και δεν καταδεχόσασταν το κωμικό παιδί

Μα τώρα στον αγώνα νικούνε οι καρβουνάδες
που έχουν στη μεριά τους τον ίδιο τον ποιητή

Ζει τα ωραία πράματα μ' αίμα και με θυσίες
προς το συμφέρον όλων σας και το κοινό καλό

Δεν θα σας πει παινέματα, δεν ξέρει κολακείες
και για την ευτυχία σας πληρώνει τον καιρό

Μούσα καρβουναρού, θράκα μου πυρωμένη
σπιθίτσα φουντωμένη μ' αναπνοές τρελού

Βαρδάρη που φυσάς σαν ψάρι φαγωμένο
αχ πολλαπλασιασμένο και σαν καρβέλι να

Έλα την Κυριακή με το βαρύ σου τέμπο
κι οι δυο Σοφία Βέμπο ακούγαμε εκεί

Ποιος μας γηροκομεί, τη σήμερον ημέρα
ψηστιέρα καρβουνιέρα, μούσα Δεκεμβριανή;

Πολέμησα καιρό σε όλα τα πεδία
και με τυφλή μανία, ξέσκιζα τον εχθρό.

Τώρα με χειρουργεί, μια αλλήθωρη νεολαία
μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική.

Οι γέροι χωριστά, οι νέοι άλλο πράμα
όποιος τους θέλει αντάμα πληρώνει ακριβά

Πρόστιμο μιας ζωής στην κλεψύδρα και στα εφετεία
είναι μια κοροϊδία σκιά του δικαστή

Music Playlist at MixPod.com

Και το τραγούδι αυτό το αγάπησα και σας το παρουσιάζω για δύο λόγους.
Πρώτα για την υπέροχη ελληνικότητα της μουσικής του.

Και κυρίως γιατί στιχουργικά συναντιώνται δύο πολύ μεγάλοι ποιητές και χρονογράφοι της εποχής τους. Ο Αριστοφάνης και ο Νιόνιος. Και το αποτέλεσμα δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα λιγότερο από ένα αριστούργημα!

Υ.γΔιαβάστε και τη σχετική συνέντευξη του Δ. Σαββόπουλο στο Βήμα την Κυριακή 9 Ιουλίου 2000

"Ο Δικαιόπολις πάντα θα υπάρχει"

Επειτα από 24 χρόνια η μουσική που είχε γράψει ο Διονύσης Σαββόπουλος για την παράσταση «Αχαρνής» του Αριστοφάνη θα παρουσιαστεί πρώτη φορά ζωντανά στο κοινό της Επιδαύρου την προσεχή Παρασκευή και το προσεχές Σάββατο από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου. Ο συνθέτης θυμήθηκε, μιλώντας στο «Βήμα», τη συνεργασία του με τον Κάρολο Κουν. Και αναφέρθηκε στα στοιχεία εκείνα που κάνουν τη μουσική και τα τραγούδια των «Αχαρνέων» να αντέχουν στο πέρασμα του χρόνου.

­ Πότε σας ζήτησε ο Κάρολος Κουν να γράψετε τη μουσική για τους «Αχαρνής» και πώς αισθανθήκατε;

«Μου το ζήτησε τον Φλεβάρη του 1976. Ηταν κάτι που ονειρευόμουν να συμβεί κάποτε. Μεγάλωσα ακούγοντας τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι από την παράσταση των "Ορνίθων". Ηταν κάτι αποκαλυπτικό για εμένα. Οταν ο Κουν μου ζήτησε συνεργασία, κυριολεκτικά πήδηξα από τη χαρά μου. Αφού μου εξήγησε τι θέλει από εμένα, κλείσαμε ραντεβού 10 ημέρες μετά για να μου δώσει τη μετάφραση και να αρχίσω να βλέπω τις πρόβες. Εγώ όμως πήγα στις πρόβες έχοντας μελοποιήσει όλα τα χορικά. Είχα σχεδόν τελειώσει τη μουσική μέσα σε 10 ημέρες. Δηλαδή προτού αρχίσουν οι πρόβες».

­ Πώς υποδέχθηκαν τη μουσική που είχατε γράψει;

«Τους άρεσε πολύ, σε όλους άρεσε. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα: Δεν είχα απλώς μελοποιήσει, αλλά με τη φούρια μου είχα μεταφράσει τα χορικά, ενώ κανείς δεν μου είχε αναθέσει τέτοια αρμοδιότητα. Αν αρχίσει τις μεταφράσεις ο μουσικός, τότε τι θα κάνει ο μεταφραστής; Συναισθάνθηκα το πρόβλημα όταν τους είδα όλους, και τον μεταφραστή, να κοιτούν αμήχανα τους στίχους που είχα φέρει. Πώς να το κάνουμε; Υπήρχε ένα πρόβλημα δεοντολογίας. Αλλά και εγώ δεν ήξερα τότε ότι δεν μπορώ να γράψω μουσική αν δεν γράψω και τους στίχους. Δεν είμαι μουσικοσυνθέτης. Είμαι τραγουδοποιός. Αλλά τότε το έμαθα, δεν το ήξερα πριν».

­ Να συμπεράνω ότι απορρίφθηκε η μουσική σας;

«Καθόλου. Οσον αφορά όμως τη μετάφραση των χορικών, ο Κουν μου ζήτησε να συνεργαστώ με τον μεταφραστή της παράστασης, που ήταν ο εξαίρετος κ. Λεωνίδας Ζενάκος. Ηταν πρόθυμος. Αλλά διαπίστωσα τότε ότι ήμουν, δυστυχώς ή ευτυχώς, ενθουσιασμένος με ό,τι είχα γράψει και δεν μπορούσα να αλλάξω τίποτε. Ετσι λοιπόν πήρα τα τραγούδια και έφυγα με αγκαλιές και φιλιά τόσο από τον Κουν όσο και από τους συνεργάτες του».

­ Πώς και πότε πρωτοπαρουσιάστηκε ζωντανά αυτή σας η εργασία;

«Στο τέλος της ίδιας χρονιάς, το 1976, στο υπόγειο της μπουάτ "Ρήγας" στην Πλάκα. Ανεβαίναμε ευτυχισμένοι στο πάλκο, με τον Μπουλά, τον Παπάζογλου, τον Ζιώγαλα, τον Λιούγκο, τον Ρασούλη, τον Πάνο Κατσιμίχα και τη Μελίνα Τανάγρη, ως ευτυχισμένοι εικοσάρηδες. Στη σάλα επίσης γινόταν γλέντι διότι και εκεί οι αιώνιοι εικοσάρηδες μας περιστοίχιζαν θαρρείς για πάντα. Ηταν, νομίζω, καλή παράσταση».

­ Ποια είναι τα στοιχεία που έχουν η μουσική και τα τραγούδια της συγκεκριμένης παράστασης που θεωρείτε εσείς ότι τα κάνουν να αντέχουν στο πέρασμα του χρόνου;

«Νομίζω η πλάκα και η καλή καρδιά. Ο Δικαιόπολις πάντα θα υπάρχει. Εκεί που όλοι τρέχουν σαν αφιονισμένοι για τα συμφέροντά τους ή γι' αυτό που νομίζουν συμφέρον τους ­ γιατί έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου ­, ο Δικαιόπολις προσφέρει τον εαυτό του βάζοντας το κεφάλι του επάνω στον πάγκο του χασάπη για να τους συνεφέρει. Αλλά το κάνει με το μάτι της καρδιάς. Με χιούμορ».

­ Είχατε δεχθεί στο παρελθόν προτάσεις για να ανέβει η παράσταση με τη δική σας μουσική;

«Το έργο το έπαιξαν κατά καιρούς σε σχολεία και σε κατασκηνώσεις. Τελείως ερασιτεχνικά και συμπαθέστατα. Μικρές ομάδες επίσης. Του Νικηφόρου Παπανδρέου παραδείγματος χάριν. Εδινα πάντα την άδεια».

­

Υ.γ. 2 Η ποιητών διαβούλευσις ανανεώθηκε αλλά δεν ...ολοκληρώθηκε! (όστις θέλει...)

Κλίκες (Ευρωμουντιαλικοί vs Σισέ-Λέτο)
Χέστηδες ("...καλύτερα το Χ κυρ' Νίκο,ε; Χίλιες φορές, χίλιες φορές!")
Κοκκόρια και Κατίνες (Πολυκομπλεξικοί)
Άμπαλοι (Βύντρα-Σάλπι, Βύντρα-Σέντρα...)
και τελικά Άξιοι της Μοίρας μας!

Υ.γ μη σοκάρεσαι αγαπημένε μου αναγνώστη που εντός του Ποιητή ενυπάρχει ο Χουλιγκάνος (ή και το ανάποδο). Εξάλλου η προηγούμενη ανάρτηση ... σε περιμένει!

Είναι καιρός που σκέφτομαι να ξεκινήσουμε κάτι καινούριο στο ιστολόγιο μου.
Κάτι που θα μας φέρει πιο κοντά.
Θα μας κάνει να μιλήσουμε πιο ανοιχτά και πιο αληθινά.

Ξέρω, ίσως είναι δύσκολο.
Ίσως απαιτητικό.
Ίσως προσωπικότερο από όσο αρμόζει σε αυτή τη μορφή επικοινωνίας.
Και θέλει λίγο χρόνο, λίγη σκέψη και κυρίως συμμετοχή καρδιάς.

Η ιδέα είναι απλή.
Θα βρίσκουμε μια φράση - αφορμή και αντί σχολίου όποιος θέλει θα γράφει τις σκέψεις του για αυτή. Θα μας χαρίζει μια κλεφτή ματιά στα συναισθήματα που του προκαλεί. Θα μας προσφέρει ένα πιο καθαρό βλέμμα στην κατανόησή της. Θα συμμετέχει για λίγο στο αφανές τάγμα των ποιητών της ιστοχώρας.

Φυσικά στο τέλος όλα τα γραμμένα θα εντάσσονται στο κείμενο της ανάρτησης δημιουργώντας ένα ιδιότυπο λεύκωμα-λεξικό κατανόησης και αποδόμησης των πιο ενδόμυχων φωνών μας. Μια καταγραφή συναισθημάτων που ξεκλείδωσαν από δυό- τρεις λέξεις βαλμένες στη σειρά.




Και όπως αρμόζει στην ποίηση, δεν μπορεί να υπάρξει κανένας περιορισμός στην έκταση ή το περιεχόμενο. Στην έκφραση ή την δομή.

Ελπίζω να βρει ανταπόκριση και χώρο μέσα στα πολλά μας αυτή η ιδέα.
Αν κρίνω από όσα διαβάζω στα ιστολόγιά σας οι προϋποθέσεις να δημιουργηθεί κάτι πραγματικά ξεχωριστό υπάρχουν. Οι φίλοι μου είναι ποιητές. Και πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς...;

Η φράση που μου έχει καρφωθεί στο μυαλό και ζητάει την ματιά σας πρώτη είναι: τα "Μοιραία Θαύματα".

Τι μπορεί να σημαίνει;
Τι αναμνήσεις μπορεί να ξυπνάει και τι πόθους να αναστατώνει;
Να τα ελπίζω ή να τα φοβάμαι;

Σας περιμένω...